Drommelse Duinen.

27 september 2015
Zoals bekend ben ik sinds een paar weken ontzettend sportief bezig. Ik houd het al 2 maanden vol en dat op zich is al een hele prestatie. Soms moet je dan ook gewoon blij zijn met zo’n prestatie. Gewoon trots zijn op het feit dat je ondanks je onderontwikkelde motorische en conditionele gaven toch maar iedere zaterdagochtend uit je bed weet te klimmen om een beetje stoer te doen in het bos. Dat alleen al is meer dan ik in de afgelopen 31 jaar aan sport heb gedaan. Ik werd er al moe van als ik het op de televisie zag. Maar sinds twee maanden is de douche na de bootcamp de lekkerste van de week. Het voldane gevoel dat ik heb als ik na een bootcamp het zand uit mijn haar, oksels en bilnaad spoel is met geen pen te beschrijven. Maargoed, het zou dus een goed idee zijn geweest als ik genoegen zou hebben genomen met die prestatie.

Zo niet Harmsen. Want als Harmsen iets doet, dat doet ze het goed. En dan wil ze weleens overenthousiast worden. Meestal is dat geen ramp. Bij het haken van berenmutsjes bijvoorbeeld, kleuren ter ontspanning. Heb ik eenmaal de smaak te pakken, ben ik niet meer te stoppen. Dat heeft best z’n charmes, maar soms krijg ik hem dubbel en dwars terug.

Na de stormbaan van vorige week zaterdag waarin ik ontdekte toch geen totale sport-mislukking te zijn (ik heet sindsdien Monkey-bar Harmsen), dacht ik dat ik de hele wereld aankon. Dus toen collegaatje A. voorstelde om maandagavond naar de bootcamp-heavy te gaan, heb ik dat gewoon gedaan. En verdomd, ik kon nog best meekomen.
Vrijdagavond deden we met het werk een spinningsessie om geld in te zamelen voor een weeshuis in Zuid-Afrika. ‘Wie bootcamp aankan, kan alles aan’, vond ik. Maar dat spinnen is toch wel even wat anders. Waar je met bootcamp steeds een andere spiergroep aanpakt, doen bij spinnen je benen al het werk. En dat was intens. Ik ging fanatiek van start, wilde zo snel mogelijk spinnen, met als gevolg dat m’n trappers sneller gingen dan mijn benen. M’n voeten schoten van de trappers, ‘kedeng!’ dat wordt een blauw scheenbeen. Bergopwaarts staan op de pedalen lukte ook zeker 30 seconden voor de verzuring intrad. Binnen een mum van tijd zag ik in de spiegel een roder hoofd dan de gemiddelde bavianenkont en onder mijn fiets vielen druppeltjes zweet. Ieuw! Mijn collega’s hebben me nog nooit zo charmant gezien. ‘Gelukkig’ werd alles gefilmd. Ik kan niet ontkennen dat spinnen best zwaar is, ook voor deze kersverse sportbikkel.

‘Gelukkig’ kon ik wel de hele nacht bijkomen, want de volgende ochtend trokken we naar de Drunense Duinen voor de bootcamp XL, mijn derde intensieve sportactie deze week. Mensen, ik heb nog nooit zo’n hekel gehad aan zand. Bij iedere stap die ik zette stierven mijn benen een beetje af en uiteindelijk leken ze te zeggen: Harmsen, je zoekt het maar uit. ‘Gelukkig’ bestond het programma van deze extra lange bootcamp voornamelijk uit hardlopen door dat zand, dus dat trof ik! Na een pijnscheut in elk bovenbeen na een sprintwedstrijdje (winnen is belangrijker dan het meedoen, natuurlijk), haakte ik bij het laatste stuk crossen door de heuvels af. Ik voelde me een oud wijf en schaamde me een beetje dat ik als enige zat te rusten. Ik keek over de zandvlakte en hoorde helemaal niets. Geen auto’s, geen telefoons. Alleen vlagen van instructeur E. die de groep opjutte om nog een heuveltje te beklimmen. Ik sloot mijn ogen, het zonnetje scheen in m’n gezicht en een fris briesje speelde door mijn haar. De fijnste 10 minuten van de hele week. En die had ik mooi niet gehad als ik daarvoor niet zo overmoedig op de pedalen had gestaan. Bevalt me best zo, dat sporten.

