Duwen, Oscar!

31 mei 2015
Vlak voor zo´n bedrijfsuitje is iedereen toch een beetje van slag. Onze uitjes zijn namelijk befaamd. Er is ooit naar Marbella afgereisd, en ook Amsterdam en Scheveningen zijn al eens bezocht. Vooraf krijgen we wat hints, maar de helft daarvan is onzin. Je weet alleen nooit welke helft. Dus hebben we citroenen ingeslagen, onze winterjas meegebracht en hebben degenen met hoogtevrees al een week nachtmerries. We stapten in de bus met bestemming onbekend. Eén ding staat wel vast: Er zal voldoende drank vloeien om je collega’s eens van een andere kant te zien. Net een schoolreisje.

Dit keer was er nog een extra dimensie. We moesten een act voorbereiden met opgelegd thema als Ballroom, Cabaret, Playback, etc. Dolletjes! Bij de één brak het angstzweet uit, de ander had meteen een plan en de laatste wachtte met de armen over elkaar af wat z’n groepje bedenkt. 3x Raden in welke categorie ik me bevond. En in welke categorie mijn groepje zich bevond. Dus ik typte een script en het groepje deed braaf mee. Kortom; Mijn debuut als cabaret-producent is een feit en ik ben apetrots op m’n mannen.
De afterparty in bruisend Valkenburg heb ik even gemist. Dat werd me om half 4 even fijntjes telefonisch gemeld. Blijkt dat me eerder wel verzocht is om mee te gaan, maar kennelijk heeft dat anderhalve wijntje mijn geheugen aangetast. Beetje jammer, want vanwege de ruzie met oordopjes een te hard kussen, had ik ongetwijfeld langer en beter geslapen als daar een paar uur extra hupsen en een Malibu-cola aan vooraf waren gegaan.

De volgende ochtend was een cadeautje. We zaten in een fijn hotel, dus konden rustig wakker worden, lekker douchen en uitgebreid ontbijten. De ochtendzon scheen fel op het terras. Onder het genot van uitzicht op de Limburgse heuvels en maar één streepje telefoonbereik in deze uithoek, kwamen we weer tot leven. Een belletje met thuisfront Gorinchem leerde ons dat het daar regende en bliksemde. Dus wij draaiden onze stoel nog een beetje beter richting de zon en dronken een cappuccinootje of jus d’orange met een zonnebril op de neus. Muchos genietos!

Dat de laatste activiteit iets met de mergelgrotten te maken had was geen verrassing, maar dit had een iets andere inslag. En om met de woorden van collegaatje C. te spreken: ‘Maris, hoe is het toch mogelijk dat jij je altijd weer in dit soort posities weet te manoeuvreren?’ Ik was namelijk vrijwillig aangewezen als groepsduwer. Toevallig kwam ik de begeleider van tevoren tegen, toevallig stond ik vooraan, toevallig kon ik m’n waffel weer niet houden, toevallig had ik een opvallende trui aan, dus toevallig was ik de sjaak. Logisch. Ik kan niet te veel loslaten over de geheimen van de spookgrot, alleen dat iets me doet vermoeden dat de bijnaam Oscar me nog lang zal achtervolgen.
Op de terugreis was het mijn persoonlijke missie om mensen wakker te houden of wakker te maken. Daar was niet iedereen blij mee, maar je moet wat tijdens een busreis van 2 uur en ik had er lol in.

Superleuk om vooral collega’s van andere afdelingen nu beter te kennen. Hopelijk is dat wederzijds. Wat zeker is; Wie de combinatie van feestacts, sprookgrotten en de nodige alcohol met elkaar heeft doorstaan, weet dat je ook op de werkvloer op elkaar kunt bouwen. En hoe ging het gezegde ook alweer? What happens in Valkenburg, stays in Valkenburg, toch? Daar kan geen heidesessie tegenop!

Alleen… Wat moet ik nou nog met die stomme citroenen?

Een frikandel mag natuurlijk niet ontbreken...

