Feeling hot, hot, hot…

25 oktober 2015
Beste trainer E.,

Ik weet dat ik al twee weken niet heb gebootcampt.
Wees gerust, binnenkort zal ik weer mijn vertrouwde positie achteraan in de groep weer innemen. Maar ik heb een paar planning-issues waaronder de kapper, en je begrijpt; Hoe hard we ook bootcampen, ons haar moet wel goed zitten.

Een paar maanden geleden zou ik blij zijn geweest dat ik mijn bed niet uit hoefde om in een koud donker bos rond te hupsen, maar ik ben veranderd. Niet dat ik elke zaterdagochtend onder luid gezang uit bed spring, maar als ik er eenmaal weer sta vind ik mezelf echt een leeuwin.
Bij de eerste passen vraag ik me nog steeds af wat ik er ook alweer doe, maar dan denk ik ‘RRRROAR!!’ en ga ervoor. Bovendien, de zaterdaggroep is een feestje op zich! We moeten onszelf er allemaal naartoe slepen, maar we doen het toch maar mooi. Onder het genot van de door jou bedachte martelgang houden we ons theekransje, om uiteindelijk vol trots een energiedrankje naar binnen te slurpen.

Ik kijk serieus uit naar dat uur gaan-met-die-banaan. Een uur niets meer dan zorgen dat ik het volhoud zonder neer te vallen. En ik voel me er goed bij. M’n lontje is wat langer, ik maak bewustere keuzes en bruis van de energie. En ik wil niet dat dat gevoel verloren gaat nu ik even niet kan op zaterdagochtend. Bovendien is mijn conditie best verbeterd. Het zou zonde zijn om weer opnieuw te moeten beginnen.

Dus trainer E., ik heb de stoute schoenen aangetrokken. De stoute hardloopschoenen welteverstaan. Jawel! En dat niet alleen; ik heb mezelf schuin opgedrukt tegen een brugleuning. Afgewisseld met die oefening tegen bovenarm-flapjes. Het voelde wel ongemakkelijk. Ik liep langs een school en voelde minderjarige oogjes priemen in m’n sportieve rug. Werd aangestaard door gemeentewerkers. Werd zelfs nagehijgd door schorriemorrie onder de half-pipe. Maar ik liet me niet uit het veld slaan. Want daar liep een mevrouw met een hondje. Die vindt ongetwijfeld dat ik heel goed bezig ben en gaat vast iets positiefs zeggen. Ze zei inderdaad iets: ‘Nou, lekker koud zo zonder jas’. Pardon?

Zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd. Brandweerauto’s zijn minder rood dan mijn gezicht nu. Aardbeien zouden jaloers zijn. Clini Clowns willen mijn hoofd als neus. Ik kan zo in een paprika-stoplicht. Of een gewoon stoplicht. Dat liedje van Marco Borsato gaat over mijn wangen. Kreeften springen beschaamd terug de pan in. Symphonica in Rosso belde of ze hun rosso terug mogen.
Hoe komt die muts erbij dat ik het koud heb? Dus…
´Nou mevrouw, ik ben al heet genoeg van mezelf, hoor.´

Geen zorgen trainer E., binnenkort is deze leeuwin weer terug. Met vers geknipte manen.
Kan ik nog heter worden.

Ein-de-lijk vakantie.

16 oktober 2015
Zo, we zijn lekker een paar daagjes naar Maastricht geweest. Oh ja, niet lekker een weekje naar de zon? Nee. Niet lekker naar de zon. Sterker nog, het was ijzig koud in Maastricht en we hebben ervan genoten. Maar jullie wilden toch wel naar de zon? Ja. Dat wilden we, ja.

Wekenlang struinden we internet af naar ‘een lekker weekje naar de zon’. Ik kan geen azuurblauw zwembad meer zien. Als ik nu zou kotsen, zou het azuurblauw zijn. Op een gegeven moment wist ik niet eens meer waarnaar ik nu op zoek was, of waarnaar niet. Natuurlijk, je kunt het eerste zwembad boeken dat je ziet, maar nee. Ik moet onderzoek verrichten! Ik moet het perfecte hotel vinden!
Dus ik klik op het blauwste zwembad en lees iedere letter die ik erover kan vinden. Zijn de pannenkoekjes en inbegrepen? En de strandbedjes? Hoe lang duurt de transfer? Hoe ver is het stadje? Spoelen er geen vluchtelingen aan? Zijn de vliegtijden gunstig? En dan: Zoover.nl.
Die website weet ieder greintje vakantie-voorpret vakkundig de kop in te drukken.

Wat een ongenuanceerde zuurpruimerij van oliedomme tokkies is dat, zeg! Alsof die mensen in het dagelijks leven altijd op hun tong moeten bijten en nu de kans pakken om alle opgekropte frustraties er met veel bravoure uit te persen. Als ik Zoover moet geloven heeft niemand een leuke vakantie. Ik vraag ik me af waarom Nederlanders überhaupt nog op vakantie gaan. De klachten variëren van ‘Het eten was te Turks’, ‘Me teen gestoten aan nachtkastje’ tot ‘Zeewater koud’ en ‘Personeel sprak geen Nederlands’. Verder zie ik te veel boze hoofdletters te weinig leestekens. En als dat soort mensen ook nog klaagt dat het personeel ‘onbeschofd’ was, kun je me echt wegdragen.

