Aarden aan Marissa.

Ik ben niet zo´n zweefteef. Soms zie ik posts voorbij komen over dat de invloed van Saturnus er deze maand voor zorgt dat mijn energielevel niet optimaal is. Tenzij ik een nieuwetijdskind van Jupiter ben en mijn innerlijke stromen reageren op de nieuwe maan van volgende week. In dat geval krijg ik een financiële meevaller, maar alleen als het eb is op de 43e breedtegraad noorderlengte.
Fijn als mensen hier troost, energie of vertrouwen uit putten, maar persoonlijk krijg ik er jeuk van.

Toen collegaatje L. voorstelde om op pilates te gaan dacht ik; Ok, da’s een beetje relaxed kronkelen op een matje in niet te hoog tempo. Dat klinkt als niet zweten en toch sporten. En het is hartstikke hip, want Madonna doet het ook. Top, ik ben erbij! ‘Ja, inderdaad’, zegt collegaatje L. ‘maar je het begint met het controleren van je ademhaling’ *jeuk* ‘en dan moet je aarden.’ *dubbeljeuk*. Goh, dat klinkt inderdaad echt als iets voor mij. Oké, ik ben de lulligste niet, dus ik ga mee. Als ik maar niet op blote voeten hoef! Maar collegaatje L. verzekert me dat ik mijn sokken aan mag houden.

Aangekomen in de pilateszaal trekken we de gemiddelde leeftijd een jaar of 20 naar beneden. Blijkbaar is pilates vooral hip als je ook de leeftijd van Madonna hebt… Maar vooruit, ik ben zelf ook al 30 en dan moet je niet te kritisch meer zijn. Het is een beetje duister en er klikt een CD’tje met van die lange rustgevende akkoorden. In mijn hoofd speelt zich de strijd tussen de vecht- of vluchtreactie af, en besluit te vechten, want ik ben er nu toch. Ik volg collegaatje L. en pak een matje. Het schiet er even bij in om te zoeken naar de beste plek voor mijn kruinenergie, excusez-moi, dus plof met matje en Minnie Mouse handdoek neer op de eerste plek die ik zie. Kan ik mezelf nog onzichtbaar maken? Ach, gelukkig had ik mijn sokken nog aan.

De vlotte instructrice van 2 minuten geleden begint ineens lijzig te praten en dan komt het, het aarden. Beweeg je bekken op en neer en houdt jouw natuurlijke houding vast. Sorry, ik zit normaal niet op handen en knieën, hier is niets natuurlijks aan. Dan leg je je handen als een ruitje om je navel, doet een denkbeeldige riem om, en houdt deze vast op standje 3. Jaja. Ondertussen bedacht ik wat ik de rest van de week moest doen, wat er nog ingepakt moest worden voor de verhuizing en wat ik straks zou gaan koken. Die drukte in m’n hoofd leek me niet de bedoeling. Inmiddels verlangde ik naar een gat in de vloer waarin ik kon verdwijnen en keek collegaatje L. hulpeloos aan. Die glimlachte rustig, kalm, zen en op één been terug, alsof ze zeggen wilde; ‘Komt wel goed. schatje’. Bij haar is het aarden blijkbaar wel gelukt.

De buikspieroefeningen kwamen me bekend voor vanuit de sportschool, alleen hier mag het wat rustiger. Hetgeen eigenlijk meer kracht vergt, omdat je je spieren langer spant. Ik ontdekte dat ook ik over schuine buikspieren beschik. Nooit geweten, maar ik heb zo’n vermoeden dat ik daar de komende 2 a 3 dagen aan herinnerd zal worden. Streber als ik ben, wil ik het namelijk goed doen. En als de lijzige instructrice zegt dat we er 12 mogen proberen, dan doe ik er dus 13. En als we mogen stoppen als het begint te verzuren, dan voel ik ineens geen verzuring. Pfff, wat nou iets-makkelijkere-beginnershouding, ik ben toch zeker geen amateur? En bovendien, als die oude taarten het kunnen, kan ik het ook.

