#Opendeur.

25 december 2014
Ja, ook ik stuur dit jaar geen kerstkaarten, maar wens ik iedereen via deze weg een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar ‘#bestewensen’. Ja, ook ik heb dit jaar een kerstboom ‘#hijstaatweer’, ‘#gezellig’, ‘#kerst’. Maar kerstbomen zijn als kinderen. Die van jezelf is geweldig, maar die van een ander interesseert je niet. Bovendien zien ze er allemaal hetzelfde uit. Onthoud dit voor volgend jaar.
Bij deze feliciteer ik ook iedereen met zijn of haar verjaardag. Dat het maar een mooie dag mag zijn. En ik bedank iedereen voor de lieve berichtjes die ik krijg tijdens mijn verjaardag, ook ik voel me daardoor helemaal jarig ‘#weereenjaartjeerbij’.

Ja, ook ik vond de ramp met de MH17 verschrikkelijk en leef mee met de slachtoffers en hun nabestaanden ‘#respect’, ‘#indrukwekkend’. En heb ik net als de rest van Nederland ‘#geenwoordenvoor’ de rampen die ongetwijfeld nog zullen gebeuren. Ook ik wens Joe Cocker toe dat hij zacht mag rusten, net als Robin Williams ‘#RIP’, ‘#leefmeemetdefamilie’. Ze zullen mijn medeleven vast enorm op prijs stellen.

Aangezien mijn tijdlijn al tijden vol staat met bruiloften en pasgeboren spruitjes, feliciteer ik jullie allemaal hartelijk en wens iedereen heel veel geluk en plezier met hun leven / huwelijk / nieuwe broekenpoeperd ‘#jaikwil’ of, ‘#etenslapenpoepen’. Eerlijk gezegd neem ik alleen de moeite om een lief berichtje te schrijven als je echt dicht bij me staat. Anders geef ik je alleen een ‘vind ik leuk’. Want het is irritant als m’n telefoon constant piept door berichtjes van mensen die ik niet ken maar die jou hetzelfde toewensen. En blijkbaar vind ik je niet belangrijk genoeg om dat voor je over te hebben, maar ik bekijk wel even je foto’s. Klinkt hard, maar zo doen we het natuurlijk allemaal.

En oh nee, echt?? Vind jij het buiten te koud / te warm / te regenachtig / mistig / te zonnig ‘#zomersinnederlandzijnkut’, ‘#waarblijftdewinter’? Eigenlijk laat het me koud wat jij van het weer vindt. Als het bij jou ontzettend sneeuwt / regent/ hagelt / bliksemt, zal dat bij mij ook wel zo zijn of nog komen, zo groot is het land niet.
Ja, we staan ’s avonds allemaal in de file ‘#hetleeddatfileheet’. De trein rijdt niet of niet op tijd ‘#kloteNS’. Yep, rot voor je, we willen allemaal tegelijk naar huis.
Ook ik heb vanavond weer een bord met eten voor m’n neus #lekkersmullen. Ik neem er alleen niet iedere avond een foto van en dat hoef jij ook niet te doen, tenzij je een culinaire wereldprestatie hebt neergezet. Maar laten we eerlijk zijn, ook jij bent Sergio Herman niet.

Mijn uitzicht op het strand bestaat ook uit zanderige voetjes met rood gelakte nagels en een achtergrond van zon, zee en zand ‘#genieten’. En waarschijnlijk heb jij net zoveel interesse in mijn voeten, als ik in die van jou. Ook ik wil graag dat mensen dingen recht in ‘me’ gezicht zeggen dan achter ‘me’ rug om ‘#echtevriendenzijneerlijk’, maar ik voel niet de behoefte om dat wekelijks inclusief spelfouten op Facebook te zetten.

Inderdaad, er is niemand die mij verplicht om te Facebooken. Maar als ik er dan toch op zit draag ik graag mijn steentje bij aan de kwaliteit van de berichtgeving. Dus zullen we ons met z’n allen voor komend jaar voornemen om bovenstaande open deuren in 2015 niet meer in te trappen? Kunnen we de andere goede voornemens achterwege laten.

Scheelt ons allemaal een hoop tijd, irritatie en duh-momenten ‘#samenmakenwedewereldmooier’.

