Fan van Frans.

27 juli 2014
Alle A, B en C sterren hebben hun zegje er al over gedaan. Fijn Brit, Jokertje, en Glennis, dat jullie meeleven. Daar zitten de slachtoffers vast op de wachten. Er is een toepasselijk gedicht van Toon Hermans verkracht op pianomuziek dat het ganse land nu ineens prachtig vindt. Leuke poging van het meiske en elke ramp heeft zo’n liedje nodig, maar heel eerlijk, Zanger Rinus heeft liedjes die me dieper raken. Youp van ’t Hek heeft de open deur al ingetrapt dat wij dit lang niet zo erg zouden vinden als er geen Nederlanders in het vliegtuig zouden hebben gezeten. Er zijn al complottheorieën à la het was een kamikaze actie van een pro-Russische co-piloot, tot het vliegtuig heeft helemaal niet bestaan, tot Bin Laden zit postuum achter de aanslag want als je met de datum en de vluchtgegevens rommelt dat krijg je steeds het getal 7. Nou je snapt, dat moet dus wel kloppen.

Kortom, er is genoeg over gezegd. Inderdaad, het had nooit mogen gebeuren. Het is een diepe wond in de ziel van ons land. De kilometerslange stoet die als een zwart lint door ons land trok staat in ons geheugen gegrift. We rouwen. Gezamenlijk. Want in dit soort zware tijden, en als Oranje tegen Duitsland speelt, bestaat Nederland uit 17 miljoen musketiers. ‘Één voor allen, allen voor één’, lees ik overal.

Terwijl het Nederlandse sentiment omslaat van rouw naar woede, terwijl wij ons klaarmaken voor de strijd die misschien komen gaat, is er één Nederlander die het hoofd koel weet te houden. Er is een rots in de branding opgestaan waar ik al respect voor had, maar waarvoor ik nu een hele diepe buiging maak. Er is één man in de Nederlandse politiek die ik momenteel zelfs onze kat zou toevertrouwen. Een man met een bescheiden soort charisma, welbespraakt, die ervaring en kennis uitstraalt en bijzonder mooi Engels spreekt. Niets ten nadelen van Mark hoor, die doet goed zijn best, maar kunnen we Frans Timmermans alsjeblieft direct uitroepen tot onze nieuwe Minister-President?

Dat lijkt me wel wat. Dan hebben wij Frans en de Fransen Hollande, dus da’s meteen een fijne bondgenoot. Het bekt ook lekker in het Amerikaans; Frèèèns Timmermèèens, waarbij Frèèèns heel erg klinkt als ‘friends’ en Amerikanen zijn dol op dat soort oppervlakkige diepgang. Ik stel voor dat Hillary dan Presidente van Amerika wordt. Zie je het al voor je? Frans en Hillary die samen over de wereld heersen. Een soort papa en mama van wie de andere landen graag het respect willen verdienen, anders moeten ze in de hoek. Ik denk dat Israëliërs en Palestijnen spontaan hun land samen delen, dat Iran spontaan hun kernwapens omsmelt tot speelgoedautootjes en dat Poetin schuchter toegeeft dat het allemaal een beetje uit de klauwen is gelopen en dat ie zich vanaf nu alleen nog met Moskou en de FIFA bemoeit. Het zou zo mooi kunnen zijn.

Alle gekheid op een stokje. Frans Timmermans is wat mij betreft de Gambiaanse scheidsrechter in de wedstrijd tegen Chili. Omringd door de wat afwachtende, paniekerige, onervaren chihuahua’s, is Frans onze Deense Dog. Leuk dat wij het knappe Maltese Leeuwtje Jeanine Hennis-Plasschaert als Minister van Defensie hebben. Dat is inderdaad hartstikke hip, vernieuwend en zoooo 2014 in tijden van rust. Maar deze tijden vragen om iemand die zich niet laat piepelen, maar ingrijpt waar nodig, op de juiste manier. Dus bewapend of onbewapend? Hoe moeten wij klootjesvolk dat nou weten? De ramp is verschrikkelijk en de onderste steen moet, hoe onrealistisch die kans ook is, boven komen. We moeten verder. Gezamenlijk, musketiers! Dus heb vertrouwen in Frans.