Na een uur kronkelen op dat matje wenst de instructrice ons lijzig een prettige avond. Op de terugweg zit er een tergend langzame tractor voor me, neemt iemand voorrang van links en fietst er een lelijk kind midden op de weg. Situaties waarbij ik normaal gesproken uit mijn vel spring. Maar niet vanavond. Vanavond glimlach ik rustig, kalm en zen naar hen die het ook niet kunnen helpen dat we met z’n allen op een klein stukje Nederland leven. Thuisgekomen val ik als een blok in slaap op de bank. Goh, misschien is bij mij het aarden stiekem toch ook gelukt.

Mengelmoes.

21 juni 2014
Vanmiddag heb ik de hemel op aarde ontdekt. En wel in Giessenburg. Huh, in Giessenburg? Jawel, in Giessenburg.

Het begon allemaal vorige week, toen collegaatje T. ons kantoor binnenwandelde. ‘Marissa, ik was laatst in een heel leuk winkeltje en ik moest meteen aan jou denken!’ Nu hoor ik dat wel vaker, ga er dan enthousiast op af en kom terecht in een bont geheel met vreemde gewaden, fluoriserende rariteiten of Hello Kitty ondergoed. Ja, ik snap dat mijn stijl lastig te peilen is. En ik draag de ‘Large’ een warm hart toe (voor de leken; de ‘Large’ is een soort Wehkamp voor alternatievelingen), want als puber kon ik daar lekker opstandig mee doen. Maar die fase ben ik al een poosje ontgroeid en inmiddels ben ik niet meer zo geïnteresseerd in Gothic jurken, hoodies met tribals en T-shirtjes met teksten als ‘Barbie is a Slut’.

Maar collegaatje T. wist het zeker. Dit ademde Marissa. De website zag er veelbelovend uit. Een klein winkeltje, maar de stijl was leuk en er hoeft natuurlijk niet veel te hangen, als wat er hangt maar leuk is. Maarja, het blijft Giessenburg en wie verwacht er nu een mode-walhalla in Giessenburg? Dus ik kreeg Niels zo ver om het in ons zaterdag-keuteldag-programma in te plannen en daar gingen we hoor, op naar Giessenburg. Komen we daar aan, in de middel of echt helemaal nowhere tussen het gras en de koeien. Blijkt daar een hartstikke blitse omgebouwde boerderij te zitten met allemaal hip & happening winkeltjes met brocante, vintage spulletjes, aparte kleding en leuke frutsels. Echt waar, f*ck de 9 straatjes, in Giessenburg moet je wezen.

Niels voelde de bui al aankomen. ‘Dit gaat lang duren’, sprak de frons in zijn voorhoofd, maar gentleman als hij is gaf hij mij de tijd om te genieten van dit euforische moment. Ik wist niet waar ik moest kijken, het zag er allemaal schattig uit! Gentlewoman als ik ben landde ik snel weer op aarde en beloofde dat we meteen naar het juiste winkeltje op zoek zouden gaan, om de boel niet langer te rekken. Jammer genoeg vonden we het juiste winkeltje ook meteen, dus kon ik er geen stiekeme windowshopping-sessie meer tussenfriemelen. Daar was dan het stukje hemel op aarde in Giessenburg, klein maar fijn en verleidelijker dan chocolade: De Mengelmoes.

Een schatkistje vol elegante fifties stijl. Als het een film was zou je nu ‘Aaaaaaaah’ op de achtergrond horen, begeleid door violen. Jurkjes en topjes en stippels en bloemen en sieraden en tassen en vestjes en korte broeken en… schoenen. Van alles niet zo veel maar precies het juiste. De kleding is gemaakt voor echte vrouwen, knuffelt de rondingen en verhult de… Nouja wat er te verhullen valt. Vriendelijke dame ook, Adri heet ze. En ze heeft verstand van zaken. Wat heerlijk om weer eens in een winkel te komen met persoonlijke service. Waar ik word herkend als ik volgende maand terugkom. Waar ik meteen een e-mail van kreeg omdat er per ongeluk teveel was gepind. Waar er wordt gecheckt of er nog een maat S te bestellen is omdat dat M te groot is.

