Ein-de-lijk vakantie.

16 oktober 2015
Zo, we zijn lekker een paar daagjes naar Maastricht geweest. Oh ja, niet lekker een weekje naar de zon? Nee. Niet lekker naar de zon. Sterker nog, het was ijzig koud in Maastricht en we hebben ervan genoten. Maar jullie wilden toch wel naar de zon? Ja. Dat wilden we, ja.

Wekenlang struinden we internet af naar ‘een lekker weekje naar de zon’. Ik kan geen azuurblauw zwembad meer zien. Als ik nu zou kotsen, zou het azuurblauw zijn. Op een gegeven moment wist ik niet eens meer waarnaar ik nu op zoek was, of waarnaar niet. Natuurlijk, je kunt het eerste zwembad boeken dat je ziet, maar nee. Ik moet onderzoek verrichten! Ik moet het perfecte hotel vinden!
Dus ik klik op het blauwste zwembad en lees iedere letter die ik erover kan vinden. Zijn de pannenkoekjes en inbegrepen? En de strandbedjes? Hoe lang duurt de transfer? Hoe ver is het stadje? Spoelen er geen vluchtelingen aan? Zijn de vliegtijden gunstig? En dan: Zoover.nl.
Die website weet ieder greintje vakantie-voorpret vakkundig de kop in te drukken.

Wat een ongenuanceerde zuurpruimerij van oliedomme tokkies is dat, zeg! Alsof die mensen in het dagelijks leven altijd op hun tong moeten bijten en nu de kans pakken om alle opgekropte frustraties er met veel bravoure uit te persen. Als ik Zoover moet geloven heeft niemand een leuke vakantie. Ik vraag ik me af waarom Nederlanders überhaupt nog op vakantie gaan. De klachten variëren van ‘Het eten was te Turks’, ‘Me teen gestoten aan nachtkastje’ tot ‘Zeewater koud’ en ‘Personeel sprak geen Nederlands’. Verder zie ik te veel boze hoofdletters te weinig leestekens. En als dat soort mensen ook nog klaagt dat het personeel ‘onbeschofd’ was, kun je me echt wegdragen.

Maargoed, je besteedt er best wat centjes aan, dat begrijp ik. En dan wil je ook genieten. Want daar doe je het voor. Om lekker te genieten. Dat hoort zo. Je móét genieten. Moet. Persé. Genieten!
Je werkt je namelijk het hele jaar drie slagen in de rondte. De boog staat het hele jaar strak gespannen. Je spaart er het hele jaar voor. Je staat het hele jaar stijf van de stress. Je werkt er het hele jaar naartoe. Je danst het hele jaar naar de pijpen van je baas. En dan mag je ein-de-lijk op vakantie. Dus die 8 dagen dat je met je kont aan de Turkse, Egyptische of Portugese Rivièra ligt zal er potdomme genoten worden! En daar focus je je volledig op. Je moet en zal genieten. Obsessief relaxen.

En dan is iedere schreeuwende meeuw er eentje teveel. Dan verpest de ober die niet genoeg glimlacht je dag. Word je pissig als je even op je pannenkoek moet wachten.
Mensen, we zijn compleet verkeerd bezig. Hoe kan het zo zijn dat we het hele jaar van hot naar her vliegen en alleen tot rust kunnen komen in de 8 dagen dat we 3000km van huis zijn? Misschien is het omdat we onszelf dan pas de kans geven om te genieten. Onszelf dan pas centraal durven te stellen. Om 8 dagen later weer naar huis te vliegen, je overvolle inbox te openen en een jaar te moeten bikkelen totdat we weer 8 dagen onszelf kunnen zijn.

Na die beoordelingen had ik er geen zin meer in. In geforceerd genieten aan een troebel pierenbadje. Dan maar geen gebruinde voetjes in het zand. Dus we hebben 2 dagen genoten van Bourgondisch Maastricht en zijn verder lekker thuis gebleven. In ons fijne huis met heerlijke bank. En dat kunnen we het hele jaar door doen! Mijn leuke man en ik. Genieten!

