Nachtmerrie.

30 maart 2015
Toen stonden we weer met beide benen op de grond. Letterlijk en figuurlijk. Nog nooit heb ik zo’n dubbel gevoel gehad bij een vakantie. New York was een droom. We hebben een week door de stad gezweefd en er alles uitgehaald wat erin zat. Genoten, gekeken, gegeten, gevaren, gefietst, gelopen en gelachen.
Maar ook wij werden dinsdag opgeschrikt door de neergestorte Germanwings Airbus. Toen in Amerika meteen werd gespeculeerd over een terroristische daad, dacht ik nog; ‘Ja dahaaag, alles is hier meteen een terroristische aanslag’, bleken ze daar woensdag niet eens zo ver naast te zitten. Zo angstaanjagend, zo oneerlijk, zo nutteloos en triviaal.

De vorige keer dat ik in New York was, werd ik ook met dat gevoel geconfronteerd. 5 Jaar geleden was Ground Zero een grote bouwput. Een gat in de grond waar de bouw van het nieuwe WTC voorzichtig begon. Er was een tijdelijke herdenkingsplaats in een smal steegje: een koperen plaquette met daarop de brandende torens en de beeltenis van een aantal brandweerlieden. Rauw. Niets aan de verbeelding overlatend. Eronder een kindertekening van een brandweerman met de tekst ‘I love you, Papa Mike’. Mensen maakten er foto’s van. Het maakte me boos. Dit intieme, persoonlijke verdriet was niet iets om op de foto te zetten.

Wekenlang heb ik hier ’s nachts aan gedacht. Papa Mike is vast een toren in gerend met als doel levens te redden. De mensen boven de inslag hebben naar beneden gekeken, hopend dat Papa Mike hen kwam redden. Sommigen namen het heft in eigen hand en zweefden als veertjes de stoep tegemoet. Papa Mike moet de dood in de ogen hebben gekeken maar gaf niet op. In het Amerikaans heet een brandweerman dan ook een Fire Fighter. Ik houd van die Amerikaanse beeldspraak. In Amerika heb je ook geen kanker gehad, maar ben je een Cancer Survivor.

Het moet gruwelijk het zijn om minutenlang in doodsangst te leven. Te weten dat je je geliefden nooit meer zult zien. Ultieme wanhoop. Geen uitweg uit dat stomme vliegtuig, geen keuze meer, alleen de keuze om te berusten. Of niet. Het voelt nogal lullig dat ik hier van wakker lig, prinsesje op de erwt als ik ben. Maar ’s nachts wakker liggen is wel het minste dat ik kan doen.

Toen moesten we het vliegtuig in. De droomvakantie was voorbij, nu alleen nog even naar huis. Dat zullen de passagiers vanuit Barcelona ook gedacht hebben. En daarom was voor mij was deze vlucht ook niet ‘even naar huis’. De terugvlucht duurde maar 5,5 uur, extreem snel voor JFK-Schiphol. Maar het was mijn langste vlucht ooit. Niet vanwege het huilende kindje naast, of de irritante Russen voor ons. Elke draai, turbulentie, iedere beweging van het vliegtuig was verdacht. Slapen was geen optie.

Bij de landing voelde ik me opgelucht en schuldig tegelijk. Het had namelijk net zo goed ons vliegtuig kunnen zijn. Sterker nog, in 2013 heeft een piloot vlak na vertrek uit New York opzettelijk zijn vliegtuig in de Atlantische oceaan geparkeerd. En dat las ik net na ons vertrek in de gratis Telegraaf die KLM zo vriendelijk ter beschikking had gesteld. Dankjewel, KLM!

Ja, de droom is over, maar de nachtmerrie nog lang niet. Alleen word ik ’s ochtends weer wakker om mijn dromen na te kunnen jagen. Zij niet meer.

Het spijt me dat mensen elkaar dit aandoen.

Iene-miene-mutte.

7 maart 2015
Één envelop voor Niels en één voor mij, met stempassen. Stempassen? Het kabinet is niet gevallen toch? En de gemeenteraadsverkiezingen konden het ook niet zijn, want ik had pas nog op vriend H. gestemd. Die nu inmiddels in een andere gemeente woont dus daar ging m’n stem. Overigens woon ik nu zelf ook in een andere gemeente, maar toch.
Er zaten twee stempassen in elke envelop. Ik begreep nog steeds niet waarvoor. Ik las ‘Verkiezing Provinciale Staten en Waterschap’. Aaah, oké. Dus ik begreep nog steeds niet waarvoor. Provinciale Staten, wat doen die eigenlijk? Ja, iets met 80-wegen ofzo? En Waterschap iets met water, gok ik?

Gisteren gooide ik het eens in de groep op m’n werk. ‘Mensen, waar stemmen we nou eigenlijk voor?’ Collegaatje L. wist raad. ‘Het Waterschap gaat over het drinkwater. Dat het schoon blijft en betaalbaar enzo.’ Oké, nou het lijkt me fijn dat het drinkwater schoon en betaalbaar blijft. Maar dat wil toch iedereen? Als iedereen dat dan wil, waarom zijn er dan 12 verschillende partijen voor?
Deze week viel dan ook het stembiljet op de mat. Nou, dat maakt het vast allemaal een stuk duidelijker, hoopte ik. Nou mooi niet. Een enorme lijst met rijen zwarte vakjes met namen erin. Alsof ik naar de rouwrubriek in de krant zit te kijken. Zaten ze allemaal in dat vliegtuig? Vreselijk! Rijen met namen die me niets zeggen. Dus dan stem ik wel op iemand die uit Gorinchem komt. Die kennen het hier, dus dan kunnen ze daar iets mee in hun overlegje, redeneerde ik. Maar ja, voor hetzelfde geld is het iemand die juist een provinciale weg in mijn achtertuin wil aanleggen. Of een waterzuiveringsinstallatie. Zit ik ook niet op te wachten.