Ja, je leest het goed. Een S. Omdat maat M te groot is. ‘En deze kleding valt toch echt niet ruim.’, voegde Adri eraan toe. That’s it, ik ga nooit meer naar de H&M. Giessenburg it is.

Nieuwsgierig geworden? www.de-mengelmoes.nl

Star struck.

19 juni 2014
Ik ben niet op mijn mondje gevallen. Sterker nog, in Bridget Jones´ Diary hebben ze het over ´verbale diarree´. Daar heb ik dus last van. Nou, zelf heb ik er geen last van, maar laten we zeggen dat ik graag stiltes opvul. Ik ben niet zo snel onder de indruk van mensen en zeg meestal wat ik denk. Ook als het beroemde mensen betreft. Niet dat we in Arkel dagelijks over de VIPS struikelen, ook niet jaarlijks, maar zo af en toe ontmoet ook ik eens iemand mensen waar ik oprecht respect voor heb.

Zo had ik bij mijn stagehotel in Luxemburg het genoegen dat Al Pacino een maand bij ons logeerde. Toch wel één van de grootheden der aarde, maar de omgang was relaxed. En van Milow ben ik stiekem echt fan. Bij de signeersessie na zijn optreden wilde ik een knuffel voor de foto. Dat vond hij, zoals het een gereserveerde Belg betaamt, geen goed idee, want dan wilde iedereen dat. Dus, brutale Hollandse als ik ben, zei ik: ‘Luister, dit is de enige kans in je leven om een knuffel van mij te krijgen, dus grijp die kans!’ Daar trapte hij in. Ik wees aan naar welke telefoon hij moest lachen en Niels nam de foto. Die helaas zo wazig is dat je ons niet herkent, maar toch. Kortom, ik ben niet zo snel ‘star struck’.

Tot afgelopen december, op de reünie van mijn middelbare school. Ineens herkende ik haar, dacht ik. Ze lacht altijd zo sympathiek vanaf de foto in de Psychologie Magazine en nu stond ze ineens voor m’n neus, dacht ik. Ze leek er in elk geval wel op. Maar dat kan toch niet? De hoofdredacteur van mijn favoriete tijdschrift die van die leuke introotjes schrijft, kan toch niet op dezelfde school hebben gezeten als ik? Dat zou betekenen dat je na die school succesvol zou kunnen met schrijven. Dat zou betekenen dat het heel misschien in de toekomst ooit mogelijk eventueel ergens naartoe zouden kunnen gaan met die blogs van mij. Er ging van alles door mijn hoofd. Maar vooral; ‘Is ze het nou of is ze het niet?’ Ik ben eens rond gaan vragen. ‘Is dat nou…?’

Maar niemand om me heen kende haar en ze had geen badge op. Het zal haar op een bepaald moment wel zijn opgevallen dat een klein vrouwtje met zwart-witte blouse de hele tijd ‘subtiel’ haar kant op keek. Dat besefte ik me op een gegeven moment ook. Pijnlijk moment. Nog pijnlijker was het moment dat ik in de auto terug zat en haar niet heb aangesproken. Ik heb het aan zat anderen gevraagd, maar niet aan haar zelf. Het zou zo makkelijk zijn geweest; ‘Goh, kan het zijn dat jij…’ Maar nee. Juist op dit moment. Op dit moment waarop ik dé kans had om iemand te ontmoeten waar ik echt tegenop kijk. Juist op dit moment heb ik verbale obstipatie en komt er niet eens een windje uit.