Hallo!

Ik vind het allemaal heel erg wat er in de wereld speelt. Dat mensen huis en haard verlaten om een betere toekomst op te bouwen. Dat Volkswagen failliet is. Dat de NS nog steeds niet doen wat ze moeten doen. Maar mag ik ook even aandacht voor het lokale leed in Gorinchem?

Dames en heren, mijn vertrouwde Albert Heijn is het aan het verbouwen. Is dat zo erg? Nou en of dat erg is! Je ziet zo’n aankondiging staan en dan denk je ‘Ach, dat duurt nog zo lang…’. De datum komt steeds dichterbij en je bent in ontkenning. Maar dan loop je ineens in het Piazza Centrum en zie je dat de winkel, waar je trouw iedere zaterdag je boodschapjes doet samen met half Gorinchem, in duister gehuld is. Ik spiekte naar binnen en zag een grote stoffige leegte. Weg zijn de schappen, producten, kassa’s en wagentjes. En dan komt het besef keihard binnen. Ik. Moet. Naar. De. Jumbo.

Niets ten nadele van de Jumbo, maar het is niet mijn vertrouwde supermarkt. In mijn Albert Heijn weet ik waar de gorgonzola Ligt. Welke kar ik het fijnste vind. Op welke volgorde ik het boodschappenlijstje moet maken. Welke worstenbroodjes het lekkerste zijn. Wanneer het foldertje door de bus valt. Ik ben een gewoontediertje. Van de Jumbo weet ik helemaal niets. Het is al vervelend als ik dat ene product niet kan vinden in mijn eigen supermarkt. Laat staan wanneer ik die lijdensweg 46 keer moet doormaken in een vreemde supermarkt! Boodschappen doe je niet voor je plezier, boodschappen doe je zo snel mogelijk. Maar Niels zag onze zaterdag in de interim-supermarkt als een leuk uitje. Alsof we een nieuw restaurant proberen. ‘Laten we gewoon de hele winkel doorlopen en pakken wat we nodig hebben!’ Nou, klinkt dat even gezellig. Mijn gevoel verhoudt zich tussen het gevoel dat ik krijg als ik een nieuwe achtbaan uitprobeer en totale paniek.

En met mij waren er vele supermarktbezoekers in paniek. We herkenden elkaar aan de verwilderde blik in onze ogen. En aan de bonuskaart aan onze sleutelbos. Stel je een drukke zaterdag voor in de supermarkt. Tel daar een kudde kippen zonder kop bij op die al stuiptrekkend door de winkel crost, op zoek naar de soepstengels. En zolang we tussen de paden bleven was het allemaal nog te overzien. Maar in het gedeelte voor de kassa’s heeft de Jumbo iets verschrikkelijks. De Jumbo heeft een versplein. Zo’n gedeelte met verse producten dat ze hebben ingericht als een soort markt. Allemaal losse ´kraampjes´ die willekeurig schots en scheef in de ruimte staan, opgeleukt met plastic hammen en keramieken schapen. Dat moet dan het authentieke biologische gevoel geven. Dat zou dan bijdragen aan de shop-ervaring. Nou niets ervaring, ik word er onrustig van. Mensen gaan er langzaam van lopen. Struinen, zeg maar. Ze gaan ervan in de weg staan. Voor mijn voeten.

Maar ik moet nog even doorbijten, want mijn Albert Heijn opent haar vertrouwde deuren pas weer over een week. Maar oh nee, die is dan helemaal verbouwd. Moet ik het hele circus weer opnieuw ondergaan. Òf ik accepteer het versplein… Een duivels dilemma… Well played, Jumbo. Well played.

Drommelse Duinen.