Maargoed, je besteedt er best wat centjes aan, dat begrijp ik. En dan wil je ook genieten. Want daar doe je het voor. Om lekker te genieten. Dat hoort zo. Je móét genieten. Moet. Persé. Genieten!
Je werkt je namelijk het hele jaar drie slagen in de rondte. De boog staat het hele jaar strak gespannen. Je spaart er het hele jaar voor. Je staat het hele jaar stijf van de stress. Je werkt er het hele jaar naartoe. Je danst het hele jaar naar de pijpen van je baas. En dan mag je ein-de-lijk op vakantie. Dus die 8 dagen dat je met je kont aan de Turkse, Egyptische of Portugese Rivièra ligt zal er potdomme genoten worden! En daar focus je je volledig op. Je moet en zal genieten. Obsessief relaxen.

En dan is iedere schreeuwende meeuw er eentje teveel. Dan verpest de ober die niet genoeg glimlacht je dag. Word je pissig als je even op je pannenkoek moet wachten.
Mensen, we zijn compleet verkeerd bezig. Hoe kan het zo zijn dat we het hele jaar van hot naar her vliegen en alleen tot rust kunnen komen in de 8 dagen dat we 3000km van huis zijn? Misschien is het omdat we onszelf dan pas de kans geven om te genieten. Onszelf dan pas centraal durven te stellen. Om 8 dagen later weer naar huis te vliegen, je overvolle inbox te openen en een jaar te moeten bikkelen totdat we weer 8 dagen onszelf kunnen zijn.

Na die beoordelingen had ik er geen zin meer in. In geforceerd genieten aan een troebel pierenbadje. Dan maar geen gebruinde voetjes in het zand. Dus we hebben 2 dagen genoten van Bourgondisch Maastricht en zijn verder lekker thuis gebleven. In ons fijne huis met heerlijke bank. En dat kunnen we het hele jaar door doen! Mijn leuke man en ik. Genieten!

Hallo!

Ik vind het allemaal heel erg wat er in de wereld speelt. Dat mensen huis en haard verlaten om een betere toekomst op te bouwen. Dat Volkswagen failliet is. Dat de NS nog steeds niet doen wat ze moeten doen. Maar mag ik ook even aandacht voor het lokale leed in Gorinchem?

Dames en heren, mijn vertrouwde Albert Heijn is het aan het verbouwen. Is dat zo erg? Nou en of dat erg is! Je ziet zo’n aankondiging staan en dan denk je ‘Ach, dat duurt nog zo lang…’. De datum komt steeds dichterbij en je bent in ontkenning. Maar dan loop je ineens in het Piazza Centrum en zie je dat de winkel, waar je trouw iedere zaterdag je boodschapjes doet samen met half Gorinchem, in duister gehuld is. Ik spiekte naar binnen en zag een grote stoffige leegte. Weg zijn de schappen, producten, kassa’s en wagentjes. En dan komt het besef keihard binnen. Ik. Moet. Naar. De. Jumbo.

Niets ten nadele van de Jumbo, maar het is niet mijn vertrouwde supermarkt. In mijn Albert Heijn weet ik waar de gorgonzola Ligt. Welke kar ik het fijnste vind. Op welke volgorde ik het boodschappenlijstje moet maken. Welke worstenbroodjes het lekkerste zijn. Wanneer het foldertje door de bus valt. Ik ben een gewoontediertje. Van de Jumbo weet ik helemaal niets. Het is al vervelend als ik dat ene product niet kan vinden in mijn eigen supermarkt. Laat staan wanneer ik die lijdensweg 46 keer moet doormaken in een vreemde supermarkt! Boodschappen doe je niet voor je plezier, boodschappen doe je zo snel mogelijk. Maar Niels zag onze zaterdag in de interim-supermarkt als een leuk uitje. Alsof we een nieuw restaurant proberen. ‘Laten we gewoon de hele winkel doorlopen en pakken wat we nodig hebben!’ Nou, klinkt dat even gezellig. Mijn gevoel verhoudt zich tussen het gevoel dat ik krijg als ik een nieuwe achtbaan uitprobeer en totale paniek.

En met mij waren er vele supermarktbezoekers in paniek. We herkenden elkaar aan de verwilderde blik in onze ogen. En aan de bonuskaart aan onze sleutelbos. Stel je een drukke zaterdag voor in de supermarkt. Tel daar een kudde kippen zonder kop bij op die al stuiptrekkend door de winkel crost, op zoek naar de soepstengels. En zolang we tussen de paden bleven was het allemaal nog te overzien. Maar in het gedeelte voor de kassa’s heeft de Jumbo iets verschrikkelijks. De Jumbo heeft een versplein. Zo’n gedeelte met verse producten dat ze hebben ingericht als een soort markt. Allemaal losse ´kraampjes´ die willekeurig schots en scheef in de ruimte staan, opgeleukt met plastic hammen en keramieken schapen. Dat moet dan het authentieke biologische gevoel geven. Dat zou dan bijdragen aan de shop-ervaring. Nou niets ervaring, ik word er onrustig van. Mensen gaan er langzaam van lopen. Struinen, zeg maar. Ze gaan ervan in de weg staan. Voor mijn voeten.

Maar ik moet nog even doorbijten, want mijn Albert Heijn opent haar vertrouwde deuren pas weer over een week. Maar oh nee, die is dan helemaal verbouwd. Moet ik het hele circus weer opnieuw ondergaan. Òf ik accepteer het versplein… Een duivels dilemma… Well played, Jumbo. Well played.