Thuis checkte ik Linked-in of ik gelijk had. Ik typte haar naam in en wat stond daar? Jawel: Sterre van Leer, Opleiding 1985-1991 Gymnasium Camphusianum, Gorinchem. Ik begon mijn schoolcarriere daar pas in 1996, dus we hebben elkaar nèt gemist. Plots herinnerde ik me de spiegel die een vroegere 6e klas als afscheidscadeau aan de school heeft gegeven. Hij stond in het raam bij de conrector en alle 6e klassers hadden hun naam erop geschreven. Ik kan me er nog één van herinneren. Omdat ze zo leuk een ster had gemaakt van de letter S. Denkbeeldig volgde ik dat lijntje altijd als ik er langs liep. Ik heb het zelfs nog weleens na proberen te doen in mijn agenda. Dat lijntje, dat handschrift, die handtekening van diegene die het later zou maken met haar schrijftalent.

Degene die mijn dromen heeft omgetoverd van luchtkastelen in een eerste steentje. Dromen kan geen kwaad, toch? Wie weet waar ze toe kunnen leiden…

Paris avec ma mammie

19 april 2014

Oui oui, nous étions á Paris
moi, et ma chère mammie

Papa´s broodjes in de Thalys smaakten ‘très bien’
Met een geklutst eitje erop, da’s pas fi(j)n
Vlakbij Gare du Nord zat ons knusse hotel
Met een lift ‘en panne’, dat dan weer wel

Snel naar de Arc de Triomphe en Champs Élysées
Dat valse plat viel nog niet mee
Kijkend naar de chaos op het ronde plein
Niet één klein ongelukje… het mocht niet zo zijn

Dineren in Quartier Latin, goedkoop en aangenaam
Zeker met uitzicht op la Notre Dame
Om half negen gingen de oogjes toe
Genoeg indrukken voor één dag, moeders was moe

’s Ochtend kaasjes, jam, cake en gelukkig al van koffie voorzien
Want die stomme Amerikaan sloopte la café-machine
De klim in Mont Marte, naar de Sacre Ceour
Waar we onze mond moesten houden van die zeur

Bij de schilders op Place de Tête; kijken kijken, niet kopen
We voelden druppeltjes, dus bij de Starbucks binnengelopen
Bij L’Espace Dalí even cultuur gesnoven
Notre Dame en Eiffeltoren, maar niet naar boven

Al snel snapte moeders het, die metro in de grote stad
Ze stapte zelfverzekerd naar links, maar we moesten á droit
De koffer die helemaal van boven naar beneden bonsde
Slappe lach, want het was lekker niet de onze

Voor dag drie kregen we goed advies
La Tour Montparnasse en de Saint Sulpice
Na het bezoeken van de kerk, veel nieuwe aankopen erbij
Snikheet in de zon, die toren kwam maar niet dichterbij

€4,70, maar nog nooit zo’n lekkere cola geproefd
Die toren doen we vanavond wel als het nu niet hoeft
Bij Galerie La Fayette in luxe ondergedompeld
Gedesillusioneerd door de prijzen weer naar buiten gestrompeld

Terug naar La Tour, ‘Paris by Night’ bood een betoverend uitzicht
De stoelen bij het raam geschoven, de Eiffeltoren schitterend verlicht
’s Ochtends voor de terugreis even die leuke tas van dag één kopen
Da’s balen, die winkel was net niet op zondag open

Terugreis in de trein, genieten van het laatste stuk uit
Nog even gezellig kletsen tot besluit
Onze mannen haalden ons op vanaf het station
Fijn weer thuis, maar mooi Parijs: c’était très bon!

Oui oui, nous étions á Paris
moi, et ma chère mammie

Mama.

22 november 2014
Dit gedicht schreef ik voor de 65e verjaardag van mijn moeder, 22 november 2014.

Nu ik ben veranderd van een meisje in een vrouw,
Mama, lijk ik steeds meer op jou
Dezelfde handen, dezelfde mond
Hetzelfde figuur, slankachtig rond

Gezegend met een flinke dosis temperament
Koppig maar eerlijk, weet een ieder die ons kent
Een goed pakket aan normen en waarden
Hard werken, doorzetten, en lekker sparen

Vroeger elke zaterdag samen naar de stad
En elke zaterdag kochten we wel wat
Een kettinkje, schoenen of nieuwe kleren
Ik had alles wat mijn hartje begeerde