27 september 2015
Zoals bekend ben ik sinds een paar weken ontzettend sportief bezig. Ik houd het al 2 maanden vol en dat op zich is al een hele prestatie. Soms moet je dan ook gewoon blij zijn met zo’n prestatie. Gewoon trots zijn op het feit dat je ondanks je onderontwikkelde motorische en conditionele gaven toch maar iedere zaterdagochtend uit je bed weet te klimmen om een beetje stoer te doen in het bos. Dat alleen al is meer dan ik in de afgelopen 31 jaar aan sport heb gedaan. Ik werd er al moe van als ik het op de televisie zag. Maar sinds twee maanden is de douche na de bootcamp de lekkerste van de week. Het voldane gevoel dat ik heb als ik na een bootcamp het zand uit mijn haar, oksels en bilnaad spoel is met geen pen te beschrijven. Maargoed, het zou dus een goed idee zijn geweest als ik genoegen zou hebben genomen met die prestatie.

Zo niet Harmsen. Want als Harmsen iets doet, dat doet ze het goed. En dan wil ze weleens overenthousiast worden. Meestal is dat geen ramp. Bij het haken van berenmutsjes bijvoorbeeld, kleuren ter ontspanning. Heb ik eenmaal de smaak te pakken, ben ik niet meer te stoppen. Dat heeft best z’n charmes, maar soms krijg ik hem dubbel en dwars terug.

Na de stormbaan van vorige week zaterdag waarin ik ontdekte toch geen totale sport-mislukking te zijn (ik heet sindsdien Monkey-bar Harmsen), dacht ik dat ik de hele wereld aankon. Dus toen collegaatje A. voorstelde om maandagavond naar de bootcamp-heavy te gaan, heb ik dat gewoon gedaan. En verdomd, ik kon nog best meekomen.
Vrijdagavond deden we met het werk een spinningsessie om geld in te zamelen voor een weeshuis in Zuid-Afrika. ‘Wie bootcamp aankan, kan alles aan’, vond ik. Maar dat spinnen is toch wel even wat anders. Waar je met bootcamp steeds een andere spiergroep aanpakt, doen bij spinnen je benen al het werk. En dat was intens. Ik ging fanatiek van start, wilde zo snel mogelijk spinnen, met als gevolg dat m’n trappers sneller gingen dan mijn benen. M’n voeten schoten van de trappers, ‘kedeng!’ dat wordt een blauw scheenbeen. Bergopwaarts staan op de pedalen lukte ook zeker 30 seconden voor de verzuring intrad. Binnen een mum van tijd zag ik in de spiegel een roder hoofd dan de gemiddelde bavianenkont en onder mijn fiets vielen druppeltjes zweet. Ieuw! Mijn collega’s hebben me nog nooit zo charmant gezien. ‘Gelukkig’ werd alles gefilmd. Ik kan niet ontkennen dat spinnen best zwaar is, ook voor deze kersverse sportbikkel.

‘Gelukkig’ kon ik wel de hele nacht bijkomen, want de volgende ochtend trokken we naar de Drunense Duinen voor de bootcamp XL, mijn derde intensieve sportactie deze week. Mensen, ik heb nog nooit zo’n hekel gehad aan zand. Bij iedere stap die ik zette stierven mijn benen een beetje af en uiteindelijk leken ze te zeggen: Harmsen, je zoekt het maar uit. ‘Gelukkig’ bestond het programma van deze extra lange bootcamp voornamelijk uit hardlopen door dat zand, dus dat trof ik! Na een pijnscheut in elk bovenbeen na een sprintwedstrijdje (winnen is belangrijker dan het meedoen, natuurlijk), haakte ik bij het laatste stuk crossen door de heuvels af. Ik voelde me een oud wijf en schaamde me een beetje dat ik als enige zat te rusten. Ik keek over de zandvlakte en hoorde helemaal niets. Geen auto’s, geen telefoons. Alleen vlagen van instructeur E. die de groep opjutte om nog een heuveltje te beklimmen. Ik sloot mijn ogen, het zonnetje scheen in m’n gezicht en een fris briesje speelde door mijn haar. De fijnste 10 minuten van de hele week. En die had ik mooi niet gehad als ik daarvoor niet zo overmoedig op de pedalen had gestaan. Bevalt me best zo, dat sporten.

Apie.

