Spaghetti di Mama.

29 juni 2015
‘Lieverd, zal ik weer eens die spaghetti met gehaktballetjes maken waar je zo dol op bent?’ Nou, daar had Niels wel oren naar. Mijn spaghetti met gehaktballetjes is heerlijk al zeg ik het zelf, maar betekent wel een middag in de keuken en meteen een hoeveelheid voor een weeshuis. Dus bedacht ik; ´Zal ik dat dan morgen doen? En zullen we dan mijn ouders uitnodigen, nog voor Vaderdag?’ Niels moest even slikken bij het idee dat hij zijn pasta moest delen, maar vooruit dan maar. ‘Oh en dan kunnen we ook broerlief, schoonzuslief en Kleine Spruit uitnodigen, toch?’ Leuk! Oh en dan doe ik er nog een lekkere salade bij, brood met smeersels en een fijn toetje. Regel ik even.

Gisteren zag ik mezelf al helemaal bezig in de keuken. Als een Italiaanse Mama een halve dag de maaltijd voorbereiden voor la tutta famiglia. Schuif maar aan allemaal, er is genoeg voor iedereen. Vanavond zorg ik voor jullie! En dat ik dan in m’n schort zo’n grote schaal spaghetti met gehaktballetjes op tafel zet. Overgoten met kruidig geurende tomatensaus met snippers kaas erover en verse basilicum. Ja, ik betrap mezelf tegenwoordig wel vaker op dat zorgzame…
Maargoed, ik die als Italiaanse Mama de gastvrouw en keukenprinses uithangt. Het moet niet gekker worden. Maar dan moet je niet denken aan zo’n dikke oma uit de Bertolli reclame hè, denk aan Sophia Loren. In de keuken. Dat ik dan m’n schort afdoe en de ovenwanten uit, en dat ik er dan zo’n stijlvol jurkje onder draag met mooie hoge hakken. Alsof het niets is. ‘Nee hoor, mensen, ’t was totaaaaaal geen moeite. Geniet er lekker van! Buon appetito!’

En toen zag ik het berichtje van vriendinnetje D. over stappen en dansjes doen. Nou gezellig, één drankje dan. Ik zou het niet laat maken. Dus ik hees mezelf in een kittig outfitje en taxi Niels bracht me naar de stad. Er was Malibu, Malibu, Malibu-cola, rosé met ijs en Gon Tinic, eeeh, Gin Tonic en ineens stonden we in de Flashback. Vriendinnetje D. verbood me om non-alcoholische drankjes te bestellen, dus ja, ik had geen keus . Volgens mij heb ik me keurig gedragen, alleen die laatste rosé met ijs… Tja, wat kan ik zeggen. De muntjes moesten op, hè.

Dus vanochtend leek het idee van de hele middag in de keuken staan plots een stuk minder romantisch. Daarnaast moest er nog wat huishoudelijks gedaan worden en ik bedacht me dat ik nog van alles miste voor het diner. Oh ja, en ik was dus een beetje… eehm… wankeltjes. Tanden poetsen viel al zwaar, dus met m’n neus boven de knoflook en sjalotjes beviel ook niet best. Nog even schoonmaken, even naar de winkel, salade maken, dressing maken, brood in de oven, saus inkoken…

… 136 gehaktballetjes later stond er een feestmaal op tafel. Er werd er gesmikkeld en gesmuld, er was genoeg en het was nog lekker ook. Ok, ik had dan geen stijlvol jurkje aan met hoge hakken en rode lippenstift. Maar onder m’n roze schort droeg ik wel hippe witte sneakers met nieuw rokje en shirtje. Een hedendaagse sportieve Sophia Loren ofzo. Kortom; Ik had het helemaal onder controle. Gewoon even een maaltijd voor 6 personen op tafel gezet (en Kleine Spruit), die nog te eten was ook. Shizzle ik even! Zelfs na een avond drankjes en dansjes!