Het punt is eigenlijk; Ik heb geen flauw benul. Ik weet niet wat die partijen vinden of wat die mensen afzonderlijk vinden. Ik weet niet eens precies waar ze iets over vinden. Wat hun standpunt voor mij betekent. Is dat dom? Misschien wel. Maar ik schat mezelf niet dommer in dan gemiddeld. Dus ik kan me voorstellen dat half Nederland geen idee heeft waar we voor stemmen. Ik kan me zelfs voorstellen dat het half Nederland geen drol kan schelen. En wat moet ons dan overtuigen? Een verkiezingsdebat op tv? Vind ik vermoeiende televisie. En het zal Samsom of Pechtold toch een worst wezen wat er in Gorredijk of Borculo uit de kraan komt? Als ze het al weten te vinden.

Misschien zou ik me erin moeten verdiepen om een gedegen stem uit te kunnen brengen. Maar eerlijk gezegd heb ik wel wat beters doen. Moestuintjes bewateren ofzo. Toch knaagt het. Want het stemrecht is de basis van de democratische samenleving. En daar ga ik dan zo mee om. Ik vrees echter dat half Nederland er zo mee omgaat. Iene-miene-mutte, en een stemfie toe.
Wat is onze landelijke, of in dit geval provinciale, stem dan waard? Wat is het waard als mensen jou hun voorkeursstem geven omdat ze je naam leuk vinden klinken? Omdat je naam toevallig bovenaan staat? Omdat nummer 7 hun geluksgetal is? Omdat kleine Joep mocht kiezen voor papa? Of de kat? Of omdat we ezeltje prik hebben gespeeld?

Weet jij al wat je gaat stemmen? En waarom dan? En weet je ook wat de andere partijen denken? De landelijke kopstukken duwen ons met brute kracht het stemhokje in. ‘Landgenoten, stem! Het liefst op mijn partij, maar stem!’ Maar hoeveel mensen brengen nu een echt onderbouwde stem uit?
Let’s face it; Onze democratie berust op stom toeval en haantjes die daaraan teveel waarde toekennen. Totdat ze verhuizen.

De Jurk.

2 maart 2015
Had je het vroeger over De Jurk, dan kon dat maar één jurk betekenen. En die was wit, of iets tegen het wittigs aan. Een gekkie hier en daar draagt misschien een andere kleur, maar dat ligt niet aan de jurk, de belichting of iemands hersenen.
Tegenwoordig bedoelen we met de De Jurk een vormeloos hoopje stof en verkreukt jasje dat treurig op een hangertje hangt op internet. We kunnen het nergens anders meer over hebben. Zit jij in team ´white & gold’ of team ‘black & blue’? Het is dat die Romeinse fontein al gesloopt was, anders zou ie in deze strijd wel zijn gesneuveld.

Hoewel ik alleen een slecht belichte foto zie met een soort van black-light-achtige waas, schijnt het een wetenschappelijk wonder te zijn. Volgens dokters ligt het aan de verwerking van de kleur en het licht in onze ogen en hersenen. Volgens fotografen ligt het aan de slechte belichting en kleurbalans van het toestel waarmee De Jurk is gefotografeerd. Hoe dan ook; We hebben er een nieuwe Stonehenge bij. Nieuwe Piramides. Een nieuwe Maya kalender. Nieuwe hoofd-beelden op de Paaseilanden. Een nieuwe Mon Lisa. Straks blijkt de jurk ook nog over voorspellende gaven te beschikken.

En ondertussen vaart het Roemeense bedrijf dat De Jurk verkoopt er wel bij. Die weten niet wat hen overkomt. Ze hebben de website maar even aangepast om de extra stroom bestellingen aan te kunnen. Hoewel er nu alleen een blauw-zwarte versie (we weten inmiddels allemaal wel dat dat de echte kleur is, hè) en een wit-zwarte versie is, zullen ze over 6 maanden met een wit-gouden versie op de markt komen. Ik weet niet of dat zo slim is.
Want hoe fel de kleurenstrijd ook woedt, beide teams verenigen zich in team ‘ugly’. Iedereen schijnt het erover eens te zijn dat de jurk nogal onflatteus en zielig op het hangertje hangt, met dat verkreukte jasje. Gelukkig, we hebben een gezamenlijke vijand gevonden. Feyenoord – Rome, doe je voordeel ermee, zou ik zeggen.

Mensen, volgens mij hebben we het lang genoeg over de jurk gehad en zijn de grapjes erover inmiddels wel voldoende uitgemolken. Laten we weer even focussen op waar het echt om draait: Onze AH-moestuinzaadjes moeten worden verpot!

En misschien vraag je je af wat ik dan zie in De Jurk? Ik zie strapless met een fuchsiaroze top, bloedrode aansluitende lange rok, een klein sleepje en een grote roze strik op m’n kont. M’n haar gewoon kittig kort als altijd, misschien met een diadeempje met zo’n gaasje over m’n gezicht. Mijn knappe prins Niels naast me in een stijlvol pak en schoenen die matchen met m’n jurk.
Dat is wat ik zie ik in De Jurk. Als het er ooit van komt. En zo niet? Dan zie ik helemaal geen jurk, maar een mooie nieuwe badkamer en keuken! Ook leuk!

Ja, ik ben een gekkie.