Morgen weer

15 november 2014
Het spijt me dat ik je uit het oog ben verloren
Dat ik de energie eventjes mis
Dat ik niets van me heb laten horen
Het is nu even zoals het is

Het spijt me dat ik niet op je bericht reageer
Dat ik mijn vrolijke zelf niet ben
Geloof me dat ik je niet zomaar negeer
Dat ik je niet vergeten ben

Het spijt dat ik geen interesse in je toon
Niet nieuwsgierig naar je vraag
Het lukt me even niet gewoon
Het lukt me niet vandaag

Morgen zal ik weer voor je klaar staan
Morgen reageer ik op wat je zei
Morgen ben ik mijn vrolijke zelf weer
Vandaag denk ik even aan mij

Paris avec ma mammie

19 april 2014

Oui oui, nous étions á Paris
moi, et ma chère mammie

Papa´s broodjes in de Thalys smaakten ‘très bien’
Met een geklutst eitje erop, da’s pas fi(j)n
Vlakbij Gare du Nord zat ons knusse hotel
Met een lift ‘en panne’, dat dan weer wel

Snel naar de Arc de Triomphe en Champs Élysées
Dat valse plat viel nog niet mee
Kijkend naar de chaos op het ronde plein
Niet één klein ongelukje… het mocht niet zo zijn

Dineren in Quartier Latin, goedkoop en aangenaam
Zeker met uitzicht op la Notre Dame
Om half negen gingen de oogjes toe
Genoeg indrukken voor één dag, moeders was moe

’s Ochtend kaasjes, jam, cake en gelukkig al van koffie voorzien
Want die stomme Amerikaan sloopte la café-machine
De klim in Mont Marte, naar de Sacre Ceour
Waar we onze mond moesten houden van die zeur

Bij de schilders op Place de Tête; kijken kijken, niet kopen
We voelden druppeltjes, dus bij de Starbucks binnengelopen
Bij L’Espace Dalí even cultuur gesnoven
Notre Dame en Eiffeltoren, maar niet naar boven

Al snel snapte moeders het, die metro in de grote stad
Ze stapte zelfverzekerd naar links, maar we moesten á droit
De koffer die helemaal van boven naar beneden bonsde
Slappe lach, want het was lekker niet de onze

Voor dag drie kregen we goed advies
La Tour Montparnasse en de Saint Sulpice
Na het bezoeken van de kerk, veel nieuwe aankopen erbij
Snikheet in de zon, die toren kwam maar niet dichterbij

€4,70, maar nog nooit zo’n lekkere cola geproefd
Die toren doen we vanavond wel als het nu niet hoeft
Bij Galerie La Fayette in luxe ondergedompeld
Gedesillusioneerd door de prijzen weer naar buiten gestrompeld

Terug naar La Tour, ‘Paris by Night’ bood een betoverend uitzicht
De stoelen bij het raam geschoven, de Eiffeltoren schitterend verlicht
’s Ochtends voor de terugreis even die leuke tas van dag één kopen
Da’s balen, die winkel was net niet op zondag open

Terugreis in de trein, genieten van het laatste stuk uit
Nog even gezellig kletsen tot besluit
Onze mannen haalden ons op vanaf het station
Fijn weer thuis, maar mooi Parijs: c’était très bon!

Oui oui, nous étions á Paris
moi, et ma chère mammie

Mama.

22 november 2014
Dit gedicht schreef ik voor de 65e verjaardag van mijn moeder, 22 november 2014.

Nu ik ben veranderd van een meisje in een vrouw,
Mama, lijk ik steeds meer op jou
Dezelfde handen, dezelfde mond
Hetzelfde figuur, slankachtig rond

Gezegend met een flinke dosis temperament
Koppig maar eerlijk, weet een ieder die ons kent
Een goed pakket aan normen en waarden
Hard werken, doorzetten, en lekker sparen

Vroeger elke zaterdag samen naar de stad
En elke zaterdag kochten we wel wat
Een kettinkje, schoenen of nieuwe kleren
Ik had alles wat mijn hartje begeerde

Als tiener was ik een flinke lastpost
En dat heeft je aardig wat nachtrust gekost
Ik zette me af en was vooral boos
Een puber die zorgen boven zorgeloosheid verkoos

Je stond niet achter mijn keuzes maar wel onvoorwaardelijk achter mij
En met die steun ben ik achteraf zo blij
Die periode zijn we elkaar even kwijtgeraakt
Maar uiteindelijk heeft het onze band sterker gemaakt

Nu het allemaal goed is en ik op eigen benen kan staan
Neem ik je advies maar al te graag aan
Als er nieuws is wil ik je dat meteen vertellen
Vandaar dat we bijna dagelijks even bellen

Moeder begint met het woord moed
En dankzij jou zit dat ook mij in het bloed
Ik heb geluk met zo´n voorbeeld van een mooie en sterke vrouw
Lieve mama, ik houd van jou.

J.

Onderstaand gedicht schreef ik toen een leeftijdsgenoot vanuit het niets overleed. Meer dan bekenden waren we niet, we kwamen elkaar weleens tegen. Ik werd echter gegrepen door de vergankelijkheid van het leven. Door zijn dood werd ik keihard op de feiten gedrukt. Het liet me niet los, dus heb ik onderstaand gedicht geschreven. Zijn familie kende ik niet, maar heb gezorgd dat ze dit gedicht wel kregen. Want ik vond; Al ken je elkaar niet, je begrijpt elkaar wel. 7 januari 2013

J.

Ik kende je maar een beetje
maar een beetje was genoeg

Om de krater te zien ontstaan
toen jouw verlies insloeg

Oneerlijk, te vroeg, te plotseling…
Clichés zijn er duizend-en-één

Hoewel ze allemaal op jou slaan
dit omschrijven, dat lukt er geen

Ik kijk naar binnen door het raam
in dit huis met verdriet gevuld

Maar ook ik voel de immense leegte
die het verdriet nu nog verhult

Niemand heeft het in de hand
al is dat nu moeilijk te verdragen

Maar ik hoop dat de hand die jou wegnam
je vasthoudt en je zal blijven dragen

Ik kende je maar een beetje
Maar wat me opviel toen ik je zag

zal ik nooit vergeten:
Jouw open, vrolijke, onbevangen lach