Pleidooi voor jurkjes en hakken.

26 november 2015
Dames, we moeten meer jurkjes en hakken dragen. Ik draag dat inmiddels regelmatig. Zo ook vandaag. Vanochtend zag ik mezelf in de reflectie van de glazen deur op mijn werk en dacht: ‘Verdikkeme, dat staat me goed!’ Tegelijkertijd vond ik mezelf nogal arrogant en narcistisch om die gedachte. En dat is nu precies waar hem de schoen wringt. Mensen sporten zich suf of leven op een blaadje sla omdat ze een beter figuur willen. Durven niet naar het zwembad omdat ze zich dan in zwemkleding moeten vertonen. Iedereen is maar onzeker over zichzelf. Blijkbaar is dat hip. Maar het enige dat je nodig hebt, is een goed jurkje en een paar mooie hakken.

Zelf was ik eerst ook niet blij. Omdat ik niet meer het figuur heb van toen ik 18 was. Ik was altijd petite en smal. En plotseling was dat afgelopen. Mijn broeken kwamen niet meer over mijn heupen, bloesjes konden niet meer dicht. Onder een kort rokje zag ik alleen twee grote hompen vlees. Totdat ik bedacht; ‘Ik ben niet dik, ik ben een vrouw!’
Natuurlijk, de mode die 15-jarige modellen showen kan ik beter niet meer aantrekken. Maar moet ik dat nog willen dan?

Nee dus. Ik koop vrouwelijke kleding die bij mijn figuur past. Sterker nog; kleding waarin mijn figuur wordt benadrukt. En in jurkjes en hakken lukt dat nu eenmaal het best. En ik vind; beter overdressed dan underdressed. Want als ik ’s ochtends voor de spiegel sta denk ik liever ‘Zo, komt die kont even goed uit in deze jurk!’, dan ‘Zo, gelukkig ben ik weer bedekt onder een dikke slobbertrui!’. Maar niet alleen dat. Want als je er leuk uitziet, val je op. En dan krijg je daar complimenten over. En daar word je dan weer extra vrolijk van. En er is volgens mij niets hippers dan stralen van zelfvertrouwen.

En dat gun ik jou ook! Echt, er zouden meer jurkjes gedragen moeten worden. Daar wordt de wereld een stuk leuker van. Want dames, ik wil niet vervelend zijn, maar sommige van jullie lopen erbij als een stel uitgezakte zeugen. Zonde. Want aandacht voor je uiterlijk is een verkapte vorm van aandacht voor de ander. Te veel moeite? En zou jouw vent ook weer voor je kiezen als hij je nu voor het eerst zou ontmoeten? In je verwassen trainingspak en je scheve Uggs? Laten we eerlijk zijn, hij zou met een grote boog om je heen lopen. En dat is gewoon je eigen schuld. En ja, dan kan ik het ook niet helpen als zijn blik per ongeluk eens naar mij afdwaalt. Want je kunt er ook voor zorgen dat ie elke dag opnieuw weer een beetje verliefd op je wordt.
Dames, draag jurkjes. Doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor je vent. Wees trots op je lijf, want je mag er zijn. Je moet alleen wel een beetje aandacht besteden aan de verpakking.

Een waarschuwing is echter wel op zijn plaats, want voor je het weet brengt je man je plotseling ontbijt op bed! En als je maar genoeg complimentjes krijgt, zie je straks nog je eigen reflectie en denkt: ‘Verdikkeme, dat ziet er goed uit!’ En dat zou natuurlijk maar arrogant en narcistisch zijn.

Stralen maar!

Stralen maar!


En kijk mijn man eens trots zijn!

En kijk mijn man eens trots zijn!

Je suis Minnie.

14 november 2015
‘Niels, wil je iets anders opzetten?’ Ik kijk liever geen ‘slechte’ dingen voordat ik ga slapen, want dan lukt me dat niet. Slecht-nieuws-televisie verdraag ik met de tijd steeds minder goed. Ik word er intens verdrietig van, dus sluit me daar op sommige momenten voor af. Titanic kijk ik bijvoorbeeld ook nog maar totdat ie gaat zinken.

Vanochtend was de schok des te groter. Daar zat ik op de bank, 08:50 uur. En ik zag een reclame voor ‘Playback je Gek’, met Jandino in een gouden glitterjasje en al die extra tanden in zijn mond. Nu vind ik toch al dat Jandino de laatste tijd nogal vaak op televisie is, maar vanochtend moest hij bijna bukken voor mijn afstandsbediening.
Het contrast met enkele seconden geleden kon namelijk niet groter zijn. Toen prikten de tranen achter mijn ogen bij het zien van de extra nieuwsuitzending. Ik mijmerde over de mooie dagen ik in Parijs heb beleefd. Aan de tas die m’n moeder wilde, maar de winkel was dicht. Aan alle keren dat ik met een gelukzalige glimlach door Disneyland liep. Nu voel ik verslagenheid, onbegrip, woede. Angst.