Als tiener was ik een flinke lastpost
En dat heeft je aardig wat nachtrust gekost
Ik zette me af en was vooral boos
Een puber die zorgen boven zorgeloosheid verkoos

Je stond niet achter mijn keuzes maar wel onvoorwaardelijk achter mij
En met die steun ben ik achteraf zo blij
Die periode zijn we elkaar even kwijtgeraakt
Maar uiteindelijk heeft het onze band sterker gemaakt

Nu het allemaal goed is en ik op eigen benen kan staan
Neem ik je advies maar al te graag aan
Als er nieuws is wil ik je dat meteen vertellen
Vandaar dat we bijna dagelijks even bellen

Moeder begint met het woord moed
En dankzij jou zit dat ook mij in het bloed
Ik heb geluk met zo´n voorbeeld van een mooie en sterke vrouw
Lieve mama, ik houd van jou.

De mooie meedogenlozen.

15 juni 2014
Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog moest schrijven. Ik schaam me hier namelijk een beetje voor. Zelfs meer dan voor de corrigerende string. Maar ja, wie leest deze blog nou eigenlijk?

Vroeger volgde ik werkelijk alle soaps. Goede Tijden Slechte Tijden, As the World Turns, Santa Barbera, The Bold & the Beautiful en Onderweg Naar Morgen… Alleen Goudkust, dat trok ik echt niet. Langzaam zijn de meeste soaps verdwenen en alleen As the World Turns heb ik echt gemist. Dat kwam ook 3x per dag een uur op tv, dus dat was wel even afkicken. Goede Tijden Slechte Tijden volg ik ook nog steeds. Al heb ik dat een poosje niet zo fanatiek gedaan, nu zit ik er weer helemaal in hoor! Wat kan ik zeggen, ik ben dol op hersenloze televisie.

Een aantal maanden geleden deed ik een verrassende ontdekking. Precies tussen het moment dat ik thuiskom van het werk en dat Niels thuiskomt van zijn werk, wordt er tegenwoordig op RTL8 weer The Bold & Beautiful uitgezonden. En als er één soap hersenloos is…
Ik zapte erlangs, want we weten allemaal dat The Bold & the Beautiful echt een hele slechte soap is. Maar aangezien er verder niets leukers op tv was, heb ik toch maar weer teruggezapt. En geloof me, het is nog even slecht als vroeger. Wat zeg ik, het is precies hetzelfde als vroeger.

Het gaat nog steeds over Broek en Rits en evil Stephanie. Over Taylor die nog steeds Ridge aast. Eerlijk gezegd snap ik die levende Ken-pop wel, want waar Brooke geen dag ouder lijkt dan 20 jaar geleden, is Taylor een goed voorbeeld van hoe plastische chirurgie niet moet. Haar borsten zijn zo gelift dat haar kont er nu helemaal plat bij lijkt, en haar lippen zijn zo volgespoten dat ze moeite heeft met praten. Niet best. Maar nu zijn er dus hun kinderen. Voor de makers het excuus om alle situaties van vroeger schaamteloos te herhalen, tot er met de zelfde haarkleur aan toe.

Alle acteurs kijken per scene minstens 10 minuten in het luchtledige, terwijl ze geëmotioneerde gezichten trekken. En 10 minuten lang een ‘verbaasd’ gezicht opzetten is op zich best knap, aangezien de emotie ‘verbazing’ meestal niet langer aanhoudt dan 30 seconden. Knap dus, als het niet van die slechte acteurs waren. Verder zijn het vooral bovennatuurlijk mooie mensen die iets te gestyled rondhuppelen door LA en iets te vaak toevallig op het juiste, of juist verkeerde moment elkaars kantoor binnenlopen. Bij Forrester Creations wordt er echt van alles gedaan, van diepe gesprekken tot romantische escapades in de sauna (Welk bedrijf heeft er nou een sauna?), maar werken, daar heb ik ze nog nooit op kunnen betrappen.