22 september 2015
Zaterdag was geen gewone bootcamp. Nee, zaterdag was de stormbaan-bootcamp. Èn ik droeg mijn nieuwe kittige sportpakje. In de verte doemde de stormbaan op. Een meterslang strijdtoneel met flinke obstakels waar ik weldra overheen zou klimmen en onderdoor zou tijgeren.

Na het warmlopen sopten m’n sokken al bij iedere stap. En na wat rekken en strekken begon de strijd. Onder netten door, over houten stellages, door de rioolbuis, over gladde buizen met water eronder. Wat een feest! Hardlopen is de hel, maar laat mij klauteren en het aapje komt in me los. Na 3 keer stormbaan begint de moeheid in te slaan. Komt trainer E. doodleuk met vrachtwagenbanden aanzetten! Zie ik eruit als de ‘Sterkste Man’? Gelukkig mocht de helft van de groep naar de Monkey Bar.

Dat leek me wel iets voor mij. Hangend aan je armen van stang naar stang als een slingeraap. Eitje, dacht ik. Maar trainer E. waarschuwde voor deze zware oefening. ‘De steigerbuizen zijn iets te breed en glad door de regen, dus als je tot 3 of 4 stangen komt is het al heel wat’. Trainer E. heeft er best een beetje verstand van, dus dan zal het wel . Maar… dit deed ik als kind toch ook? In de speeltuin? En dat ging toch altijd prima? Ok, toen hoefde ik die borsten en kont nog niet mee te zeulen, maar zo erg is het toch niet met me gesteld? Wat nou 3 stangen? Ik doe die 5 meter toch gewoon even? Dus ik ging op het blok staan en reikte naar de stang. ‘Zal ik je benen vasthouden om te ondersteunen?’ vroeg trainer E. op le moment suprême. Hallo zeg, ik kan het best zelf hoor, dacht ik. ‘Mag ik het eerst even zelf proberen?’ ‘Ja hoor!’ zei trainer E. terwijl hij er vast erachteraan dacht: Tuurlijk joh, doe jij maar lekker eigenwijs. Maar ik was er klaar voor. Ik zou ze eens een poepie laten ruiken.

In gedachten hoorde ik ‘Eye of the Tiger’. Lag het aan mij of ging alles ineens in slow motion? Ik stond op mijn tenen, maakte een klein sprongetje en hing aan de eerste stang. Ging soepeltjes door naar de tweede. En de derde en de vierde. Zo, het poepie is inmiddels wel geroken, dacht ik. Nu maak ik het af ook. Om me heen hoorde ik de meiden juichen. ‘Kijk nou, ze gaat het gewoon halen!’ Ik voelde me als Gianni Romme. Is het een mens? Komt ze van mars? Als het Nederlands Elftal op weg naar het winnende doelpunt. Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! Dennis Bergkamp! Komt dat schòòòòòòt! Inmiddels overwoog ik mijn afsprong. Zou ik een salto doen? Een flikflak? Een buiging? Nee, dat is misschien te veel van het goede. Trainer E. rende mee om het einde te kunnen filmen. Harmsen blijkt toch iets sportiefs te kunnen, dat moeten we vastleggen! Ik hing aan de laatste sport, liet me vallen en deed een ‘sassy’ sprongetje. En daarna heb ik ook gewoon nog die vrachtwagenbanden geflipt. Zo, had iemand nog wat?

En nu vermoedt trainer E. dat ik al die tijd maar deed alsof ik motorisch niet helemaal ontwikkeld ben. Dat ik al die tijd undercover a-sportief was. Dat ik dat knalrode hoofd en die ademnood fakete. Kortom, ik mag niet meer schrijven dat ik niet kan sporten.

We weten allemaal dat een beetje apenkooien me nog geen Sporty Spice maakt. Maar ik kijk tegenwoordig wel uit naar de zaterdagochtend en verheug me zelfs op de bootcamp in de Drunense Duinen volgende week. En stiekem heb ik me door collegaatje A. zelfs over laten halen om ook gisteravond nog even de Bootcamp Heavy mee te pakken.