Wie had dat gedacht, dat er een Italiaanse keukenprinses in mij zou schuilen?
Dus wie weet misschien dan ook wel een Mama!
Nouja, misschien. Ooit. Later als ik groot ben. En zelf geen kind meer. En… Nou misschien toch niet.

Italiaanse Mama a la cucina!

Italiaanse Mama a la cucina!

Tosti-ijzer.

24 juni 2015
Dus ik was laatst bij de zonnebank. Zie ik een bordje hangen met de tekst: ‘Verboden vaseline of olijfolie te gebruiken op onze zonnebanken’. Pardon, olijfolie?? Ik stel me zo voor dat je de Oil & Vinegar binnenloopt en aan zo’n grietje vraagt; ‘Goh, van welke olijfolie word ik nou eens lekker bruin?’ En dat zo’n grietje dan serieus antwoord; ‘Wat voor kleur bruin had u in gedachten?’, ‘Pindakaasbruin, of melkchocoladebruin?’, ‘Nou, dan kunt het beste de extra virgine olijfolie gebruiken van de tweede persing uit Noord Toscane.’ Ik zeg, smeer je gewoon in met Croma!

Dus ik speurde eens op internet wat blijkt? Er is een hele subcultuur omtrent bruinen, oftewel ‘bronzing’ als je hip bent. Ik vond olijfolie al vreemd, maar er schijnt zelfs spul te zijn dat je in je buik moet injecteren. Injecteren! Hoe haal je het in je hoofd? Klein detail; Het is niet vrij verkrijgbaar in Nederland. No shit, Sherlock. Er zijn hele websites waar meisjes elkaar ‘tips’ geven welk bak & braadmiddel het beste werkt. Misschien moet je gewoon frituurvet gebruiken joh, dat ruikt ook lekker. Er staan foto’s op van meisjes in bikini met de huidskleur van een dakpan. Meestal hebben die meisjes zo’n knopje door hun bovenlip, opgespoten lippen en getekende wenkbrauwen… Ik wil niet generaliseren, maar op mij komen ze niet bijster intelligent over. Ik stel me ook zo’n joggingbroek voor, met de letters JUICY op de kont, en van die afgetrapte scheve Uggs eronder. Nogmaals, ik wil niet generaliseren. Ik vraag me alleen wel af of je dommer wordt van de zonnebank, of dat ze dat al waren voordat ze zich in de zonnestudio verenigden.

Tanorexia, wordt dat genoemd. En het is een hele serieuze aandoening. Ze gaan naar verschillende zonnestudio’s, omdat ze geweigerd worden als ze te vaak naar dezelfde gaan. Ze zien zelf niet meer dat ze eruit zien als een doorbakken oliebol. In de spiegel zien ze een pips persoontje, een ongebakken oliebol. Dames, ik geef één gratis tip, als je je vinger in de satésaus doopt en ze blijken dezelfde kleur te hebben, dan ben je te ver gegaan.

Hoewel de letters JUICY me vast prachtig zouden staan, heb ik heb geen aspiraties om me bij die club te voegen. Ik wil me alleen wel graag zonder schaamte in een rokje kunnen vertonen. Of in dat ultrakorte hippe blauwe 50’s shortje met leuke hakken eronder.
In de zonnestudio kom ik dan van die glimmende bodybuilders tegen, en hun opgespoten doorbakken vriendinnetjes. Serieus, er ging een wereld voor me open. En die heb ik ook gauw weer gesloten. Want ik besluit nu in de sportschool om de hoek te zonnebanken. Dat is iets meer down to earth. En zo kom ik ook nog eens in de sportschool!

Maak ik me dan geen zorgen dat ik stiekem toch verslaafd raak? Dat ik er straks ook uitzie als een gefrituurde kroket? Nee, want ik heb een zeer simpele maar oh zo doeltreffende methode bedacht. Bij twijfel: String aanhouden onder het tosti-ijzer. Zonnelijntjes liegen niet.