De verhaallijnen zijn zo tergend langzaam en gesprekken worden zo uitgemolken dat ik regelmatig wegzap omdat ik het echt niet meer aankan. Om vervolgens weer terug te zappen want ik wil het moment suprême niet missen. Dat uiteraard pas morgen wordt uitgezonden, want waarom zou ik anders morgen kijken. En ik moet dus morgen weer kijken. Dat moet.

Eerst was het een half uurtje, maar nee, sinds vorige maand worden we iedere dag op een dubbele aflevering getrakteerd.

Genieten! Ofzo.

T'is verschrikkelijk...

T’is verschrikkelijk…

Ka-tsjing!

9 juni 2014
Ik heb altijd een hekel gehad aan boodschappen doen. Toen ik nog onregelmatige diensten had kon ik enigszins de drukte vermijden, maar sinds ik net als de rest van Nederland een normale 9 tot 5 of 6 baan heb, is dat geen optie meer. Nederland en ik doen tegenwoordig tegelijk boodschappen en volgens mij doen we dat allemaal in dezelfde Appie. Sinds Niels en ik burgerlijk samen de boodschappen doen is het al een stuk draaglijker. Zeker sinds het zelfscannen. We blijken we een geoliede machine.

We hebben een strakke taakverdeling, want anders kun je geen geoliede machine zijn. Niels levert de lege flessen in en ik haal vast de kar en de scanner. Als ik een centje heb tenminste, anders loopt de machine hier vast. Ik zet mijn handtas-plunjebaal in het kinderzitje, de scanner in de houder en ik bewaak de kar. Niels hanteert intussen het boodschappenlijstje en pakt de meeste spullen, ondertussen roepend wat ik kan pakken. Zo doen we onze vast route door de winkel en zijn we snel klaar. Ook al moeten we ons een weg banen door onhandig Nederland dat gesprekken aanknoopt in het midden van het gangpad en AH-medewerkers die precies moeten bijvullen bij mijn kant-en-klare Italiaanse maaltijdsalade.

Sinds 19 maart 2014 heeft de Appie echter het programmaatje op de zelfscanner geupdate. En sinds die dag, dames en heren, is boodschappen doen werkelijk een feestje. De reden daarvan is eenvoudig, beschamend en grappig tegelijk, maar het werkt. Voor mij wel in elk geval. Wat dat ook moge zeggen over mijn intelligentieniveau. Wat kan ik zeggen, ik ben nu eenmaal makkelijk te vermaken.

Want sinds 19 maart doet die handscanner ‘Ka-tsjing’ (het geluidje van een rinkelende kassa) als je een bonus-aanbieding te pakken hebt. En als je een halve bonus-aanbieding scant, dan hint ie dat je er nog eentje moet pakken voor de korting. Ik weet het, het is kinderlijk eenvoudige marketing om meer te verkopen. En ik trap ik daar met open ogen in. Waarom? Nou, ten eerste omdat het mijn beloningssysteem aanspreekt. Dat geluidje is blijkbaar de ultieme beloning voor deze zwakzinnige. Ten tweede omdat ik het gewoon ontzettend lollig vind. Telkens als ik een bonusaanbieding scan roep ik hard ‘Ka-tsjing’ mee met de scanner. Dat vinden omstanders misschien raar, maar ik weet wel beter. Dit heeft boodschappen doen een compleet andere dimensie gegeven. Wat zeg ik, het heeft ons leven verrijkt.

Vòòr 19 maart 2014 zaten we in een vicieuze cirkel van gerechten en was het toevallig als we eens gebruik maakten van een bonusaanbieding. Soms hadden we zelfs geen bonus. In ons leven na 19 maart is dat ondenkbaar. Nu wachten we iedere week met smart op het bonuskrantje en bedenken wat we gaan eten aan de hand van de bonusaanbiedingen. Zo eten we gevarieerder en kan ik vaker ‘Ka-tsjing’ meeblèren met de handscanner. Kortom, een win-win-situatie.

Mijn hart maakt elke keer een sprongetje als ik het bonus-bedrag onderaan de bon zie. Wat besparen wij toch een hoop sinds deze revolutionaire aanpak.