Een frikandel mag natuurlijk niet ontbreken…

(On)Handig, deel II

23 mei 2015
Ons nieuwe projectje is de voortuin. Nouja, voortuintje. En dat heeft wat voeten in de aarde. Het begon met een uit de kluiten gewassen struik die zowel ons tuinpad als de border van de buurman overwoekerde. Die hebben we teruggesnoeid, maar het werd er niet fraaier op. De maat was vol. De struik moest eruit. En als we dan toch bezig zijn, dan maar meteen een hele nieuwe voortuin.
Mijn ouders wisten raad, want slopen kunnen wij Harmsen’s wel. En Larooij’s misschien nog wel beter, zo blijkt. Dus de volgende avond lag de struik in de kliko. Nouja, twee kliko’s. Wat een ruimte! Ik zou dansjes doen als ik niet elke ochtend zo’n haast had. Alleen lijkt die postzegel plotseling een stuk groter. Het projectje is een project geworden.

En toen moesten de stenen eruit. Pardon, moeten de stenen eruit. Want daar loopt project voortuin tijdelijk even vast. Ik dacht; Die zet ik even gratis-af-te-halen op Marktplaats, dan ben ik er zo vanaf. Nou, mooi niet. Ik raak die krengen aan de straatstenen niet kwijt.
‘Ah joh, even in een aanhangwagentje en naar de stort ermee!’, adviseerde collega M. Tuurlijk, welke aanhangwagen? ‘Ah joh, die leen je even ergens, of die huur je voor een uurtje!’ Goed plan, gaan we doen! ‘Heb je wel een trekhaak?’, vroeg M. Trekhaak? Nee, hoezo? Oooowww ja…

Komen we weer uit bij het gebrek aan spullen. Wij niet-handige mensen hebben geen toegang tot spullen. Die behoren namelijk toe aan de handige mensen van deze wereld. En die verenigen zich in handige vriendengroepjes. Handige vriendengroepjes die elkaar alle spullen uitlenen. Maar pas op dat je de spullen niet aan niet-handige mensen uitleent! Nee, jullie laten ons niet-handige mensen gewoon 14x naar de stort rijden met steeds 6 stenen in de kofferbak. Vertel eens, staan jullie ons dan achter een boompje stiekem uit te lachen ofzo? Kijk, die stakkers! Die rijden 14x heen en weer!

Ik snap het wel. Wat kunnen wij nu voor jullie terugdoen? Gelukkig ken ik twee handige uitzonderingen die ons wel helpen: Handig vriendinnetje D. en haar handige vriend T.
Wat voel ik me altijd klunzig als ik zie hoe ze met het grootste gemak een badkamer aanleggen, wastafelmeubel met steigerbuizen maken, een creatief wijnrek inbouwen en hun balkon twee keer zo groot maken. Alles even stijlvol, netjes en waterpas. Ze bedenken het, ze maken het. Diep respect. Wij zien onszelf een beetje als hun liefdadigheidsprojectje. Rijke mensen hebben een Foster-Parents-kindje, D. en T. hebben ons. Ik heb al gevraagd of ze ons bij willen staan in project voortuin. Doen ze niet moeilijk over. Voor hen blijkbaar een kleine moeite, voor ons een enorme opluchting.

En wij zijn dan niet handig, maar ook wij hebben zo onze Unique Selling Points. Wij trakteren bijvoorbeeld graag op sushi, tapas of andere etentjes. We komen graag de poes knuffelen tijdens de vakantie. Niels maakt dingen met apps, kan een logo ontwerpen, sjouwen, slopen en downloaden wat je maar wilt. Ik help met sollicitatiebrieven, gedichtjes, leid bruiloften in goede banen en organiseer dingen. En misschien… Willen we ons best een avondje over kleine Q. ontfermen.
Zo heeft iedereen z’n kwaliteiten, toch?
Dus we zien jullie als er de voortuin gefixt moet worden. Maar nu eerst 14x heen en weer naar de stort…

Dear Ms. Little Train Easterhouse,

20 mei 2015
What were you thinking? Na de presentatie van je verknipte jurk dachten we dat het niet erger kon, maar het is je toch gelukt. Een topprestatie. Ik heb in mijn leven meerdere vuilniszakken gezien die er charmanter uitzagen dan jouw peperdure broekpak. Kan het zijn dat Issey Miyake deze outfit voor de inzending van Servië (Adèle-look-a-like) ontwierp? Of was het plan dat er meer mensen in je pak zouden zitten, zoals bij Linda Wagenmakers toen. Hoe het ook zij, het flatteerde je niet. Ik begrijp waarom je een masker op hebt gedaan. Ik had het de hele avond opgehouden als ik jou was.