Apie.

22 september 2015
Zaterdag was geen gewone bootcamp. Nee, zaterdag was de stormbaan-bootcamp. Èn ik droeg mijn nieuwe kittige sportpakje. In de verte doemde de stormbaan op. Een meterslang strijdtoneel met flinke obstakels waar ik weldra overheen zou klimmen en onderdoor zou tijgeren.

Na het warmlopen sopten m’n sokken al bij iedere stap. En na wat rekken en strekken begon de strijd. Onder netten door, over houten stellages, door de rioolbuis, over gladde buizen met water eronder. Wat een feest! Hardlopen is de hel, maar laat mij klauteren en het aapje komt in me los. Na 3 keer stormbaan begint de moeheid in te slaan. Komt trainer E. doodleuk met vrachtwagenbanden aanzetten! Zie ik eruit als de ‘Sterkste Man’? Gelukkig mocht de helft van de groep naar de Monkey Bar.

Dat leek me wel iets voor mij. Hangend aan je armen van stang naar stang als een slingeraap. Eitje, dacht ik. Maar trainer E. waarschuwde voor deze zware oefening. ‘De steigerbuizen zijn iets te breed en glad door de regen, dus als je tot 3 of 4 stangen komt is het al heel wat’. Trainer E. heeft er best een beetje verstand van, dus dan zal het wel . Maar… dit deed ik als kind toch ook? In de speeltuin? En dat ging toch altijd prima? Ok, toen hoefde ik die borsten en kont nog niet mee te zeulen, maar zo erg is het toch niet met me gesteld? Wat nou 3 stangen? Ik doe die 5 meter toch gewoon even? Dus ik ging op het blok staan en reikte naar de stang. ‘Zal ik je benen vasthouden om te ondersteunen?’ vroeg trainer E. op le moment suprême. Hallo zeg, ik kan het best zelf hoor, dacht ik. ‘Mag ik het eerst even zelf proberen?’ ‘Ja hoor!’ zei trainer E. terwijl hij er vast erachteraan dacht: Tuurlijk joh, doe jij maar lekker eigenwijs. Maar ik was er klaar voor. Ik zou ze eens een poepie laten ruiken.

In gedachten hoorde ik ‘Eye of the Tiger’. Lag het aan mij of ging alles ineens in slow motion? Ik stond op mijn tenen, maakte een klein sprongetje en hing aan de eerste stang. Ging soepeltjes door naar de tweede. En de derde en de vierde. Zo, het poepie is inmiddels wel geroken, dacht ik. Nu maak ik het af ook. Om me heen hoorde ik de meiden juichen. ‘Kijk nou, ze gaat het gewoon halen!’ Ik voelde me als Gianni Romme. Is het een mens? Komt ze van mars? Als het Nederlands Elftal op weg naar het winnende doelpunt. Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! Komt dat schòòòòòòt! Inmiddels overwoog ik mijn afsprong. Zou ik een salto doen? Een flikflak? Een buiging? Nee, dat is misschien te veel van het goede. Trainer E. rende mee om het einde te kunnen filmen. Harmsen blijkt toch iets sportiefs te kunnen, dat moeten we vastleggen! Ik hing aan de laatste sport, liet me vallen en deed een ‘sassy’ sprongetje. En daarna heb ik ook gewoon nog die vrachtwagenbanden geflipt. Zo, had iemand nog wat?

En nu vermoedt trainer E. dat ik al die tijd maar deed alsof ik motorisch niet helemaal ontwikkeld ben. Dat ik al die tijd undercover a-sportief was. Dat ik dat knalrode hoofd en die ademnood fakete. Kortom, ik mag niet meer schrijven dat ik niet kan sporten.

We weten allemaal dat een beetje apenkooien me nog geen Sporty Spice maakt. Maar ik kijk tegenwoordig wel uit naar de zaterdagochtend en verheug me zelfs op de bootcamp in de Drunense Duinen volgende week. En stiekem heb ik me door collegaatje A. zelfs over laten halen om ook gisteravond nog even de Bootcamp Heavy mee te pakken.