En wat een hoop machtsvertoon. Hele legers worden aangerukt om in Parijs te patrouilleren. Soldaten die met hun geweer moeten zorgen voor de veiligheid. Achteraf.
Ik hoor krachttermen als: We laten ons niet klein krijgen! We zijn in opperste staat van paraatheid! We geven ons niet gewonnen!
Gaan extra militairen en extra wapens de boel veiliger maken? Er loopt sinds Charlie Hebdo al een hele kudde militairen door de straten van Parijs. En dat heeft dus geen drol uitgehaald. Sowieso een beetje paradoxaal om meer veiligheid te willen creëren met meer wapens.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook het antwoord niet. De waarheid is: We hebben allemaal geen idee. Mannen in pak veinzen met hun commissies en terrorisme-experts een gevoel van zekerheid en veiligheid dat keer op keer onderuit wordt gehaald. Maar feit is dat iedere malloot met een pistool een bloedbad kan aanrichten zonder dat iemand iets in de smiezen heeft. In Nederland is de terreurdreiging nog steeds ‘substantieel’. Wat zoveel betekent als dat er geen concrete aanwijzingen zijn voor aanslagen, maar dat het ook niet wordt uitgesloten. Ik hoor: we hebben geen idee, dus we houden maar een flinke slag om de arm. Daar sta je dan met je terrorisme-expertise.
Niemand heeft de oplossing. Maar duidelijk is dat wat we nu doen, niets oplost.
Misschien is dit een dreiging waar we mee moeten leren leven. Wil ik dat accepteren? Nee. Maak ik me er druk over? Ja. Maar ik heb er geen invloed op. Dus, wat dan?

Er zijn drie dagen van nationale rouw afgekondigd en Disneyland is vandaag dicht. Allemaal begrijpelijk, maar het heeft zo weinig zin. We moeten doorgaan en ons leven leven. Plezier hebben in elke dag. Carpe Diem en dat soort shit. En dan kan ik veel van Jandino vinden, maar hij staat vanavond toch maar mooi te playbacken in z’n gouden glitterjasje.

Dus besluit ik ook door te gaan. Vandaag wil ik bij de bootcamp niet bij de laatste groep horen. En vandaag wil ik lekker samen gaan lunchen in de stad.
Bij wijze van statement draag ik daarbij natuurlijk mijn Minnie Mouse trui. Omdat bang zijn zo weinig zin heeft. En omdat mijn gedachten uitgaan naar hen die vandaag voor een gesloten Disneyland staan. Dat moet verschrikkelijk zijn.

Op de dansvloer.

2 september 2015
Ik kreeg de mail en ik dacht meteen: Ja leuk, ga ik doen! Ik heb mezelf zonder enige twijfel direct opgegeven voor iets dat ik niet snel zou doen. Ik heb me niet afgevraagd of ik het wel kon. Of het er stom uit zou zien. Me geen zorgen gemaakt over het feit dat er foto’s en filmpjes worden gemaakt. Ik heb anderen zelfs geadviseerd lak te hebben aan hoe je dan op zo’n filmpje staat, want je doet het tenminste. En dat is avontuurlijker dan aan de zijlijn staan.

Als kind omschreef mijn broer me als een ‘meisje van de wereld. Ik deed alles, wilde alles. Vroeg me niet af of het wel zou lukken, of ik geen modderfiguur zou slaan, wat anderen ervan zouden vinden. Korfballen, playbackshows, dansjes, stratenloop, tochten schaatsen, voorleeswedstrijden, tafeltennissen. Niets was te gek. Werd er iets georganiseerd, dan was ik erbij! Vanzelfsprekend! Zelfs bij de kerstboomverloting. Wat moest ik nou met een dode kerstboom? Ik zat op paardrijden, ballet, speelde klarinet en zong in een kinderkoor. Was ik klassenvertegenwoordiger, deed mee aan de toneelstukken en zat in de feestcommissie. Wist ik veel hoe je een goed feest organiseerde, dat zag ik dan wel weer. Als een ander het kon, kon ik het ook.

Ergens tussen toen en nu is dat ontzettend mis gegaan. Ik heb me ervan laten overtuigen dat ik er niet leuk uitzag, raar beweeg, niet kan dansen, niet kan zingen, geen leuke kleding draag, mijn haar stom zit, een vervelende stem heb, raar loop en… nou ja je snapt het. De impact op het pubermeisje van toen zou nog lang doordreunen. Ik durfde niet meer, was het niet meer waard, kon het niet meer, wilde niet meer. Dus deed ik maar niet meer. En ik had het zelf niet eens zo door. Alsof je een steen in het water gooit. De steen zinkt, maar de kringen groeien oneindig door in het water.

Tot ik vanavond de komkommer stond te snijden voor de salade en ik terugdacht aan hoe heldhaftig ik me vandaag had opgegeven voor dat ene. Ik besefte me plotseling: Hee, ik doe weer dingen! Ik probeer weer dingen! En dat doe ik eigenlijk al een poosje! Tot mijn verbazing lukt er ook nog weleens wat. Bootcampen is één van die dingen. Maar ook squashen. Hoewel ik mensen die blijven kijken wel kan schieten. Jullie tijd is om, opzouten. Geef het nog een paar weken en dan denk ik; Ik speel Golden Retriever squash, ik sta ver boven jullie bureaucratische spelregels. Ik herinnerde me dat ik best creatief kan zijn en ging haken. Als vrijwilliger geef ik nu huiswerkbegeleiding aan kinderen die dat goed kunnen gebruiken. Vriendinnen hebben ontdekt dat ik handig ben met haar. Invlechten, opsteken, knotjes… Ik doe nu hun haar als ze een bruiloft hebben. En het blijft nog zitten ook. Dat deed ik eigenlijk vroeger al in de schoolpauze.
Na jaren aan de kant te hebben gestaan, sta ik nu weer op de dansvloer. Als ik struikel, dan maak ik er een nieuwe dansmove van. En als ik val, is Niels er om me op te vangen.

Na meer dan 10 jaar is het water is tot stilstand gekomen en herken ik mezelf weer in de reflectie. De steen zal er altijd blijven, maar wel op de bodem. En weet je wat; Het maakt me niet uit of ik iets nu wel of niet goed kan, als ik het leuk vind, probeer ik het gewoon. Het maakt me niet zoveel meer uit wat anderen ervan vinden. Om maar even een intelligent citaat van Gordon aan te halen: Daar heb ik zoveel schijt aan dat ik stront tekort kom.