Zo, en weer verder.

25 januari 2015
‘Nou, dat was een gezellig gesprekje!’, dacht ik glimlachend terwijl ik me omdraaide en wegliep. Totdat ik haar zachtjes tegen hem hoorde zeggen: ‘Goh, nog een zwangere?’ En ik weet niet eens of dat precies was wat ze zei, maar het was in elk geval iets met zwanger. ‘Doorlopen!’, was het eerste dat ik dacht. Doorlopen en doen alsof je niets gehoord hebt. Maar dat was het probleem, ik had het wel gehoord. En ik had het niet alleen gehoord, het bleef echoën in m’n hoofd. De gedachte zette zich met z’n klauwtjes vast en liet niet meer los. Sterker nog, de gedachte zette eerst z’n klauwtjes, en daarna zijn tandjes vast als een klein, gemeen, hongerig monstertje.

Het ging vast niet over jou Harmsen, maakte ik mezelf wijs. Ze is een leuk, spontaan mens en die zegt dat niet zomaar achter je rug om. Bovendien ben je niet zwanger en zo zie je er ook niet uit. Punt.
Ja, je hebt wel een vriendelijk subtiel buikje, maar het is gewoon normaal vrouwelijk en helemaal in verhouding. Bovendien is m’n figuur al jaren zo en heeft nog nooit iemand geopperd dat ik er zwanger uitzag, dus dat zal nu ook wel niet het geval zijn. Zo, en nu weer verder met m’n leven.

Nou, mooi niet. Bij ieder patatje, dacht ik; moet ik dit wel doen? Laat ik maar zuinig doen met de mayo. Kan ik niet beter cola light drinken? Dat dropje ligt ineens zwaar op de maag. Ik kon er niet meer van slapen. Ik trok zelfs mijn frikandel in twijfel. Moet ik gaan sporten? En toen besefte ik dat er iets helemaal niet in de haak was!

Het was tijd om de confrontatie met mezelf aan te gaan. Ik naam plaats voor de spiegel en onderwierp mezelf aan een kritische blik. Zo van voren is er niets aan de hand, vond ik, en draaide opzij. Daar zit ze. Het kleine subtiele buikje. Zo in dit jurkje was ze best een beetje te zien. Maar, zo in dit jurkje was wel meer te zien. Ook die holle rug. En als ik die holle rug even recht dacht, zou ik ook geen buikje meer hebben! Je kunt natuurlijk niet een holle rug hebben zonder een beetje een buikje, dat zou er raar uitzien. Een banaan is ook aan één kant hol en aan de andere kant bol. En als ik nou ook nog eens helemaal rechtop ga staan, dan valt het allemaal best mee. Ik ben gewoon op en top vrouw! Zo, en nu weer verder met m’n leven.

Dus na nog een slapeloze nacht was ik er nog steeds niet gerust op. Ik zie hem dagelijks, dus ik trok de stoute schoenen aan. ‘Zeg, na dat gesprekje met z’n drieën hè, vroeg zij toen aan jou of ik zwanger was?’ ‘Huh?’, reageerde hij, ‘Nee joh dat zou ze nooit zeggen! Hoezo dan?’ ‘Nou’, legde ik uit, ‘Ik dacht zoiets op te vangen toen ik wegliep… En ik heb toch een beetje zo’n buikje…’ ‘Haha nee hoor, dat heeft ze niet gevraagd.’ ‘Echt niet? Want ik zou er niet boos om zijn, maar dan kan ik het maar beter gewoon weten, toch? Ik kan het zelf wel prima vinden, maar als mijn omgeving denkt dat ik er zwanger uitzie, dan kan ik dat maar beter weten. Dan kan ik tenminste actie ondernemen!’

Ik hoorde het mezelf zeggen. Ja? Zou ik actie ondernemen? Zou ik gaan sporten? Een frikandel laten staan? Of een cupcake? Geloof je het zelf Harmsen? Ik had mezelf duidelijk mentaal intern uitgeluld.

Zo, en nu weer verder met m’n leven!

Haar op de tanden.