Timmermèèèns for Presidèèènt!

Witte Piet.

20 juli 2013
Normaal schrijf ik niet over belangrijke politieke zaken op mijn blog. Ik houd het graag een beetje luchtig. En wie ben ik ook om me te bemoeien met de grote kwesties der aarde? Maar gisteren was het 35 graden buiten, dus het leek me een mooi moment om de Zwarte Pieten discussie maar weer eens aan te zwengelen.

Voor alle duidelijkheid: Oorspronkelijk ben ik van het kamp ‘Handen af van Zwarte Piet’. Ik vind die VN-muts Verena Shepherd een knotsgek mens en ik denk niet dat Zwarte Piet een uiting van racisme is. Zelf ben ik namelijk ietwat klein van stuk, maar ik bel ook niet naar Obama omdat de Kerstman dwergachtige elfjes als hulpje heeft. En ik heb ook nog nooit een boos rendier gezien over de onderdrukking van Rudolf. ´Een rode neus, hoe durven ze!´

Stel dat er in Burundi of Papoea Nieuw Guinea een feestdag zou zijn waarbij de lokale bevolking zich wit schminckt, een gele pruik opzet en witte handschoenen draagt. Zou ik me dan aangesproken voelen? Ik geloof van niet. Zwarte Piet is, net als de elfen van de Kerstman, en de fictieve ‘Witte Piet’ die ik zojuist beschreef, zo’n ver van de werkelijkheid verwijderde karikatuur dat ik het vergezocht vind om daar aanstoot aan te nemen. Sinterklaas is een kinderfeest en ieder weldenkend mens dat zich enigszins in de traditie verdiept, zal begrijpen dat dit feest allerminst tot doel heeft om te discrimineren.

En toen las ik dit verhaal van een bezorgde vader: Op 5 december kwam zijn zoontje, jaar of 6, in tranen thuis van school met de vraag waarom Sinterklaas zo’n rare man bij zich had die met dikke W praatte, deed alsof hij stom was en zijn gezicht donker verfde. Het jongetje heeft zelf een donkere huidskleur en dacht hij dat hij in de maling werd genomen. En zijn klasgenootjes? Die lachten erom.
Volwassenen zouden het onderscheid moeten kunnen maken, maar van een kind kunnen we dat niet verwachten. Bij een kinderfeest als Sinterklaas, kan het denk ik niet de bedoeling zijn ook maar één kind aan het huilen te maken. Als kinderen zich in de maling genomen voelen, moeten we ons dan niet toch eens achter de oren krabbelen? Volgens mij zijn we net zo kortzichtig als Verena Shepherd als we schreeuwen ‘Handen af van Zwarte Piet’ omdat we kinderen een plezierige Sinterklaas willen bieden, maar ondertussen niet luisteren naar die doelgroep.

Zijn niet alle tradities aan verandering onderhevig? Kerstmis gaat in beginsel om de geboorte van Jezus, maar tegenwoordig gaat het vooral om het aansnijden van de kalkoen. Wat zeg ik, om het volgooien van je gourmetpannetje. De paus gedoogt tegenwoordig zelfs condooms om verspreiding van ziekten tegen te gaan. En Pasen? Ik moest googelen naar de bijbelse betekenis. Want tegenwoordig hebben we het paasontbijt en een paashaas. En vergeet niet: De Meubelboulevard! Carnaval? Wie vast er tegenwoordig nog? Het is nu vooral de ultieme mogelijkheid voor Randstadters om even ‘lekker gek’ te doen in het Zuiden.
Mijn punt is dat iedere traditie verandert als de tijd daarom vraagt. Waarom houden we dan krampachtig vast aan de kleur waarin het gezicht van Zwarte Piet is geschminckt? Daar kunnen we roetstrepen van maken, toch? Is ook makkelijker af te wassen, want ik heb regelmatig voor Zwarte Piet gespeeld en de zwarte schminck zit altijd nog een week in je oren…

Dus ja, het jongetje heeft het in al zijn jeugdigheid vast verkeerd begrepen. Maar ik kan het hem niet kwalijk nemen. Eén ding weet ik wel: Als Kleine Spruit over een jaar of 6 huilend thuiskomt omdat hij denkt dat een of andere witgeschminckte snuiter met gele pruik hem belachelijk heeft gemaakt, dan heeft die snuiter mooi wel ruzie met Tante Marissa!