Toegegeven, je klonk als een klok. Je bent en blijft een van de beste zangeressen van Nederland en dat heb je gisteravond keurig laten zien. Jammer dat Anouk je heeft opgezadeld met zo’n middelmatig liedje. Tegenwoordig gaat het echter niet om de stem, niet eens om het liedje, maar om de act, om de gimmick. Het moet opvallen, of dat nu is in eenvoud of in spektakel. En daar kunnen we het in Nederland allemaal niet mee eens zijn en heel eigenwijs jou sturen, met je vleermuispak en je masker in de hoop er een spannend ’50 Shades of Grey’-tintje aan te geven. Dat is dus mislukt.

Je stond gewoon een beetje saaiig op dat podium. Een beetje raar te loensen terwijl de camera om je heen draaide in een poging nog wat jeu te geven aan je optreden. Alleen, Little Train, zoals ik al eens eerder heb geblogd moet jij het niet van je uitstraling hebben. Je straalt evenveel warmte uit als een diepvrieskip. Ik denk dat ze gisteravond zelfs in Spanje de schaatsen vast uit het vet hebben gehaald. Ben jij misschien de reden van het koufront dat momenteel boven Europa hangt?

Maar zelf ben je wel tevreden, zeg je. Je hebt alles gegeven en je hebt echt iets overwonnen door op dat podium te gaan staan. Met dat liedje en die outfit kan ik daar nog inkomen. Maar pardon? Je bent artiest! Op het podium staan is je werk! Wat heb je dan precies overwonnen? Iedere ochtend dat ik in mijn bureaustoel zit, denk ik ook niet; ‘Zo zeg, ik zit! Dat heb ik even mooi overwonnen. Kan ik verder alles fout doen, maar dat heb ik ‘em toch verdikkeme maar mooi geflikt!’ Denk niet dat m’n baas daar lang in zou trappen. Maar jij bent dus wel tevreden. De rest van Nederland echter niet. Je vertegenwoordigde het vaderland en je hebt ons diep teleurgesteld. Bedenk even dat er 10 acts doorgingen en 6 niet. Dat de kans op doorgaan aardig groot was. Maar dat is je niet gelukt. Heb je zo’n fijne dag gehad, meid? Top voor je, maar daar ga je maar lekker voor naar de Efteling.

En natuurlijk kan het gebeuren dat je niet door bent, je hebt ook niet alles in de hand. Maar hoe kun je dan tevreden zijn? Je zou moeten balen als een stekker! Je zou tranen met tuiten moeten huilen. Maar jij bent tevreden. Nou, je hebt de ganse natie gewoon voor schut gezet in je luchtballonnenpak.

Kunnen we ten slotte nog de Oostblok-landen de schuld geven, want die stemmen alleen maar op elkaar. Maar dat weten we toch zo langzamerhand wel? Dan kunnen we daar toch iets aan doen?
Ik stel het voor volgend jaar dit voor: Of we sturen Tatjana, of Màxima doet een tourtje door Oost-Europa om zieltjes te winnen. En dan sturen we Within Temptation. In Nederland niet zo heel erg populair bij het mainstream publiek, maar zij zijn één van Nederlands grootste export-producten. Ze hebben een prachtige, klassiek geschoolde zangeres met een stembereik waar je u tegen zegt. Ze draagt altijd uitbundige jurken en ze hebben shows met veel vuur en spektakel. Goed plan, toch? Geef jij het even door aan Corland?