Zijn onze weekboodschappen dan ook echt goedkoper geworden?
Nee, dat niet. Maar een lol dat we hebben!

Dag 40: De. Grote. Dag.

7 juni 2014
Lief dagboek,

Gisteren was de GROTE DAG. Vriendinnetje N. zei ‘Ja’ tegen de liefde van haar leven en gelukkig zei liefde S. hetzelfde terug. Dit was de dag waar we zo lang naartoe hebben geleefd. De dag waarop alles samenkwam, de dag waarop alle puzzelstukjes in elkaar vielen en de dag die voor mij het einde inluidde van 40 dagen afzien en persoonlijke frustratie.

Wat was het een sprookje! Nog nooit heb ik een feest meegemaakt waarbij de tranen van geluk zo rijkelijk vloeiden en waarbij alles, maar dan ook alles klopte. Het weer was geweldig, de locatie uniek, de aankleding romantisch, de DJ goedgemutst, de catering alert, het eten verrukkelijk, de gasten relaxed. Wat ben ik vereerd dat ik deze dag in goede banen mocht leiden. Wat ben ik vereerd dat ik voor heel eventjes onderdeel mocht uitmaken van deze familie.

Donderdagavond werd ik gebriefd. Ik had een uitgebreid draaiboek en werd blootgesteld aan een spervuur van kleine details. Het bruidspaar bestaat namelijk uit twee perfectionisten. Gelukkig ben ik dat ook, maar al deze puntjes zou ik zeker te weten nooit onthouden. Dus ik heb keurig ‘ja en amen’ gezegd en enthousiast geknikt, want als we één ding niet moeten hebben is het een gestrest bruidspaar. Wat vonden ze het fijn dat ze alles aan mij konden overlaten! Ze hadden niet verwacht zo rustig te zijn maar dat kwam door het rotsvaste vertrouwen in hun ceremoniejuf. Top! Bedankt.
’s Nachts kalmeerde ik mezelf met de gedachte dat het op het moment suprême vast goed zou komen…

En jottum, dat was zo. Stiekem wist ik ieder puntje nog en ik kon een boel delegeren (ik had strikte orders voor wat ik wie kon inzetten). En gelukkig bleef er voor mij nog genoeg rond te rennen over. Waar had ik anders die blitse gele hakken twee weken lang voor ingelopen? Catering helpen, voor de DJ zorgen, de bar overnemen, ‘stukjes’ aankondigen, drinken regelen voor kinderen en opa, delegeren dat er zitjes worden gemaakt voor opa en oma, wc-papier bijvullen…
‘Kun je zelf wel een beetje genieten?’ Werd er regelmatig gevraagd. ‘Ja natuurlijk!’ De dag liep op f*cking rolletjes, mijn vriendinnetje N. en liefde S. waren dolgelukkig en daar mocht ik een flink steentje aan bijdragen. What’s not to genieten!?

Om 21:30u heb ik mijn ballerina’s aangetrokken. Tijd om mijn moves op de dansvloer te showen, samen met oma Jopie. Tas in de taxi, bruidspaar uitzwaaien, beleefd afscheid nemen, fotograaf afzetten op slaapadres en daarna voldaan in slaap vallen in de armen van mijn liefste.

Yep, alles klopte. Echt alles. Zelfs mijn jurkje. Want dat stond me beter dan ooit! Op miraculeuze wijze was mijn middel centimeters geslonken. Dat kleine buikje waar ik al weken tegenaan zwoeg? Plots met de noorderzon vertrokken! Die paar kilo muffintop? Nergens meer te bekennen!

Maar Marissa, is het heus? Heeft de noeste sportarbeid dan eindelijk zoden aan de dijk gezet? Was de weegschaal het eindelijk met je eens? Past de ambitiebroek zonder gewurm? Heb je deze week dan geen kaas gegeten? Heb je deze week überhaupt gegeten? Heb je voor de marathon geoefend?

Rustig mensen. Geen zorgen, nog steeds 60 kilo.
Maar zo’n corrigerende string, waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht?