Squats en Golden Retriever squash.

Collega D. had me al gewaarschuwd: ‘Marissa, als jij eenmaal begint dan ben je vast niet meer te stoppen!’ Ik heb hem uitgelachen en voor gek verklaard. Zijn opmerkingen in de wind geslagen en gedacht dat hij niet goed bij z´n hoofd was. Sporten zou nóóit mijn hobby worden. Het is stom, vermoeiend, je gaat er van zweten en stinken. Maar verdikkeme, het lijkt erop dat ie gelijk krijgt.

Vrijdagavond had ik grootse plannen want we hadden een werkborrel; op de Varkenmarkt, bij de Zomerfeesten. Hoe cool zijn onze bazen? Ik zeg subzero. De Mailbu Cola vloeide rijkelijk, er werd gedanst, gehost, gehouwehoerd en meegeblèrd op de tenenkrommende Hollandsche klanken. Ik had me van tevoren ingesteld op een tripje ‘naar de kloten’ en halverwege de polonaise besefte ik me dat ik flink op weg was. Het was maar goed dat ik de bootcamp voor de volgende ochtend had afgezegd. Ter compensatie had ik een squashbaan gereserveerd voor zondag. Kijk mij eens fanatiek zijn!

Maar toen, de volgende ochtend, 8:33 uur: Ik opende mijn ogen en dacht; Shit, nu ben ik wakker. Ik heb namelijk last van een omgekeerd ritme. Doordeweeks kan ik niet uit m’n bed komen, in het weekend kan ik niet uitslapen. Hmmm… Nu kan ik twee dingen doen. Woelen tot ik van ellende uit bed rol, of hatsiekidee mijn tanden poetsen, een joggingbroek aanschieten en bootcampen tot ik erbij neerval. Geschrokken door deze gedachte ging ik snel weer liggen. En toen kreeg ik een openbaring (of vlaag van verstandsverbijstering, wie zal het zeggen) en bedacht dat ik beter spijt kan hebben van iets dat ik wel heb gedaan, dan van iets dat ik niet heb gedaan. Dus ik verbaasde vriend, vijand en bovenal mezelf en sprong uit bed! Tadaaa!

Alleen al de blik van trainer E. was goud waard. Jij was toch gisteren…? Yep!
Er werden autobanden gesjouwd, touwtje gesprongen (waarom kon ik dat vroeger uren en moet ik nu na 100 sprongetjes aan de beademing?), balken getild en buikspieren getraind. En ik heb ontdekt dat er geen fijnere manier is om op adem te komen dan liggend in het koele gras dat nog vochtig is van de ochtenddauw. Totdat trainer E. mijn zen-moment woest verstoort: ‘1 minuut planken gaat NU in!’ De rest van de dag droeg ik een trotse glimlach. Niets kon me uit het veld slaan. Ik was helemaal chillaxt! Oh glorieuze endorfinen!

Netflixend op de bank drong vanochtend tot me door: Help, ik moet straks ook nog squashen. Mwah, dat kan ik wel afzeggen, toch? Twee keer in één weekend sporten gaat wel ver voor iemand die tot voor kort haar plas ophield tot ze printjes en koffie moest halen, want dat scheelt weer een loopje. Maarja, het was al gereserveerd… En zou ik mezelf niet enorm teleurstellen als ik thuis zou blijven? Ik ben toch geen Sjaak Afhaak? Netflixen kan daarna ook nog. Dus: ‘Hee Niels… ik ga je inmaken!’

Nee, ik heb Niels natuurlijk niet echt ingemaakt. Maar ik heb wel een uur lang als een Golden Retriever achter een bal aangerend. En dus heb ik ons uit-etentje van vanavond nu ook echt verdiend!

Collega D. had gelijk. Ik ben begonnen, en ik ben niet meer te stoppen.
Nouja… voor hoe lang het duurt dan.