Ik kan dus niet anders dan het toegeven: Dames en heren, ik ben een Sportbikkel.
Waar zo’n nieuw kittige sportpakje al niet goed voor is.

Julkjes.

14 september 2015
Collegaatje S. zei nog: ‘Kun je best doen hoor, bestellen in China!’, toen ik jaloers naar haar jurkje keek dat ze voor 7 euro op een of andere vage Chinese website had besteld. Dus toen Facebook mij de site Twinkledeals voorstelde leek me dat een reuze goede optie. Want als zelfs mijn eigen vertrouwde Facebook het voorstelt, nou dan moet het wel een hele betrouwbare partij zijn, toch? Immers, alles wat op Facebook staat is waar, toch?

Oh, wat een website naar mijn hart! Denk Topvitage, Retromaniek en Succubus.nl en dan ongeveer een vijfde van de prijs. Ik had wel 20 jurkjes willen bestellen! Maar dat is niet slim, want hoe hoger de waarde, hoe groter de kans op invoerkosten. Oftewel ‘auf wiederschnitzel’ Chinees voordeel. Ook is het maar de vraag of de spullen überhaupt het pittoreske Gorinchem zullen bereiken. Tot slot fluisterde er een stemmetje in mijn achterhoofd dat zo’n jurkje er in het echt best weleens anders kan uitzien dan op de foto. Maar verblind door de kleine prijsjes en mooie plaatjes snoerde ik dat stemmetje snel de waffel.

Er volgde een keiharde, kritische afvalrace. Ieder jurkje keek me aan met van die puppy-ogen. Kies mij! Kies mij! Met pijn in het hart heb ik afscheid moeten nemen van de meesten. Aan een aantal exemplaren heb ik plechtig beloofd dat ik ze alsnog zou bestellen als de eerste levering een succes zou zijn. Na een uur worstelen met maattabellen en een inch-meetlint, viel de keuze op 2 jurkjes. Hatsjiekidee, ik nam de gok! Tot mijn verbazing ontving ik gewoon een orderbevestiging en een track & trace code. Goh, misschien komt het wel gewoon aan… Maar na een aantal keer checken bleef de status wel heel lang ‘in transit’, dus eigenlijk had ik de hoop al opgegeven. Ik was dan ook verrast toen er plotseling een briefje van de postbode in de bus lag. Zou het? Zou het echt?

De volgende dag kreeg ik het pakketje in handen. Ooeeh! Wat een spanning! Ik had gewoon een pakje vast vanuit de andere kant van de wereld. En ja, ik weet dat de mensheid al honderden jaren met succes post verzorgt, maar laat mij even van het moment genieten, ja! Ik stelde me voor hoe ik straks de jurkjes zou aantrekken en ze perfect mijn ‘curves’ zouden ‘huggen’. Hoe mijn lichtblauwe pumps er prachtig bij zouden staan. Hoe Niels zou zeggen dat ik er sexy uitzag. Ik voorzag fluitconcerten van bouwvakkers. Mannen die spontaan rozen in mijn handen duwen, me een handkus willen geven. Zwijmelende blikken in mijn richting. Alle aandacht voor mij in plaats van Niels bij de Starbucks. Een gratis extra kipnugget in mijn doosje. Schunnige voorstellen bij het wasmiddel-schap. Liefdesbrieven aan de binnenkant van mijn pizzadoos. Een extra klodder mayonaise bij m’n frikandel. Ik voelde me de vrouwelijke Coca Cola Light man, puur en alleen bij de gedachte aan die jurkjes. Ik voorzag een langdurige en innige relatie met deze Chinese website en we leefden nog lang en gelukkig, ik in stijlvolle jurkjes. Voorzichtig maakte ik het pakketje open en haalde de eerste eruit.