17 januari 2015
Oh wat een geschenk uit de hemel! Wat fijn dat dit nu eindelijk bestaat! Hoe hebben jullie al die tijd zonder gekund? De beste uitvinding sinds vuur, het wiel en internet: ‘Prodent White Now Men Deep Cool Tandpasta’, oftewel tandpasta voor mannen. In een stoer zwart doosje.

Jeetje mannen, hoe hebben jullie het al die tijd volgehouden zonder speciale mannentandpasta? Eindelijk kunnen jullie nu ook tanden poetsen! Een ritueel dat vrouwen al decennia lang iedere ochtend en als het meezit iedere avond uitvoeren.
Nu deze bijzondere tandpasta speciaal ontwikkeld is voor jullie stoere mannentanden, vraag ik me natuurlijk af wat er dan zo anders is aan die mannentandpasta. Smaakt het naar pittige barbecuesaus? Ruikt het naar diesel? Mag je er na het poetsen een mannelijk vuurtje mee stoken in je mond? Moet je naspoelen met bier of bruine rum? Krijg je er sterkere kaakspieren door? Een stoerdere kaaklijn? Kun je je baard er ook mee poetsen? Poetst het ook de etensresten uit je snor? Krijg je er gladdere openingszinnen van? Ga je na een poetsbeurt makkelijker naar de sportschool? Hoef je überhaupt na een poetsbeurt nog wel naar de sportschool? Of kun je gewichtheffen met de tube? Bevriest je glas water van coolheid na het poetsen? Zie je ineens alle vrouwen naakt? Wordt je stem zwaarder?

Jeetje mannen, er gaat vast een wereld voor jullie open! Ik stel me zo voor dat jullie vanaf nu de McDonalds binnenlopen, je naar dat grietje met die zonneklep lacht en dat de mannenburger al voor je klaarstaat. Dat er op iedere foto van jullie nu een vierkant hokje staat dat wordt ingekleurd, ‘geschikt’. Dat je de autoshowroom bezoekt en de verkoper je meteen de sleutels van een Hummer met V8 overhandigt. Dat jullie tegenwoordig buiten slapen en een konijn slachten voor het avondeten met je Grillmeister-schort om. Dat het enige fruit dat jullie nog zien, de appel is die het varken aan het spit in z’n snuit heeft. Dat de doppen van de flesjes Heineken er plots afspringen als jullie langslopen in je halfopen badjas en witte sportsokken in slippers. Jullie hoeven nog maar te lachen, er verschijnt *pling!* een glimmertje op je hoektand en de vrouwen liggen met bosjes smachtend aan jullie voeten. Wat zeg ik; Bh’s springen spontaan open! Daar hoeven jullie niet eens meer gel voor in je haar te doen, dat zit automatisch nonchalant-Chris-Zegers-achtig goed.
Ik zie een wereld voor me vol gespierde Channing Tatums, Brad Pitts en Matthew Mcconaughey’s. Barry Atsma’s, Michiel Huismans en Arie Boomsma’s. Allemaal en alleen door deze verbluffende nieuwe uitvinding. Dankjewel Prodent! Ook namens alle vrouwen!

En toen ging ik naar de website. ‘Prodent White Now Deep Cool Tandpasta zorgt voor direct wittere tanden*, al na één keer poetsen. Daarnaast geeft Deep Cool jou een explosie van frisheid.’ Dat klinkt inderdaad heel anders. Heel mannelijk.

Jeetje mannen, dat valt weer dus weer vies tegen van Prodent. Niets geen sexy ruikend zweet of extra haargroei.

De enigen met haar op de tanden, zijn wij vrouwen.
Maar jullie mogen best onze tandpasta blijven gebruiken, hoor.

Stroomopwaarts.

5 januari 2014
Voor sommigen was het afgelopen vrijdag al zover, vandaag was voor mij de dag aangebroken. De eerste werkdag na Oud & Nieuw. En misschien lijd ik aan een soort sociale stoornis, dat zou heus niet mijn enige afwijking zijn, maar ik voel me altijd zo ongemakkelijk als ik iedereen een gelukkig nieuwjaar moet wensen. Natuurlijk wens ik iedereen het allerbeste toe, dat al je dromen maar uit mogen komen, dat je maar in goede gezondheid mag blijven en iets met liefde, geluk, bladiebla… dat 2015 maar één grote sappige Punica-oase voor je mag zijn. Alleen dat gezoen erbij! Bleh.