Boostcamp II

16 augustus 2015
Iedereen had er een hard hoofd in, maar mensen: Ik heb gisteren opnieuw gebootcampt. Aangezien er daarna nog geshopt moest worden, kon ik natuurlijk niet helemaal tot-kotsen-aan-toe gaan. Verrassend genoeg kom ik best mee met de spieroefeningen en korte heftige acties. Maar zodra ik langduriger inspanning moet leveren kun je me opvegen. We beginnen altijd (nouja, vorige en deze week) met een stukje hardlopen naar de plek waar het allemaal gebeurd en dat is voor mij al Afzien. Jawel, met een hoofdletter A. Waar andere dames vrolijk huppelend de week doornemen, moet ik me concentreren om mijn ene been voor de andere te blijven zetten, boomwortels te ontwijken en door te ademen. Ik arriveer als een van de laatsten, als een dweil, met pap in de benen, bonzend hoofd, de kleur van een tomaat en mijn haar tegen m’n voorhoofd geplakt. En dan moeten we dus nog beginnen.

Tijdens de rek- en strekoefeningen kom ik een beetje bij. Planken lukte deze week buitengewoon goed, ik heb de minuut volgehouden. En wel wegens een bijzonder goede motivatie: Mijn lichtgrijze joggingbroek mocht niet in het viezige natte gras terechtkomen. Dus. Maar het is gelukt! M’n broek werd daarna toch smerig, maar toen was ik al te fanatiek bezig om me daar nog druk over te maken. Dus ik ging door met spierpijn kweken in mijn modderige joggingbroek. Dat ging keigoed, tot we weer een stukje moesten hardlopen en touwtje springen. Ik werd duizelig en kortademig. Het is duidelijk dat ik conditioneel nog ietsiepietsie tekort kom.

Dus trainer E. had een briljant idee. ‘Weet je Marissa, als je nou van de week ook even gaat hardlopen…’, ‘Trainer E. ik snap je, maar ik heb een hekel aan hardlopen. Ik heb een hekel aan sporten en zweten. Dit theekransje op zaterdag lukt nog, maar don’t push it.’ ‘Maar om je doel te bereiken…’ Dat zette me aan het denken. Wat is mijn doel eigenlijk? Waarom laat ik me op mijn vrije zaterdagochtend afmatten om vervolgens 2 dagen geen trap te kunnen lopen? Nou, het antwoord zal jou net zoveel verbazen als dat het mij verbaasde. Ik vind het namelijk gewoon wel leuk. Pardon? Ja. Leuk. Dat wil ik graag zo houden. En als ik me doordeweeks schuldig moet gaan voelen omdat ik van trainer E. eigenlijk moet hardlopen, houdt dat niet lang stand.

Wat is mijn doel? Om de Olympische Spelen te bereiken? En dan zeker ook geen frikandellen meer eten? Hell no! Om echt super goed te worden in bootcampen? Wat heb ik daar nou aan? Om 20 kilo af te vallen? Ik houd van mijn curves. Niels houdt van mijn curves. Wat zeg ik; de collega’s van het magazijn houden van mijn curves. Misschien andere collega’s ook wel, maar de financiële administratie fluit nu eenmaal niet als ik langsloop. Zou een mooie boel zijn.

Mijn doel is om iets bewuster te leven. Wat minder snoepen, wat meer groenten en fruit eten, wat meer bewegen. En dat doe ik. Als ik daarmee een kilootje of 2 à 3 afval, is dat alleen maar mooi meegenomen. Maar ik word geen doorgewinterde sportster. Gewoon mee kunnen komen is voor mij voldoende. Oh ja, en volgende week kom ik niet bootcampen want ik heb grootse plannen voor vrijdagavond. Zo daar.

Maar ik heb wel voor zondag een squashbaan gereserveerd zodat er volgend weekend toch gesport wordt. Dus volgens mij ben ik stiekem al heel goed bezig.

Boostcamp!

9 augustus 2015
Ik heb ó-ver-àl pijn. Het doet pijn als ik ga zitten. Het doet pijn als ik ga staan. Het doet helemaal pijn als ik de trap afloop. Ik kan mijn armen nog net hoog genoeg optillen om m’n haar te föhnen en het lukt nog maar net om de bandjes van mijn schoenen vast te maken. Bij iedere beweging word ik verrast door een pijnscheut in een spiergroep waar ik tot dusver niet van het bestaan af wist. Zelfs mijn billen doen zeer.