Ik hield de jurk voor me en zag het meteen. Wat een ongelofelijke soepjulk! Hier zou Niels me met de beste wil van de wereld niet sexy in vinden. En de tweede was nog erger dan de eerste! Waar de eerste nog best op de foto leek, had de tweede alleen de kleur gemeen. Eigenlijk dat zelfs niet eens. De stof is slecht, van de maat klopt werkelijk geen drol en ik denk dat de snit is gebaseerd op de vorm van een regenton. Of de vorm van een kliko. Oh dat zal het zijn, deze jurkjes zijn ontworpen voor de kliko!

soepjulk 1

soepjulk 1

soepjulk 2.

soepjulk 2.

Sportoutfitgate.

6 september 2015
Het is enkele weken geleden. We waren bijna klaar met de Bootcamp, ik was kapot, bezweet, smerig en onderweg naar de auto, toen het gesprek plotseling ging over mijn outfit.

Daar besteed ik altijd de uiterste zorg aan. In mijn kledingkast kan de Bijenkorf 3 Doldwaze Dagen organiseren en Zalando vreest voor concurrentie vanwege mijn schoenencollectie. Toegegeven, het is geen sportmateriaal maar tot voor kort was dat nooit een issue. Voor de bootcamp had ik een degelijke zwarte top uitgezocht en mijn meest stevige gympen aangetrokken. Leek me prima.
Bovendien; Ik dacht dat ik hier was om een beetje sportief te zijn. Dat ik hier kwam om te bewegen en dat mijn outfit er niet toe zou doen. Ik dacht; eerst maar eens kijken of ik het leuk vind voordat ik geld steek in sport-shizzle die uiteindelijk in de zak van Max belandt. Ik dacht dat ik niet op uiterlijk beoordeeld zou worden, ik droeg niet eens make-up. Jeetje, heb ik dat even verkeerd ingeschat.

‘Maar je ziet er in ieder geval al sportiever uit in deze joggingbroek dan in dat katoenen broekje van vorige week.’, zei trainer E., enige man in het gezelschap. ‘Ja, en je draagt ook geen hardloopschoenen, loopt dat niet ontzettend zwaar?’, merkte één van de dames op. Trainer E. vulde aan ‘Ja, dit zijn geen sportschoenen, dit zijn gewoon… hippe schoenen!’. Ik had niet verwacht dat het ik het woord ‘hip’ nog eens in een negatieve context zou horen.

Eigenlijk vind ik dat het geen drol uit zou moeten maken waarin ik sport en ik heb nog nooit hardloopschoenen gedragen. Maar in deze schoenen heb ik geen blaren, ze glippen niet uit, ze overleven het gras en de modder, wat wil je nog meer? In een katoenen broekje kan ik ook prima rennen en er is tijdens het sporten niets onzedigs uit mijn topje gevallen. Ik ben bedekt, ik kan bewegen, wat is het probleem?

Totdat ik bij de H&M was met collegaatje B. Ze steunde me volledig in sportoutfitgate. ‘Gewoon lak aan hebben!’, vindt ze. Maar toen: ‘Hee Maris, als je nou overweegt om eventueel toch sportkleding aan te schaffen… Hier hangen best leuke dingen!’ Nouja zeg, dacht ik. Ze weet toch hoe ik erover denk? Ze staat toch aan mijn kant of niet soms?
Hmmmm… Toch maar een kijkje nemen. Oh, wat een vrolijke, gekleurde spulletjes. Allemaal blitse haltertops, hippe broekjes , speciale sokken! Allemaal dingen waar je gewoon in kan zweten zonder vieze onsmakelijke plekken! En allemaal in de kleuren felroze en felgeel en felgroen! It’s amazing!
Dus… Ze hebben gelijk! Ik moet een nieuwe sportoutfit hebben. Nu! Inmiddels heb ik intens coole felblauw-met-felroze Nike’ies. En het klopt joh, dat sport echt veeeeeul beter. Nu heb ik dus ook nog een leuke broek, hip shirtje en flitsende ademende sokken nodig. Zouden ze die hebben met Minnie Mouse erop? Oh misschien staan zweetbandjes om m’n pols ook wel kittig!

Ik ga voor de Sporty Spice look!
Nee, dat had ik ook nooit achter mezelf gezocht…