Man des huizes.

9 december 2014
Getverderrie, ik stink naar baby. Dat is misschien de droom van iedere jonge moeder, maar ik vind het gewoon een beetje weeïg ruiken. Dus hupsakeetje; Pyjama aan en bankhangen maar!
Mijn ouders passen wekelijks op Kleine Spruit en soms ga ik na het werk even langs voor thee. Dat komt goed uit, dan kan ik mooi die kleine rustig houden als m’n moeder kookt. Ik heb het altijd raar gevonden dat mensen allerlei onzin uitkramen tegen zo´n baby met rare stemmetjes en woeste gebaren. Zo vertelde mijn broer laatst trots dat Kleine Spruit voor het eerst heeft geschaterd van het lachen toen hij ´akoewie´ zei. Dus nu roept mijn broer te pas en te onpas ´akoewie´ tegen zijn zoon. En misschien moest hij de eerste keer schaterlachen, nu trapt hij er mooi niet meer in. Zou ik ook niet doen. Stom gedoe.

Totdat ik degene ben die ervoor moet zorgen dat die kleine z´n schattige scheurtje houdt. Behalve het standaard doen alsof de lepel een vliegtuig is (jawel, met bijbehorend geluid) en een hoog stemmetje opzetten, betrapte ik mezelf er vandaag op dat ik heel intelligent mee gebaarde met ´Klap eens in je handjes´. En elke keer dat Kleine Spruit weer een kik gaf, zwaaide ik met mijn armen in de lucht op de maat van ´Zoooo varen de scheepjes voorbij´. Ja hoor, alles voor een glimlach.

Nu ik weer veilig thuis ben, voel ik me een flinke randdebiel, want waarom doen we dan ook zo stom tegen een kind? Nou, omdat een baby de baas in huis is. Tuurlijk, hij mag best even huilen. Maar dat geluid is zo verdomd irritant. En daarom stellen we alles in het werk om de baby gelukkig te houden. En daarom doen we dus zo achterlijk. En eigenlijk zou het me niet zo moeten verbazen, want ik houd ook hele verhalen tegen de kat. Dan is ‘Zoooo varen de scheepjes voorbij’ nog niet eens zo vreemd.

Wie had dat gedacht. Ik ‘koetchie koetchie koe’, ‘hoepelepoepelepoep’ en neurie zachtjes. Ik wrijf zelfs met mijn wang tegen zijn zachte haartjes en geef een kusje op z’n bolletje. Kleine Spruit zit op schoot en ik beweeg mijn knieën op en neer totdat mijn voeten niet meer kunnen. Ik loop met hem door de kamer als hij verdriet heeft, al moet het een uur lang. Vandaag walsten we door het huis terwijl ik André Rieu neuriede, want ik ken eigenlijk geen kinderliedjes. In ruil voor mijn dappere pogingen meneer te pleasen, snottert en kwijlt ie me onder dat het een lieve lust is. Als ik geluk heb. Anders laat ie een boer met z’n laatste maaltijd over mijn blouse. Schattig.

Yep. Als baby mag je alles lekker laten lopen, boeren, geeuwen, stinken en winden laten. En ze vinden het nog schattig ook. ‘Da’s een teken dat alles werkt, hè’. Nou, bij mij werkt alles ook, maar dat stelt niemand blijkbaar op prijs. Als baby laat je dus alles lekker gebeuren en als het je niet bevalt dan zet je het op een krijsen. Een machtig mooi middel om al die volwassenen voor je te laten lopen. Papa en mama, opa en oma, en tante dus blijkbaar ook.

Samen Sesamstraat kijken, ‘Kijk, Ienieminie! En die lompe vogel!’. Alsof die kleine ook maar het flauwste benul heeft van de letter R die Ernie vandaag leert. Maarja, anders gaat ie huilen. En als we iets niet willen… Die kleine heeft het huishouden al aardig onder duim. En daarom laat ik hem op m’n vinger sabbelen, over m’n mouw kwijlen en m’n bril bevuilen met die kleffe plakhandjes.
Ah mooi, mama is thuis. Tijd voor je groenteprutje! Helaas is bloemkool geen favoriet. En na 3 keer ‘Zoooo varen de scheepjes voorbij’ was ik er ook wel weer een beetje klaar mee. Dus succes ermee, moeders! Ik moet thuis heel erg eeeehm, dingen doen. Auf wiener schnitzel en succes.