Ik kan dus niet anders dan het toegeven: Dames en heren, ik ben een Sportbikkel.
Waar zo’n nieuw kittige sportpakje al niet goed voor is.

Julkjes.

14 september 2015
Collegaatje S. zei nog: ‘Kun je best doen hoor, bestellen in China!’, toen ik jaloers naar haar jurkje keek dat ze voor 7 euro op een of andere vage Chinese website had besteld. Dus toen Facebook mij de site Twinkledeals voorstelde leek me dat een reuze goede optie. Want als zelfs mijn eigen vertrouwde Facebook het voorstelt, nou dan moet het wel een hele betrouwbare partij zijn, toch? Immers, alles wat op Facebook staat is waar, toch?

Oh, wat een website naar mijn hart! Denk Topvitage, Retromaniek en Succubus.nl en dan ongeveer een vijfde van de prijs. Ik had wel 20 jurkjes willen bestellen! Maar dat is niet slim, want hoe hoger de waarde, hoe groter de kans op invoerkosten. Oftewel ‘auf wiederschnitzel’ Chinees voordeel. Ook is het maar de vraag of de spullen überhaupt het pittoreske Gorinchem zullen bereiken. Tot slot fluisterde er een stemmetje in mijn achterhoofd dat zo’n jurkje er in het echt best weleens anders kan uitzien dan op de foto. Maar verblind door de kleine prijsjes en mooie plaatjes snoerde ik dat stemmetje snel de waffel.

Er volgde een keiharde, kritische afvalrace. Ieder jurkje keek me aan met van die puppy-ogen. Kies mij! Kies mij! Met pijn in het hart heb ik afscheid moeten nemen van de meesten. Aan een aantal exemplaren heb ik plechtig beloofd dat ik ze alsnog zou bestellen als de eerste levering een succes zou zijn. Na een uur worstelen met maattabellen en een inch-meetlint, viel de keuze op 2 jurkjes. Hatsjiekidee, ik nam de gok! Tot mijn verbazing ontving ik gewoon een orderbevestiging en een track & trace code. Goh, misschien komt het wel gewoon aan… Maar na een aantal keer checken bleef de status wel heel lang ‘in transit’, dus eigenlijk had ik de hoop al opgegeven. Ik was dan ook verrast toen er plotseling een briefje van de postbode in de bus lag. Zou het? Zou het echt?

De volgende dag kreeg ik het pakketje in handen. Ooeeh! Wat een spanning! Ik had gewoon een pakje vast vanuit de andere kant van de wereld. En ja, ik weet dat de mensheid al honderden jaren met succes post verzorgt, maar laat mij even van het moment genieten, ja! Ik stelde me voor hoe ik straks de jurkjes zou aantrekken en ze perfect mijn ‘curves’ zouden ‘huggen’. Hoe mijn lichtblauwe pumps er prachtig bij zouden staan. Hoe Niels zou zeggen dat ik er sexy uitzag. Ik voorzag fluitconcerten van bouwvakkers. Mannen die spontaan rozen in mijn handen duwen, me een handkus willen geven. Zwijmelende blikken in mijn richting. Alle aandacht voor mij in plaats van Niels bij de Starbucks. Een gratis extra kipnugget in mijn doosje. Schunnige voorstellen bij het wasmiddel-schap. Liefdesbrieven aan de binnenkant van mijn pizzadoos. Een extra klodder mayonaise bij m’n frikandel. Ik voelde me de vrouwelijke Coca Cola Light man, puur en alleen bij de gedachte aan die jurkjes. Ik voorzag een langdurige en innige relatie met deze Chinese website en we leefden nog lang en gelukkig, ik in stijlvolle jurkjes. Voorzichtig maakte ik het pakketje open en haalde de eerste eruit.