Ik ben niet kroelerig en aanrakerig en zoenerig. Dat heb ik van huis uit niet zo meegekregen. En ik heb er ook allerminst behoefte aan. Al nauwelijks met familie en vrienden, en al helemaal niet met collega’s. Hoe leuk ze ook zijn hoor, en dat zijn ze echt! Maar moet ik dan iedereen ook meteen maar zoenen? Hebben we net de kerst achter de rug met 3 dagen kussen met familie, met Oud & Nieuw alle aanwezigen gezoend uit diezelfde familie, moet ik op m’n werk ook nog eens een keertje. En m’n verjaardag komt er ook nog aan. Blijf gewoon lekker uit m’n persoonlijke ruimte!

Goed, bedacht ik vanochtend, waarom zou ik iets doen waar ik me niet prettig bij voel? Iets doen omdat het nu eenmaal zo hoort, omdat de maatschappij het van me verwacht? Natuurlijk, soms moet je je wel een beetje aanpassen en dat is echt niet verkeerd. Maar vandaag besloot ik de strijd wel aan te gaan: Vandaag ga ik niemand zoenen. Maar hoe doe ik dat netjes?
Bij een vorige werkgever heb ik het ook weleens geprobeerd. Daar heb ik het hele jaar dus nog gepikeerde opmerkingen over moeten aanhoren. Men vond het zo ont-zèt-tend raar.

Vorig jaar heb ik op mijn huidige werk de hele heisa maar gedwee ondergaan. Ik werkte er net 3 maanden en dan moet je zorgvuldig omgaan met je eigenaardig trekjes. Maar dit jaar zijn ze al meer van me gewend, dus ik vond dat ze er klaar voor waren. Ik ben gewoon elk kantoor binnengehuppeld en heb iedereen vanaf een afstandje gelukkig nieuwjaar, feest en plezier toegewenst. Hatseflats! Één iemand vond dat wel heel flauw. ‘Dat klopt!’, zei ik, en ben weer verder gelopen. Zo, dat verliep soepeltjes. Dan nog de collega’s die later nog even langsliepen. Heel vrolijk zei ik dat niet houd van dat gezoen en heb een hand gegeven. ‘Ja, dat vind ik echt wat voor jou!’, hoorde ik nog.

Dankjewel voor het compliment! Want inderdaad. Het vergt best wat lef om tegen de gevestigde orde in te gaan. Om te doen waar je jezelf goed bij voelt, ondanks eventueel tegengas. Om je eigen plan te trekken in plaats van iets tegen je zin te doen. Om niet de weg van de minste weerstand, maar je eigen pad te kiezen. Hoe onbenullig het voor een ander ook mag lijken.

Nee, ik zwem niet koste wat het kost tegen de stroom in, maar ik zwem wel graag stroomopwaarts.
En inderdaad, dat is echt iets voor mij.

Een mooi 2015 gewenst allemaal!

Expeditie.

4 januari 2015
Of ik een blog over Expeditie Robinson kon schrijven, vroeg collega L. Tuurlijk! ‘Maar ik vind het wel een flutprogramma’, zei ik. Er staat hier flut maar eigenlijk zei ik het korte woordje dat daarop rijmt. ‘Nee, het is echt gaaf!’, beweerde collega L. Dat leek me sterk, aangezien ik nog nooit een hele aflevering vol heb gehouden. Ten eerste wordt het gepresenteerd door de enige kandidaat die het al binnen 3 weken in de jungle opgaf. Da’s stom. Daarnaast kijk ik niet graag naar uitgemergelde lichamen met vies vettig haar en smerige vingers, die complotten tegen elkaar smeden, alleen maar om nog een dag extra in die hel te mogen verblijven.