(On)Handig, deel I

De wereld bestaat uit handige mensen en niet-handige mensen. En wij behoren tot de laatste categorie. En met wij bedoel ik niet alleen Niels en ik, maar onze hele familie. Was mijn ene opa nog voorman bij de bouw van de IJ-tunnel, mijn andere opa maakte houten molens. Toegegeven, die waren niet zo waterpas als de IJ-tunnel van de ene opa, maar toch. Ook Niels’ opa weet wel van wanten met hout, verf en een boor. Met al die handige opa’s moet er toch eentje zijn die het gen doorgaf, maar nee. Het is bij die generatie blijven steken. Mijn ouders hadden nog de hoop dat ik een handige Harry aan de haak zou slaan, maar ik trof Niels. En Niels is ontzettend veel lieve en geweldige dingen, maar handig is er daar niet één van. Mijn vader grapt weleens ‘Jongen, wat jouw ogen zien, slopen je handen’, en toen gisteren het potje pindasaus omver ging in de combi-oven (jawel er ìn) , beet ook mijn moeder even op haar lip. Ik hoorde haar denken ‘Als ie maar lief is…’. Nou mam, dat is ie ook.

‘En jij dan, Harmsen? Jij hebt ook twee handjes, hè!’. En dat klopt natuurlijk. Een IKEA-kast heb ik zo in elkaar. En ook voor de Aziatische makelij van Leenbakker of Jysk draai ik mijn hand niet om. Sterker nog, als mijn ouders zo’n kastje op de kop hebben getikt, bellen ze mij. Niet m’n broer. Mij. Verder heb ik genoeg Eigen Huis en Tuin gekeken om te weten wanneer ik de schuurdeur moet verven. En dat kan ik ook wel zelf. Kost misschien wat tijd en het zal niet vakkundig zijn, maar ik kan het. Al met al doe ik dus gewoon alsof ik er verstand van heb en Niels raadpleegt Google als er iets moet gebeuren. Maar daar houdt het wel een beetje op. Als er grof geschut aan te pas moet komen, dan hebben we een probleem. Want waar het ons aan schort; De spullen.

Wij onhandige mensen hebben gewoon de spullen niet. En waarom zouden we ook? We hebben toch geen idee hoe ze te gebruiken. Daarom is ieder projectje voor ons een grote, onoverzichtelijke, dure horde die we moeten nemen. Even ter illustratie: een gaatje boren valt bij ons al een onder een projectje. Ik ben veel te bang dat we een leiding raken ofzo, dus als we een design-berenkop aan de muur moeten hangen, begint het lobbyen. Wie heeft er een klopboor? Wie weet hoe je die moet gebruiken? En wie is er zo gek om ons daarmee te helpen?

Dan kan ik papa vragen, want die heeft een flinke verzameling Black & Deckers. Alleen hij weet het verschil niet tussen een steenboor en een houtboor. Dat zit zo. Als mijn vader in het boortjespad in de Gamma staat, wordt ie wild van geluk. Dan ziet ie al die apparaten en denkt: ‘Maar dat is verdikkeme een mooie stoere boormachine voor mij! Daar kan ik mooie gaatjes mee in de muur boren!’ En dan ligt er ineens een boormachine in de kar. Alsof je met zo’n apparaat ineens wel handig bent. Maar tenzij het een magische toverboor is, is een gaatje boren een hele wetenschap. Dan kan ik broerlief vragen, die heeft namelijk ook zo’n apparaat, maar bij het ophangen van spiegels zit er soms een extra gaatje achter omdat hij niet helemaal recht hing met gaatje één en twee. De liefde voor boormachines zit in elk geval wel in de familie.
Dus dan bewerken we Niels z’n moeder en komt schoonpapa C. opdraven. Schoonpapa C. is aangetrouwd, heeft blijkbaar wel het juiste gen doorgekregen en helpt ons graag. Denken we.

Inmiddels is het beruchte gaatje geboord en hangt de design-berenkop te shinen aan onze wand. Eind goed, al goed. Het duurt even, het kost even lobbyen, googlen, navragen, vooronderzoek, een etentje of cadeautje hier en daar, maar uiteindelijk is het ‘ons’ toch gelukt.
Op naar het volgende project!

Wendy en ik. En Miranda.