Ik hield de jurk voor me en zag het meteen. Wat een ongelofelijke soepjulk! Hier zou Niels me met de beste wil van de wereld niet sexy in vinden. En de tweede was nog erger dan de eerste! Waar de eerste nog best op de foto leek, had de tweede alleen de kleur gemeen. Eigenlijk dat zelfs niet eens. De stof is slecht, van de maat klopt werkelijk geen drol en ik denk dat de snit is gebaseerd op de vorm van een regenton. Of de vorm van een kliko. Oh dat zal het zijn, deze jurkjes zijn ontworpen voor de kliko!

soepjulk 1

soepjulk 1

soepjulk 2.

soepjulk 2.

Sportoutfitgate.

6 september 2015
Het is enkele weken geleden. We waren bijna klaar met de Bootcamp, ik was kapot, bezweet, smerig en onderweg naar de auto, toen het gesprek plotseling ging over mijn outfit.

Daar besteed ik altijd de uiterste zorg aan. In mijn kledingkast kan de Bijenkorf 3 Doldwaze Dagen organiseren en Zalando vreest voor concurrentie vanwege mijn schoenencollectie. Toegegeven, het is geen sportmateriaal maar tot voor kort was dat nooit een issue. Voor de bootcamp had ik een degelijke zwarte top uitgezocht en mijn meest stevige gympen aangetrokken. Leek me prima.
Bovendien; Ik dacht dat ik hier was om een beetje sportief te zijn. Dat ik hier kwam om te bewegen en dat mijn outfit er niet toe zou doen. Ik dacht; eerst maar eens kijken of ik het leuk vind voordat ik geld steek in sport-shizzle die uiteindelijk in de zak van Max belandt. Ik dacht dat ik niet op uiterlijk beoordeeld zou worden, ik droeg niet eens make-up. Jeetje, heb ik dat even verkeerd ingeschat.

‘Maar je ziet er in ieder geval al sportiever uit in deze joggingbroek dan in dat katoenen broekje van vorige week.’, zei trainer E., enige man in het gezelschap. ‘Ja, en je draagt ook geen hardloopschoenen, loopt dat niet ontzettend zwaar?’, merkte één van de dames op. Trainer E. vulde aan ‘Ja, dit zijn geen sportschoenen, dit zijn gewoon… hippe schoenen!’. Ik had niet verwacht dat het ik het woord ‘hip’ nog eens in een negatieve context zou horen.

Eigenlijk vind ik dat het geen drol uit zou moeten maken waarin ik sport en ik heb nog nooit hardloopschoenen gedragen. Maar in deze schoenen heb ik geen blaren, ze glippen niet uit, ze overleven het gras en de modder, wat wil je nog meer? In een katoenen broekje kan ik ook prima rennen en er is tijdens het sporten niets onzedigs uit mijn topje gevallen. Ik ben bedekt, ik kan bewegen, wat is het probleem?

Totdat ik bij de H&M was met collegaatje B. Ze steunde me volledig in sportoutfitgate. ‘Gewoon lak aan hebben!’, vindt ze. Maar toen: ‘Hee Maris, als je nou overweegt om eventueel toch sportkleding aan te schaffen… Hier hangen best leuke dingen!’ Nouja zeg, dacht ik. Ze weet toch hoe ik erover denk? Ze staat toch aan mijn kant of niet soms?
Hmmmm… Toch maar een kijkje nemen. Oh, wat een vrolijke, gekleurde spulletjes. Allemaal blitse haltertops, hippe broekjes , speciale sokken! Allemaal dingen waar je gewoon in kan zweten zonder vieze onsmakelijke plekken! En allemaal in de kleuren felroze en felgeel en felgroen! It’s amazing!
Dus… Ze hebben gelijk! Ik moet een nieuwe sportoutfit hebben. Nu! Inmiddels heb ik intens coole felblauw-met-felroze Nike’ies. En het klopt joh, dat sport echt veeeeeul beter. Nu heb ik dus ook nog een leuke broek, hip shirtje en flitsende ademende sokken nodig. Zouden ze die hebben met Minnie Mouse erop? Oh misschien staan zweetbandjes om m’n pols ook wel kittig!

Ik ga voor de Sporty Spice look!
Nee, dat had ik ook nooit achter mezelf gezocht…

Squats en Golden Retriever squash.