Die uitgemergelde lichamen zouden ‘bekende’ Nederlanders zijn. Bij de eerst paar BN-edities dacht ik dat het aan mij lag dat ik ze niet kende. Maar nu dit jaar rapper Polska uit Gorinchem (Wie kent hem niet?) meedeed, weet ik dat de grens tussen ‘bekende’ of ‘onbekende’ Nederlander zo is gezakt, dat ik me serieus afvraag wanneer ze bij mij langskomen. Sterker nog, ik vermoed dat het dit jaar zo is gegaan: ‘Goh, wie zullen we eens uit Gorinchem vragen? Rapper Polska, blogger Marissa of DJ Henry Wessels? Nou, laten we die Pool maar doen, een extra excuusallochtoon is nooit weg.’
Slimme keus, want ík ga echt niet in m’n blote kont op een eiland zitten waar ik krioelende dingen moet eten en fratsen moet uithalen die neigen naar sporten. Ik houd van mijn bed, bad, frikandellen, mascara en m’n haar föhnen. Dus Henry, succes volgend jaar!

Ja, tenzij ik onverhoopt 5 kilo aankom. Want zo’n expeditie lijkt me wel keigoed voor de lijn.
Maargoed, voor mijn collega’s is Expeditie Robinson echt een ding. Collega L. slaapt vanaf maandag al slecht van de spanning over de aflevering die op donderdag zal worden uitgezonden. Terwijl hij met zijn rechterhand in de snoepjespot zit, begint hij op maandagochtend dus al: ‘Zo, wie moet eruit?’ Waarna er een hevige discussie losbarst over wie deze week de belichaming van het kwaad is. Om een goed journalistiek onderzoek te doen, heeft collega L. me toegevoegd aan de groepsapp. Want 8 uur per dag op het werk is natuurlijk niet genoeg om van gedachten te wisselen over het decolleté van presentatrice Nicolette of het gezanik van Sabrina. Nee, we moeten elkaar 24 uur per dag op de hoogte houden van de blauwe tanden van Ferry en de capriolen van ik-praat-altijd-alsof-ik-high-ben-maar-dat-maakt-me-juist-zo-cool Freddy. Maar ik heb leuke intelligente collega’s, dus als zij het zo leuk vinden, dan moet het toch wel leuk zijn?

Nou collega’s, ik kan jullie vertellen: Het heeft mijn leven verreikt, hoor. Ik heb me namelijk nog nooit zo populair gevoeld als op de donderdagavond, toen er tijdens de uitzending gemiddeld 132 berichten op de app werden geslingerd. Niels vroeg zich zelfs af of ik er ook een dubbelleven op nahield. Ik heb hem in die waan gelaten.
Ik heb vooral genoten van de hatelijke passie waarmee m’n collega’s iedere week Lobke eruit wilden hebben (‘The bitch has to go down!!’), maar die feeks bleef iedere keer. Nou vond ik die Lobke ook niet zo sympathiek, maar die hele hetze snapte ik niet zo. Misschien omdat het me nog steeds niet gelukt is om een hele aflevering uit te zitten. Te langzaam, te ranzig, bleh.

Gelukkig is de finale nu achter de rug, dus het is nu wel klaar, dacht ik. Mooi niet. Ze gaan gewoon verder met ‘Wie is de mol?’. Hoewel ik overwogen heb om me dit jaar toch maar eens in dat programma te gaan verdiepen, niet in de laatste plaats vanwege de deelname van Chris Zegers, hang ik mijn dubbelleven bij deze toch aan de wilgen. De donderdagavond is weer van mij! Lekker rustig!

Koffie verkeerd.

1 januari 2015
´Maar lieverd, hoe lang is dit dan al aan de gang?’, vroeg ik. ‘Nou ja, ik weet het niet zo goed, het is de afgelopen anderhalf jaar gewoon zo gegroeid…’ ‘Al anderhalf jaar?!’, riep ik uit ‘En hoe vaak ben je daar dan?’ Ik had er namelijk nooit veel van gemerkt, dus waar haalde hij de tijd vandaan, vroeg ik me af. ‘Ja, nu wel minder vaak hoor, maar in het begin wel 4 keer in de week.’ ‘4 keer in de week?!’