10 mei 2015
We gaan al een hele tijd terug, Wendy en ik. Vroeger kwam ze ´s avonds bij ons thuis en nam ze haar eigen spulletjes mee. Tegenwoordig kom ik naar haar toe, naar haar en haar spulletjes. Ik kon altijd op haar vertrouwen, wat voor raar idee ik ook had. Soms had zij een leuk of spannend idee. Daar was ik meestal wel voor in en het pakte eigenlijk altijd goed uit.

Ik hoefde maar te bellen en ze stond voor me klaar. Behalve als ze vakantie had, dan moest ik het een paar weken zonder haar doen. Hoewel ik haar natuurlijk haar vakantie gun, was dat wel crisis. Moet ik met haar afspreken voordat ze weggaat? Of meteen als ze weer terug is? Een lastig dilemma, want… Heb ik binnenkort een bruiloft, of belangrijk gesprek? Hoe zie ik er uit? Hoe staat het met de financiën? Waar wil ik naartoe op de langere termijn? Nee, onze band kun je niet te licht opvatten.

Maar hoewel Wendy altijd de enige is geweest voor mij, ben ik nooit de enige voor Wendy. Daar heb ik nooit een probleem van gemaakt, ik accepteer dat het zo werkt. Als ze geen tijd voor me heeft, dan wacht ik gewoon een weekje. Soms zelf twee. Het gaat namelijk om de tijd die we wel met elkaar doorbrengen. Want als we samen zijn, dan richt ze al haar aandacht op mij. Dan luistert ze naar me, kijken we plaatjes, geeft ze me advies, maken we samen een plannetje en gaat ze aan de slag. Ik ben altijd weer blij als ik bij haar ben geweest. Dan reken ik af en ik kan er weer even tegenaan. En dan gaat ze naar de volgende gelukkige. Zo gaat dat met Wendy.

Maar de laatste tijd merk ik dat ze steeds minder tijd voor me heeft. Ik belde haar en ze had pas over negen weken tijd voor me. Terwijl ik er nu al aan toe was om haar te zien. Er ging plotseling een steek van jaloezie door me heen. Leuk dat jij met anderen zo’n zelfde band deelt, Wendy, maar verplaats je eens in mij. Ik heb ook gevoelens. Ik heb ook behoeftes. ‘Maar misschien kan iemand anders je helpen?’, stelde Wendy voor. Ik wist niet of ik daar wel een prettig gevoel bij had. Ik ken Wendy en Wendy kent mij. Ik vertrouw Wendy. Wendy en ik weten wat we aan elkaar hebben. Wendy weet wat ik prettig vind en ze is mijn gezeur gewend, zelfs als ze bezig is. Ik weet niet of een ander mij wel aankan. Of ik een ander wel zo in vertrouwen kan nemen. Maar Wendy was ervan overtuigd dat Miranda mij net zo goed kon helpen als zijzelf. En Miranda had over drie weken al tijd. Ik was een beetje overdonderd. Nu kende ik Miranda wel een beetje, maar om nou meteen door haar… Maargoed, ik had binnenkort een bruiloft, en ik kon echt niet meer. Ik moest iemand zien. Dan maar Miranda. ‘Maar Wendy, ben jij er dan wel bij? Dat je een beetje in de gaten kan houden wat ze allemaal me doet?’ Wendy zou een oogje in het zeil houden.

Dus gisteren was het zover. Ik ging zitten, liet mijn plaatjes zien, Miranda en ik maakten een plannetje en ze ging aan de slag. Miranda leek mij bijna net zo goed aan te voelen als Wendy. Goh, nooit geweten dat dit kon met een ander. Ondertussen was Wendy naast ons met iemand anders bezig en keek ze af en toe met ons mee. Op een gegeven moment friemelden ze zelfs allebei tegelijk een beetje aan mijn haar. Na een behandeling van een uurtje of twee, voelde ik me weer als nieuw. Ik rekende af en liep tevreden glimlachend naar buiten.

Zo, mijn haar is weer helemaal hip geknipt en gekleurd. Fijn dat ik nu ook bij Miranda terecht kan, als Wendy vakantie heeft. Of nu heel Gorinchem heeft ontdekt wat voor topkapster mijn Wendy is. Als Gorinchem maar wel van mijn Miranda afblijft. Want Miranda is nu van mij als Wendy niet kan.
Nouja, voor eventjes van mij dan.