Tante´s knuffel.

15 juli 2014
Op 6 juli is Kleine Spruit eindelijk geboren, hoezee! Nouja eindelijk… Hij verraste ons door een paar uurtjes te vroeg te komen. Een paar uurtjes en 3 weken. En ineens was hij daar. Een hij dus, met een piemeltje. Terwijl ik eigenlijk een zij had besteld!
Maar, ook al is het dan een baby, en ook al kleurt hij niet helemaal bij ons nieuwe logeerkamertje, het is een lief ventje. En in tegenstelling tot de meeste kinderen, begint hij niet te huilen als ik hem vasthoud. Sterker nog, hij werd zelfs rustig toen ik tegen hem praatte. Dat kan natuurlijk alleen maar te verklaren zijn door puur toeval, maar wel puur toeval in mijn voordeel. Zo daar!

Door de komst van Kleine Spruit is de band tussen broerlief en mij veranderd. Ik krijg plotseling foto’s van een klein mensje doorgestuurd via de telefoon. En het gekke is, ik vind het niet eens raar. Op mijn beurt stuur ik foto’s door van onze nieuwe inrichting, en dat vindt hij dan weer niet raar. Ook onze gesprekken hebben een heel andere wending. Vroeger was ik altijd degene die het gesprek draaiende hield, want dat is nu eenmaal mijn gave. Of valkuil. Maar tegenwoordig komt broerlief ook geen gespreksstof tekort.

Zoals het een echte kersverse ouder betaamt weet ook hij namelijk niet waar de grens ligt tussen wat de buitenwereld wel en niet hoeft te weten. Als ik eerst vroeg hoe het ging, kreeg ik als antwoord: ‘Prima, druk.’ Nu krijg ik als antwoord: ‘Heel goed, hij groeit en poept geel!’
Een fractie van een seconde denk ik ‘Ieuw, waarom vertel je dat?’, maar tot mijn stomme verbazing reageer ik met ‘Oh, is geel wel goed dan?’. Waarop mijn broer zo trots als een pauw antwoord: ‘Yep!’
Kijk, ik had dus nooit kunnen denken dat ik ooit zo’n gesprek zou hebben mijn broer.
‘En hij lijkt net de paus met zijn mutsje’, ‘En hij wil alleen maar aan borsten sabbelen’, ‘En oeh niet zijn hoofdje aaien vanwege de fontanelletjes’, ‘En hij plast niet alleen in een boogje maar zo poept hij ook…’ Het verhaal van de bevalling heb ik van minuut tot minuut aangehoord. En vreemd genoeg wilde ik het weten. Oké, het duurde maar een uur van waterballet tot gehuil, maar toch.

Ondertussen zien papa en mama eruit alsof ze de Nijmeegse Vierdaagse in de benen hebben, maar zoals broerlief zegt: ‘Zolang de glimlach nog groter is dan de wallen, is het allemaal goed.’ En dat is zeker zo.
Vol trots zijn we allemaal. Op dit zondagskindje dat ons best even heeft laten schrikken. Op dat kleine mensje dat nu precies doet wat het moet doen. Slapen (overdag), huilen als hij honger heeft (’s nachts), drinken en z’n luier volmaken (wanneer het meneer uitkomt). Op de tikkie overbezorgde papa en de kranige mama die zich, onzeker als ze zijn, ontpoppen tot twee lieve zorgzame ouders die hun leven vanaf nu hun leven met liefde wijden aan de zorg voor dit kleine manneke.

En ik? Ik ben trotse tante. Ik sta er versteld van dat ik zo straal op de foto waarop ik Kleine Spruit in mijn armen heb. Maar dit is dan ook niet zo maar een baby. Dit is mijn kleine neefje, ja! En het is een Harmsen/Van den Eshof, en met die genen komt ie er wel.