Mijn lieve Niels. Leidt al anderhalf jaar een geheim dubbelleven. Daar zat ik dan met m’n goeie gedrag en een kop koffie in de hand. Achteraf vallen de puzzelstukjes wel op z’n plaats. Hoe heb ik zo naïef kunnen zijn? Natuurlijk, soms vond ik wel eens een aanwijzing in de auto dat hij er geweest was, maar ja, je gaat niet meteen van het ergste uit, hè. Dit had ik in ieder geval nooit kunnen vermoeden toen ik op oudejaarsdag voorstelde om er even samen op uit te gaan.

‘Zullen we een kop koffie halen bij de Starbucks?’, vroeg ik. Hij aarzelde geen moment en we sprongen in de auto. ‘Hoi Niels!’ Zij het meisje achter de toonbank. Ik hoorde haar alleen maar. Want ik kan daar niet over die achterlijk hoge vitrine heen kijken. Niels wel. ‘Hoi, hoe is het?’ antwoordde Niels vriendelijk. Goh leuk, dacht ik nog. Ik deed in het hotel ook altijd m’n best om de naam van de gast te onthouden. ‘Hier is je tall vanille latte hoor, Niels!’, zei een ander meisje vanachter de toonbank, waarvan ik net het knotje zag. ‘Ik zag je auto al aankomen namelijk! Dan is dan 3,75!’ ‘Nou, er komt nog iets bij hoor’, zei Niels schuchter. Gelukkig mocht ik ook nog mijn koffie verkeerd bestellen. ‘Dat heet een café latte, dan weet je dat voor de volgende keer’, zei het knotje. Oh bedankt joh. ‘En je naam is?’ ‘Marissa’, zei ik duidelijk. Ik weet dat ik goed moet articuleren, want het risico dat er Melissa of Mariska op mijn beker wordt geschreven wil je niet nemen. ‘Sorry?’, vroeg het knotje. ‘Ma-ris-sa’, zei ik nog duidelijker. ‘Oh, dan hoorde ik het toch goed.’ Oh.. Kee…

Niels rekende af en we liepen door naar de koffieafhaalplek. ‘Tall vanille latte voor Niels!’, riep een fris grietje, en Niels liep om het hoekje. ‘Oh, ben jij het?!’, riep het frisse grietje mij te enthousiast. Dus ik draaide me om bekeek de concurrentie. Ach, die kon ik hebben. Dus ik lachte hardop en herhaalde: ‘Hahaha, oh ben jij het?’, terwijl ik haar aankeek met een blik van tot-hier-en-niet-verder-tante-Truus. ‘Ja, Niels komt hier bijna elke dag, hoor’ zei tante Truus niet zo heel fris meer. ‘Jeetje schat, ik wist helemaal niets van je dubbelleven!’, zei ik. En tegen tante Truus ‘’s Avonds zit ie namelijk gewoon altijd lekker thuis bij mij!’, en ik glimlachte voldaan naar haar. Uiteindelijk kreeg ik ook mijn koffie verkeerd zonder spuug en namen we plaats in de hangstoelen.

‘Elke dag dus?’, vroeg ik hem. Natuurlijk, ik zag best weleens een kartonnen beker rondslingeren, maar elke dag? ‘Nou, niet elke dag hoor’, probeerde Niels te redden wat er te redden viel, ‘Ik ben geminderd naar 2 keer in de week. Ik vond het een beetje te gek worden.’ Nu moet mijn lief gewoon lekker een kop koffie drinken als hij dat wil. En ik snap dat Starbucks beter is dan de koffie thuis, maar frisse tante Truus zat me dwars. Ze bleef me aankijken tijdens het koffie drinken. Alsof ze zich afvroeg wat die leuke Niels met iemand als ik moest. Dat snap ik, dat vraag ik me ook regelmatig af.

Maar voorlopig zitten we lekker samen onder ons dekentje op onze turkooizen bank. Hebben we een jaar gehad met leuke ups en flinke downs, maar ‘we’re still going strong’. Saampjes.
Voor de zekerheid heb ik gisteravond toch maar mijn mooiste jurkje aangetrokken en Niels om 12 uur een lange kus en een dikke knuffel gegeven. Dat er maar geen twijfel mogelijk over ons bestaat.
En al serveert tante Truus elke dag zijn koffie in 2015, dit wordt óns jaar!