Maar Marissa, wat is er in hemelsnaam gebeurd? Nou, dat zal ik je vertellen. Er is iets verschrikkelijks gebeurd. Iets dat ik niet had verwacht ooit mee te maken. Vraag me niet hoe, maar het is collegaatje A. gelukt om me over te halen. Waar ik begon met ‘Ja dahaaag!’, eindigde ik met ´Ik heb me opgegeven voor een proefles, hoor!’ Ik wist dat ze een goede verkoper was, maar als het je lukt om mij hiervan te overtuigen, dan kun je ook zand aan de Sahara slijten.
Dus daar stond ik, zaterdagochtend 8:50 uur in het Lingebos. In kort geel broekje, zwart hemdje en sportschoenen. Jawel sportschoenen. Hippe roze/witte gympen met bloemetjes, want het oog wil ook wat. Ik ben er klaar voor. De Bootcamp!

Bootcamp? Jij? Ja. Ik. Nouja, Bootcamp Light Voor Een Maatje Meer. Want je moet ergens beginnen als je enige vorm van lichaamsbeweging bestaat uit het loopje naar de printer en terug.
Ik verwachtte een trainer van het type gefrustreerde opgepompte ex-worstelaar met stierennek. En ondanks de ‘maatje-meer-versie’ verwachtte ik lange slanke gebruinde deelneemsters die fluitend zo’n light-bootcampje doen. Maar trainer E. is een vrolijke relaxte gast die je uitdaagt, maar ook je grenzen respecteert. En het waren potverdikkeme allemaal leuke meiden, in verschillende soorten en maten. Ja, er werd gezwoegd en gezweet, maar uiteindelijk was het ook gewoon een theekransje.
Ik heb oefeningen gedaan waar ik nog nooit van had gehoord. We hebben geburpeet, ge-jumping-jacket en gesquat. Ik heb me zelfs opgedrukt. Ik wist niet eens dat ik dat kon. Maar zet mij in een groepje en de tijgerin komt in me los. Nouja, het strebertje dan.

Een enkel oefeningetje heb ik overgeslagen, want soms moest ik even op adem komen. Met andere woorden: Ik zag sterretjes en ik heb de dood in de ogen gekeken. Ik weet zeker dat ik op een gegeven een moment een tunnel zag met licht aan het einde, maar dat kan ook gewoon het donkere bospad zijn geweest. In elk geval; ik heb doorgezet. Want als die andere meiden het konden, dan moest ik het toch ook kunnen. Het liefst nog beter! Ik laat me er niet onder krijgen door een stel maatjes meer en minder die dit toevallig al maanden doen! Dus ik trok nog een sprintje, pakte de kettlebell, deed nog een burpee, plankte nog een minuutje… Nouja, 45 seconden… En toen was het uur voorbij. Zo, ik voelde me trots en topfit. Gisteren.

Vandaag heb ik vooral pijn. Zeurende, irritante, maar o zo heerlijke spierpijn in iedere vezel van mijn lichaam. Elke beweging herinnert me aan de prestatie die ik geleverd heb. Iedere pijnscheut geeft een boost van voldoening, alsof mijn dijbeen bij elke traptrede aangeeft ‘goed bezig- Harmsen, goed bezig-Harmsen, goed bezig-Harmsen’. En ik kan misschien niet meer van de bank afkomen zonder op een oud wijf te lijken, uiteindelijk is dat wel het bewijs dat mijn spieren keihard hebben gewerkt. Leuk is misschien groot woord. Voldaan past zeker wel.

Dus volgende week sta ik er weer. Om 08:50 uur. Klaar voor opnieuw 3 dagen masochisme.

Scoop & Swoop.