Dus heb ik vanmiddag een rompertje gekocht met daarop ‘Tante’s knuffel’.
Want ik kon het gewoon niet laten! :-)

*STRALEND!*  Tante Marissa met Kleine Spruit.

*STRALEND!*
Tante Marissa met Kleine Spruit.

Belbitch.

9 juli 2014
Wat is dat toch met mij en instanties? Laten we zeggen dat dat niet zo vaak goed gaat.

Als ik iets wil bestellen is er een computerstoring. Als ik iets wil verzekeren wordt er een ander pakket afgesloten. Als ik iets wil opzeggen wordt er nog 3 maanden geld afgeschreven. Als ik er een extra service bij wil krijg ik een rekening voor het gehele pakket. Als ik een afspraak maak is deze uit de agenda verdwenen… Enfin, de strekking is duidelijk.
Maakt niet uit of ik het zwart-op-wit heb, of dat ik de naam, datum, precieze tijd en de zinnen uit het telefoongesprek heb opgeschreven. Zodra instanties mijn naam horen lijken alle systemen op hol te slaan en lijden de medewerkers aan Oost-Indisch geheugenverlies.

Als ik een mail stuur met mijn opmerking ontvang ik zelden een antwoord. Dus na lang zoeken op de website naar een goed verstopt telefoonnummer, ga ik (zoooo 2010) bellen. Aaargh, keuzemenu! Of erger: een bandje dat me vertelt dat ik al mijn vragen op de website vind, of kan stellen aan Annemarie de digitale assistente, met andere woorden ‘We willen u niet spreken, hang alstublieft op!’. Tip aan bedrijven: Zo’n bandje verlaagt mijn frustratie niet.

Dan volgt werkelijk de meest onkundige servicemedewerker van het hele bedrijf. Nouja, dat hoop ik dan maar, want als er nog onkundigere servicemedewerkers bestaan, is het niet best gesteld met die firma. Ik verdenk instanties ervan dat ze hun nieuwste medewerkers op mij laten oefenen, of hun selectiefoutjes. Of liever nog de medewerkers waar zij subsidie voor krijgen, of die met een zware kater achter de telefoon zitten. ‘Oh kijk, Harmsen belt, neem jij hem maar even!’
Nu denk ik persoonlijk dat ik al redelijk de schrik van iedere stomme servicemedewerker ben, maar als je een kater hebt wil je mij al helemaal niet aan de telefoon.

Inmiddels weet ik dat je met stroop meer vliegen vangt dan met azijn, dus ik breng het tegenwoordig best mild. Uiteindelijk kan die meneer, mevrouw, of krop andijvie aan de andere kant van de lijn er ook niets aan doen en is dat toch degene die mij moet helpen. Dus ik maak eens een grapje, blijf geduldig, zeg ik dat ik hun positie begrijp, leg uit wat eraan scheelt en vraag hoe we het samen kunnen oplossen. Doe je leuk tegen mij, dan doe ik leuk terug (ja, echt waar!). Maar doe je dom tegen mij…..? Dan scherp ik mijn nagels en komt de vileine kattenkop in me boven.

‘Eeeeeeeeeh. Ehm. Eeeeeuh, ja… Lastig…’ Mijn vraag staat namelijk niet in het belscript. Dus wat mij is overkomen is eigenlijk onmogelijk. Dus weet ik het wel zeker? Nee joh, ik bel gewoon even voor de gezelligheid! En dan komt een heel vervelende eigenschap van me naar boven waar de gemiddelde callgirl of boy niet zo heel goed mee om weet te gaan; Ik vraag door. Ik blijf volkomen beleefd en vriendelijk, maar vraag wel door.

Hoe weet ik dat het nu wel goed gaat? Kun je dat per mail bevestigen? Fijn dat je met me meedenkt, maar dat was niet de vraag. Ik heb een uur met jullie gebeld, hoe wordt dat gecompenseerd? Dus jullie zijn de bestelling kwijtgeraakt, en dan moet ik deze annuleren, 2 dagen wachten, en een nieuwe bestelling doen? Snap je dat ik dat een vreemde gang van zaken vind? Het komt op me over alsof je wat geïrriteerd raakt, terwijl volgens mij ik degene ben die geïrriteerd zou moeten zijn. Dankjewel dat je dat zo uitgebreid uitlegt, en hoe wordt het nu opgelost? Misschien moet je het even navragen. Is er iemand aanwezig die me wel kan helpen? Ja graag, ik wacht wel even op je manager…

Ach, wie houd ik nu voor de gek. Ik ben dol op dit soort telefoongesprekken!