Gewonnen.

7 juni 2015
Het begon zo goed. Ik had weer zo’n onzekere bui, dus ik besloot om mezelf vandaag extra mooi te maken. Tevreden keek ik in de spiegel voor vertrek. Haar zat goed, ogen mooi opgemaakt, even geen bril maar lenzen en ik zag er leuk uit in de nieuwe grijze nauwsluitende rok van joggingstof en hippe witte gympies. Ja, vandaag mocht ik er best wezen van mezelf! Geen vuiltje aan de lucht.
Druk met mijn karretje en lijstje baande ik me een weg door de overbevolkte AH. Tussen het gehakt en de tomatenpuree dwaalde mijn blik af en plotseling stond mijn wereld even stil. Als ik ergens geen behoefte aan had vandaag, dan was het wel aan jou. Ik heb ooit over je geschreven:

Bij onze ontmoeting was ik nog een kind. Wat wist ik er nou van? Maar ik wilde je helpen. Zoals ik toen al de hele wereld wilde helpen. Ik was sterk en zelfverzekerd, kon het allemaal wel aan. Ik kon jou wel aan. Met gemak zelfs. Toen jij dat ook besefte wendde je fysieke methodes aan om mij te laten zien dat jij toch sterker was. Soms liep de spanning zo hoog op dat ik de pijn verkoos boven de psychische strijd. Ik heb mezelf altijd toegeschreeuwd dat het niet mijn probleem was, maar jouw probleem. Jij had beter moeten weten, maar je was het slachtoffer. Die veronderstelling gaf jou het recht mij te kleineren, vernederen en mijn wil met voeten te treden op elk mogelijk vlak. Je stopte me in een doosje en ik kon er niet meer uit.

Daar stond ik weer, als aan de grond genageld, oog in oog met jou. Plotseling voelde ik me weer 17 en werd overspoeld door een golf van pijn, vernedering en ellende. Mijn adem stokte. ‘Doorlopen Maris, hij is je energie niet waard.’ Als in een roes duwde ik mijn karretje verder en hield stil voor de kaas. Adem in, adem uit. Ik kon wel in tranen uitbarsten. Adem in, adem uit. Waarom heb ik het hier zoveel jaar later nog steeds zo moeilijk mee? Adem in door je neus, uit door je mond… Kalm nu. Hij zal me hier niets doen. Adem in, adem uit. Ik ben niet bang voor hem. Ik ben sterkeer. Adem in, adem uit.

Langzaam nam de ratio het weer over van de emotie. Ik had je recht aangekeken, maar je had het lef niet om terug te kijken. In plaats daarvan keek je weg en deed alsof je me niet zag. Je verschuilde je onder je pet en keek onrustig om je heen, angstig bijna. Zo ken ik je ook. Zoals ik altijd met opgeheven hoofd mijn toekomst tegemoet keek, keek jij altijd weg en verschuilde je achter excuses om maar geen verantwoordelijkheid te nemen voor je leven. Je kon de confrontatie met mij niet aan en dat kun je blijkbaar nog steeds niet.
En dan nog wat. Wat ben jij dik geworden! Ik zeg; Lekker dooreten! Lekker achter je computer blijven zitten. Ik gun namelijk geen enkele vrouw, of erger nog, kind wat je mij aan hebt gedaan. Als ik jou was zou ik ook gewoon de AH bezorgservice gebruiken. Lekker thuisblijven.

Ik zal wat jij hebt gedaan altijd met me meedragen. Maar het heeft me gevormd tot de sterke en verstandige vrouw die ik nu ben. Ik ga niets uit de weg. Het leven gaat me goed af en de jaren staan me goed. Kijk jij maar lekker weg. Kijk jij me maar stiekem na terwijl ik mijn toekomst tegemoet loop. Mijn welgevormde kont komt toch extra goed uit in deze rok.

Na al die jaren heb ik gewonnen.