Ja hoor, dat hele tante-dingetje, dat gaat me prima af!

Bijwerkingen.

3 december 2014
Nou gelukkig, de knobbeltjes bleken geen kwaad in de zin te hebben. Wel zal de dokter het een en ander weghalen, maar dat is verder geen drama. Over een aantal weken volgt een kleine operatie en dan; eind goed, al goed. En zijn wel bijwerkingen. Positieve bijwerkingen wel te verstaan! Ik heb de les geleerd om dingen in het juist perspectief te zien. Maar er is nog een positieve bijwerking opgetreden…

De afgelopen maanden was ik niet mijn vrolijke zelf. Het was donker. 4 Keer per dag in tranen uitbarsten was geen uitzondering. Ik heb zelfs gehuild om Goeden Tijden Slechte Tijden. Nee, niet vanwege het sublieme acteerwerk. Het was een scène waarin iemand in coma lag en een vriendin kwam haar ziekenhuiskamer versieren. Dan was het niet zo ongezellig als ze bij zou komen. Dat vond ik zo ontzettend lief. Dus ja hoor, de sluizen gingen open!

Ik bedacht me hoe het zou zijn als ik in dat ziekenhuisbed zou liggen. Wie zou mijn kamer komen versieren? Zou überhaupt iemand mijn kamer komen versieren? Wie zou er op bezoek komen? Wie niet? En hoe lang zou het duren voordat mensen niet meer langskomen? Voordat hun leven weer verder gaat terwijl mijn leven op pauze staat? Zou ik ze kunnen horen? En wat zeggen ze tegen me? Of zouden ze niet tegen me praten? Zitten ze naast me en houden ze mijn hand vast? Zou die koud zijn en zouden ze die dan proberen op te warmen? Zou iemand zorgen dat mijn haar goed zit? Dat ik mijn roze pyjama aan heb? Zou iemand aan mijn sloffen denken? Zou de poes bij me mogen, zodat we kunnen kroelen? Rolt ze zich op tussen mijn knieën, zoals ze ’s nachts altijd doet? Geeft ze kusjes tegen mijn wang en bijt ze zachtjes in m’n neus? Zou iemand een muziekje opzetten? En wat voor muziekje dan? Zou Niels zachtjes mijn wang strelen en me een tedere kus op m’n lippen geven? Zich mijn blauwe ogen herinneren, en mijn stem? En zou hij over mijn neusje wrijven, omdat die vaak zo koud is?

Toen het zo donker was, zag ik, op een paar mensen na, helemaal niemand naast dat bed staan. Geen versieringen, geen muziekje, geen kat, haar in de war. Eenzaam. Ik begreep werkelijk niet wat mijn toegevoegde waarde was op deze wereld en voor de mensen om mij heen. Ik was ze enkel tot last met mijn lastige gedoe en neerslachtige buien. Waarom zou iemand nog energie in mij steken, als men het toch niet terugkrijgt? Als ik plotseling zou verdwijnen in een gat in de grond, zou iemand daarmee zitten? Het leek me wel een rustig idee. Zowel voor mezelf als voor de wereld.

Natuurlijk heeft de gedachte van mezelf in een ziekenhuisbed vorige week opnieuw door mijn hoofd gespookt. Alleen nu zag ik wel mensen, voelde ik medeleven. De voorgaande maanden kunnen daadwerkelijk met duisternis worden vergeleken. De mensen waren er wel, maar ik kon ze even niet zien. Maar het lichtje in mijn ogen schijnt weer, en ik zie meer en meer. Meer positiviteit , meer vertrouwen. Alsof alle boze monsters verdwijnen in het licht. Ik krijg mezelf weer terug. Weet weer te waarderen.

Knobbeltjes-gate heeft me vorige week de ogen geopend. Door alle lieve berichtjes, interesse en medeleven vanuit allerlei onverwachte hoeken, weet ik dat ik me niet meer hoef te verstoppen voor de wereld. Want de wereld heeft het beste met me voor. En voor dat besef wil ik jullie intens bedanken.