Bosariodocus.

6 juli 2014
Bo Saris, wie kent hem niet?! Jij kent hem niet? Nouja, je kent hem wel hoor. Maar meneer Bo Saris wil je niet dat je hem kent waarvan jij hem eigenlijk kent. Ik zal een hint geven; Het is een zanger. En nog een goeie ook.
Bo Rush dan? Zegt je dat iets? Nee? Dat is ook al een paar jaar geleden hoor, dus het zij je vergeven. Bovendien flopte die single, dus grote kans dat dat even aan je voorbij ging. Als je die laatste naam nou heel vaak heel snel achter elkaar zegt, dan kom je misschien op zijn echte naam.

Nee? Nog steeds niet? Kijk, dat is precies het probleem. We hebben hier te maken met een steengoede zanger. Maakt relaxte muziek met internationale allure. En echt, iedereen kent hem.
Boris Titulaer dan? Gaat er nu een belletje rinkelen? Want dat is zijn echte naam. Nu begrijp ik dat dat niet echt ‘Funky-Internationale-Coole-Hitmachine’ uitstraalt, maar zo heet die man nu eenmaal.

Komt de laatste hint. Let op hè…: Keep the soul alive!
Yes! Nu weet je het, hè? Inderdaad, we hebben het over Boris van Idols. Want zo kent iedereen hem. Kwam als een rare snuiter met een hoofddoek auditie doen en knapte gedurende het programma aardig op. Je moet verder geen interview met hem zien, want dan komt hij over als een uit het nest gevallen vogeltje. Maar kijk hem eens zingen! Dan komt ineens de Slicky Soul Survivor in hem los. ‘My pappa was a rolling stone…’ Van een totaal andere orde dan de pukkeltjeskandidaten. Een verdiende winnaar. En wat was hij blij toen hij gewonnen had! Sprong meters in de lucht, pakte de camera vast en bleef zijn lijfspreuk er maar in schreeuwen. Beroemd, gewonnen en nu kon zijn muzikale carrière niet meer stuk.

Boris van Idols is eigenlijk net als Syb van de Kast. Syb van der Ploeg kent niemand, zeg ik Syb van de Kast, dan zeg jij In Nije Dei. En die Syb, daar kan Boris nog wat van leren. Waar de nuchtere Fries accepteert dat niemand hem kent bij zijn normale naam, wringt Boris zich in allerlei vreemde bochten om het Idols imago van zich af te schudden. Dat is ineens ‘not done’. Maar als dat Idols zo stom was, dan had je de ballen moeten hebben om het contract voor de life shows niet te ondertekenen. Zo heeft Roger er met z’n bandje Intwine nog 2 leuke hitjes uitgesleept, nog voordat Jamai’s ‘Step Right Up’ uit zijn bebrilde toetje kwam.

Alles leuk en aardig beste Boris, schaam jij je maar lekker. Maar zonder Idols had ik niet eens geweten dat je bestond. En inderdaad, je hebt nu nog niet die gedroomde internationale carrière, terwijl er slechtere artiesten zijn die dat wel hebben. Frustrerend ja, maar dat is eerder ondanks Idols, dan dankzij Idols. Het publiek kent je als Boris. Noem jezelf dan ook lekker Boris. Ik heet Harmsen, da’s ook niet ideaal, maar ik draag mijn naam met trots.

Zorg jij nou eerst maar eens dat je een solide basis opbouwt in Nederland. Als de rest van de wereld je (overigens Russische) naam dan straks niet uit kan spreken is dat een luxe probleem, maar Tim Krul lukt ze nu volgens mij ook best aardig.

Vermarktplaatsen.