3 augustus 2015
Zoals iedere vrouw, en haar man, ben ik dol op lingerie. Ieder vrouwelijk lichaam knapt toch op van mooie passende lingerie? Niemand die het verder ziet, maar alleen al de wetenschap dat je er onder je kleding hartstikke sexy uitziet, is genoeg om vol zelfvertrouwen de dag door te komen. Alsof je een stiekem geheimpje bewaart. Een geheimpje van alleen jou en misschien je partner. Het maakt je onaantastbaar. Ik draag dan ook altijd een matching setje. Doe ik dat niet, dan heb ik de hele dag het gevoel dat er iets niet klopt.

Het kopen ervan vind ik echter een drama. Daarom koop ik lingerie zoals een man kleding koopt. Één keer per jaar ga ik de strijd aan, zoek een berg ondergoed uit, trek m´n pinpas en dan kan ik er weer even tegenaan. Hema en H&M heb ik al lang opgegeven. Maar ook bij Hunkemöller kan ik met 25 BH’s het pashokje ingaan en ze alle 25 weer terughangen. Na een jaar lang slecht ondergoed passen heb ik me dus maar verenigd met het feit dat ik diep in de buidel moet tasten, nee dat ik mijn portemonnee grof moet aanranden, om goed passende lingerie te scoren. Dus: De Speciaalzaak it is!

Loop even met me mee: Je komt binnen, ziet al die oma-tenten hangen en je wilt direct weer weg. Maar je weet; Ik moet zo’n tent aanschaffen. Of in mijn geval meteen een hele camping. Ik negeer de verkoopsters en doe mijn ronde door de winkel. Iedere BH zonder brede oma-bandjes en met kittig kleurtje hang ik aan mijn linkerwijsvinger. Dat zijn er in mijn maat meestal zo’n 4. Je zou denken ‘Nou in een Speciaalzaak heb je het voor het uitkiezen!’ Dat klopt. Ik kan kiezen uit 4 leuke BH’s. In de hele Speciaalzaak. Op naar de paskamer ermee! Discreet achterin in de winkel. Lees: daar waar geen daglicht of frisse lucht ooit is doorgedrongen. Dus in die krappe plakkerige ruimte kleed ik me uit. In het TL-licht zie ik elke hobbel van mijn lichaam. Sterker nog, ik zie putten die ik nooit eerder zag en de littekens op mijn borst zijn zichtbaarder dan ooit. Met die fijne gedachte wurm ik in het eerste setje. Met een verhit hoofd, een bril die van mijn neus drijft en warrig haar open ik voorzichtig het gordijntje. Nù heb ik een verkoopster nodig. Nu dus.

Niet een minuut eerder ‘Oh, ik dacht je hem al aan had, dus ik trok het gordijn maar vast open!’(de overfanatiekeling), niet 3 minuten later ‘Hallo, o, o, o… Ik sta hier halfnaakt!’ (de snob-die-denkt-dat-ik-het-niet-kan-of-wil-betalen-maar-wie-ben-jij-om-dat-te-beoordelen-want-jij-werkt-ook-maar-gewoon-in-een-onderbroekenwinkel-verkoopster). Sommige verkoopsters komen zelfs doodleuk het pashokje binnengehuppeld om je de BH te hijsen (de bemoeial). Dankje, het lukt me al een jaar of 15 zelf. Maar oké, ze stelt de bandjes en dan volgt de ‘Scoop & Swoop’. De wat? De Scoop & Swoop. Oftewel, je tilt je borst iets op waardoor deze goed in de cup valt. Sommige verkoopsters (het bemoederende type) denken dat ook dat me niet lukt. Ze denken dat ik het fijn vind als zij het even voor me doen. Voor ik het weet zit er een vrouw van middelbare leeftijd met haar handen in mijn nieuwe BH te grabbelen om mijn borsten even te scoopen. Hallo zeg, zie ik eruit alsof ik door middelbare handen betast wil worden? Anders blijf je gewoon even van de kroonjuwelen af!

Maargoed, als ik na al die ontberingen de Speciaalzaak uitloop met een lege pinpas en een volle tas, dan voel ik me weer sexy en ‘on top of the world’. Enthousiast bel ik mijn lief: ‘Schat, ik heb weer 4 nieuwe geheimpjes! Modeshowtje?’