Collega D. had me al gewaarschuwd: ‘Marissa, als jij eenmaal begint dan ben je vast niet meer te stoppen!’ Ik heb hem uitgelachen en voor gek verklaard. Zijn opmerkingen in de wind geslagen en gedacht dat hij niet goed bij z´n hoofd was. Sporten zou nóóit mijn hobby worden. Het is stom, vermoeiend, je gaat er van zweten en stinken. Maar verdikkeme, het lijkt erop dat ie gelijk krijgt.

Vrijdagavond had ik grootse plannen want we hadden een werkborrel; op de Varkenmarkt, bij de Zomerfeesten. Hoe cool zijn onze bazen? Ik zeg subzero. De Mailbu Cola vloeide rijkelijk, er werd gedanst, gehost, gehouwehoerd en meegeblèrd op de tenenkrommende Hollandsche klanken. Ik had me van tevoren ingesteld op een tripje ‘naar de kloten’ en halverwege de polonaise besefte ik me dat ik flink op weg was. Het was maar goed dat ik de bootcamp voor de volgende ochtend had afgezegd. Ter compensatie had ik een squashbaan gereserveerd voor zondag. Kijk mij eens fanatiek zijn!

Maar toen, de volgende ochtend, 8:33 uur: Ik opende mijn ogen en dacht; Shit, nu ben ik wakker. Ik heb namelijk last van een omgekeerd ritme. Doordeweeks kan ik niet uit m’n bed komen, in het weekend kan ik niet uitslapen. Hmmm… Nu kan ik twee dingen doen. Woelen tot ik van ellende uit bed rol, of hatsiekidee mijn tanden poetsen, een joggingbroek aanschieten en bootcampen tot ik erbij neerval. Geschrokken door deze gedachte ging ik snel weer liggen. En toen kreeg ik een openbaring (of vlaag van verstandsverbijstering, wie zal het zeggen) en bedacht dat ik beter spijt kan hebben van iets dat ik wel heb gedaan, dan van iets dat ik niet heb gedaan. Dus ik verbaasde vriend, vijand en bovenal mezelf en sprong uit bed! Tadaaa!

Alleen al de blik van trainer E. was goud waard. Jij was toch gisteren…? Yep!
Er werden autobanden gesjouwd, touwtje gesprongen (waarom kon ik dat vroeger uren en moet ik nu na 100 sprongetjes aan de beademing?), balken getild en buikspieren getraind. En ik heb ontdekt dat er geen fijnere manier is om op adem te komen dan liggend in het koele gras dat nog vochtig is van de ochtenddauw. Totdat trainer E. mijn zen-moment woest verstoort: ‘1 minuut planken gaat NU in!’ De rest van de dag droeg ik een trotse glimlach. Niets kon me uit het veld slaan. Ik was helemaal chillaxt! Oh glorieuze endorfinen!

Netflixend op de bank drong vanochtend tot me door: Help, ik moet straks ook nog squashen. Mwah, dat kan ik wel afzeggen, toch? Twee keer in één weekend sporten gaat wel ver voor iemand die tot voor kort haar plas ophield tot ze printjes en koffie moest halen, want dat scheelt weer een loopje. Maarja, het was al gereserveerd… En zou ik mezelf niet enorm teleurstellen als ik thuis zou blijven? Ik ben toch geen Sjaak Afhaak? Netflixen kan daarna ook nog. Dus: ‘Hee Niels… ik ga je inmaken!’

Nee, ik heb Niels natuurlijk niet echt ingemaakt. Maar ik heb wel een uur lang als een Golden Retriever achter een bal aangerend. En dus heb ik ons uit-etentje van vanavond nu ook echt verdiend!

Collega D. had gelijk. Ik ben begonnen, en ik ben niet meer te stoppen.
Nouja… voor hoe lang het duurt dan.