Miranda´s creatie.

Miranda´s creatie.

Freakshow.

6 mei 2015
Beste Arnie,

Sorry, ik bedoel natuurlijk Reinout. Het is me opgevallen dat er een nieuwe trend is in televisieland. Het begon met ‘Mijn Leven in Puin’ waarin Peter het huis van mensen met verzameldrang opruimt. Dat doet Lieke nu, want vrouwen zijn daar toch beter in. ‘Tourette on Tour’, ‘Geef mij nu je Angst’ en ‘Levenslang met Dwang’. De meest sadistische is ‘Obsessive Compulsive Cleaners’ op TLC. Daarin gaat iemand met schoonmaakobsessie poetsen bij iemand met zoveel rotzooi dat je de vloer niet meer ziet. Laatst bedacht ik dat we alleen nog iets over seksverslaving missen. Maar, RTL 5 zou RTL 5 niet zijn als ik niet vorige week een introductie zag voor hun nieuwe programma met de originele titel, jawel, ‘Seksverslaafd’.

Kortom, het is hartstikke hip om programma’s te maken over mensen met psychische aandoeningen, trauma’s, draadjes los, hoe je het ook noemen wilt. Ik besef me ineens dat jouw programma ‘Sterren Springen’ ook prima in het rijtje past. Het is blijkbaar geoorloofd om gebruik te maken van mentale stoornissen ter vermaak. En ik weet wel dat die mensen zelf met hun volle verstand deelnemen aan zo’n show. Maar Reinout, daar zit hem wel een beetje de crux hè?
Toegegeven, ondanks het morele bezwaar geniet ik stiekem van andermans losse steekjes. Je weet dat het eigenlijk niet goed is, maar je kunt het niet stoppen. Het is als chocola. Als vreemdgaan, chips, te dure schoenen kopen. De programmamakers pretenderen dat ze de problematiek op een respectvolle manier weergeven. Maar zeg nou zelf; we kijken die programma’s toch vooral omdat het grappig is? Het is toch grappig als iemand bang is voor de kleur groen? Als iemand volledig uit z’n slof schiet omdat er een vergeelde Telegraaf in de prullenbak verdwijnt? Als iemand uit haar stekker gaat vanwege een kreukel in het dekbedovertrek?

Ik ga graag met de mode mee, Reinout, dus ik heb een nieuw concept bedacht. Stel je The Voice voor, maar dan met mensen met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Dat iedere week een persoon liedjes zingt als elk van zijn persoonlijkheden. Het publiek kiest, onder leiding van de vakjury die bestaat uit Goedele Liekens, Dr. Phil en Mike de Boer, wat de leukste persoonlijkheid is. Aan het einde van het seizoen komen we er dan achter dat we iedere week naar één en dezelfde persoon hebben zitten kijken, die dus nog geflipter is dan we al dachten. Collega L. had al een leuke titel in gedachten: ‘Een Schizofreen is Nooit Alleen’, #Meeste Stemmen Gelden!
En wat te denken van ‘Wie van de Drie’ met pathologisch leugenaars. Lieke kan vast een kleptomaan gebruiken bij het opruimen van zo’n rommelhuis. Koken met pyromanen? Mensen met achtervolgingsangst zouden ‘Wegmisbruikers’ flink opleuken. Fort Boyard met claustrofoben? ‘Wie is de Mol’ met dementen? Kunnen we een omgekeerde versie van Obese doen met anorexiapatiënten?
Maarrrrr, allemaal wel op een respectvolle manier weergegeven natuurlijk, hè. Anders is het niet ethisch verantwoord.

Weet je, Reinout, als ‘gewone sterveling’ kom je tegenwoordig alleen in beeld als je iets mankeert. Al het ‘luchtige vermaak’ is met BN-ners. Terwijl Patty Brard of Dries Roelvink volgens mij verknipter zijn dan welke patiënt dan ook. Doe jij een seizoen over al hun afwijkingen? Doe ik wel een keertje mee met ‘Ik houd van Holland’ ofzo.

Gekke groetjes,
Marissa