2 juli 2014
Oh, wat heb ik mijn ouders uitgelachen. ´Hoezo, je zet een handmatige snijbonenmolen op Marktplaats, wie wil dat nou hebben?’, ‘En die felrode kamerjas, gooi die lekker in de kledingcontainer bij de Emté!’ Mijn ouders zijn sinds een half jaar fulltime met pensioen. Mijn moeder heeft nog nooit iets met computers of internet gedaan, en ineens staat hun hele hebben en houwen op Marktplaats. De pensioenen zijn tegenwoordig geen vetpot, maar dat het zo erg was…

Enfin sinds mijn vader mijn moeder een Ipad heeft gegeven is Marktplaatsen een dagelijkse hobby. Samen turen ze naar het scherm om te zien hoe vaak hun antieke melkbus al bekeken is. ‘75 Keer bekeken en geen één bod! Het is toch een mooie melkbus!’ En soms, ‘Leuk joh, die zware molensteen van opa heeft nog € 12,50 opgebracht! Die man rugpijn! Da’s weer een ijscoupe bij Venezia.’ ‘Ach’, dacht ik nog, ‘dan hebben die oudjes ook wat te doen met hun pensioen.’

Pas als je gaat verhuizen merk je hoeveel troep je zelf verzamelt. Peter van der Vorst komt nog net niet langs, maar laten we zeggen dat AH getwijfeld heeft om een WK hamster van ons te maken. Mijn ouders riepen hard: ‘Niets weggooien! Wij kijken het wel na!’ Zonde om alles zomaar weg te doen en ze hopen nog wat te kunnen vermarktplaatsen. Alleen dat dochter en schoonzoonlief zoveel nutteloze rotzooi bezaten hadden ze niet verwacht, dus 6 verhuisdozen later was het enthousiasme enigszins getemperd.

Na de aanschaf van de meubels voor ons nieuwe huis, moest ik zelf aan de slag met onze oude meubels. Ik vond het nogal een gedoe met foto’s nemen, de juiste lichtinval en het zoeken van de goede woorden voor de advertentie. Maar een halve dag en 12 advertenties later kon ik lezen en schrijven met de verkoopsite. Sterker nog, ik heb de app geïnstalleerd en check ieder vrij moment hoe vaak mijn eiken opknap-buikkastje al bekeken is. En of ik al een bod heb. Want daar krijg je gewoon een e-mail van, maar misschien zijn ze die vergeten. En je moet er snel bij zijn! Toen ik een asociaal hoog (maar dan ook echt asociaal hoog) bedrag had ontvangen voor mijn dressoir waarvan ik bang was dat garantie tot de deur nog te veel was, was er geen weg meer terug. Hallo, mijn naam is Marissa Harmsen en ik ben Marktplaats-verslaafd.

Tegenwoordig zie ik overal geld in. Ik ben omgeslagen van ‘Wie wil dat nou toch hebben?’ naar ‘Wie wil dat nou niet?’ Twee zebrahoofden op canvas, wie wil dat nou niet? 2 Disneymokken die te groot zijn om fatsoenlijk uit de drinken, wie wil dat nou niet? Inmiddels zijn de bedragen minder spectaculair (blijkbaar werkt het net als in een casino) maar weg is weg! Scheelt mij weer een ritje naar de vuilstort. En het levert weer een paar euro op. Is toch weer een Club Sandwich bij de Hoofdwacht, nouja of alleen een colaatje.

Inmiddels ben ik ook fanatiek gebruiker van de Facebookgroep ‘0183 Verkoophoek – Zonder regels’. Je hebt er ook één met regels, maar zoals de naam al zegt; dat zijn mij te veel regels. Daar val ik mijn FB-vrienden jammergenoeg ook mee lastig, maar hee zo kon ik wel een vriendin blij maken met een extra grote kattenbak (nee, haar heb ik niet opgelicht, in ruil voor een fijn drankje op een zonnige zondagmiddag in de tuin was ie voor haar).

En natuuuurlijk gaat het me totaaaaal niet om het geld. Spullen een tweede leven bieden, de minderbedeelde medemens helpen, dat zijn mijn nobele motivaties. Over tweede leven gesproken, ik moet nog van m’n TV-meubel af. Wie biedt??