Boostcamp II

16 augustus 2015
Iedereen had er een hard hoofd in, maar mensen: Ik heb gisteren opnieuw gebootcampt. Aangezien er daarna nog geshopt moest worden, kon ik natuurlijk niet helemaal tot-kotsen-aan-toe gaan. Verrassend genoeg kom ik best mee met de spieroefeningen en korte heftige acties. Maar zodra ik langduriger inspanning moet leveren kun je me opvegen. We beginnen altijd (nouja, vorige en deze week) met een stukje hardlopen naar de plek waar het allemaal gebeurd en dat is voor mij al Afzien. Jawel, met een hoofdletter A. Waar andere dames vrolijk huppelend de week doornemen, moet ik me concentreren om mijn ene been voor de andere te blijven zetten, boomwortels te ontwijken en door te ademen. Ik arriveer als een van de laatsten, als een dweil, met pap in de benen, bonzend hoofd, de kleur van een tomaat en mijn haar tegen m’n voorhoofd geplakt. En dan moeten we dus nog beginnen.

Tijdens de rek- en strekoefeningen kom ik een beetje bij. Planken lukte deze week buitengewoon goed, ik heb de minuut volgehouden. En wel wegens een bijzonder goede motivatie: Mijn lichtgrijze joggingbroek mocht niet in het viezige natte gras terechtkomen. Dus. Maar het is gelukt! M’n broek werd daarna toch smerig, maar toen was ik al te fanatiek bezig om me daar nog druk over te maken. Dus ik ging door met spierpijn kweken in mijn modderige joggingbroek. Dat ging keigoed, tot we weer een stukje moesten hardlopen en touwtje springen. Ik werd duizelig en kortademig. Het is duidelijk dat ik conditioneel nog ietsiepietsie tekort kom.

Dus trainer E. had een briljant idee. ‘Weet je Marissa, als je nou van de week ook even gaat hardlopen…’, ‘Trainer E. ik snap je, maar ik heb een hekel aan hardlopen. Ik heb een hekel aan sporten en zweten. Dit theekransje op zaterdag lukt nog, maar don’t push it.’ ‘Maar om je doel te bereiken…’ Dat zette me aan het denken. Wat is mijn doel eigenlijk? Waarom laat ik me op mijn vrije zaterdagochtend afmatten om vervolgens 2 dagen geen trap te kunnen lopen? Nou, het antwoord zal jou net zoveel verbazen als dat het mij verbaasde. Ik vind het namelijk gewoon wel leuk. Pardon? Ja. Leuk. Dat wil ik graag zo houden. En als ik me doordeweeks schuldig moet gaan voelen omdat ik van trainer E. eigenlijk moet hardlopen, houdt dat niet lang stand.

Wat is mijn doel? Om de Olympische Spelen te bereiken? En dan zeker ook geen frikandellen meer eten? Hell no! Om echt super goed te worden in bootcampen? Wat heb ik daar nou aan? Om 20 kilo af te vallen? Ik houd van mijn curves. Niels houdt van mijn curves. Wat zeg ik; de collega’s van het magazijn houden van mijn curves. Misschien andere collega’s ook wel, maar de financiële administratie fluit nu eenmaal niet als ik langsloop. Zou een mooie boel zijn.

Mijn doel is om iets bewuster te leven. Wat minder snoepen, wat meer groenten en fruit eten, wat meer bewegen. En dat doe ik. Als ik daarmee een kilootje of 2 à 3 afval, is dat alleen maar mooi meegenomen. Maar ik word geen doorgewinterde sportster. Gewoon mee kunnen komen is voor mij voldoende. Oh ja, en volgende week kom ik niet bootcampen want ik heb grootse plannen voor vrijdagavond. Zo daar.

Maar ik heb wel voor zondag een squashbaan gereserveerd zodat er volgend weekend toch gesport wordt. Dus volgens mij ben ik stiekem al heel goed bezig.

Boostcamp!

9 augustus 2015
Ik heb ó-ver-àl pijn. Het doet pijn als ik ga zitten. Het doet pijn als ik ga staan. Het doet helemaal pijn als ik de trap afloop. Ik kan mijn armen nog net hoog genoeg optillen om m’n haar te föhnen en het lukt nog maar net om de bandjes van mijn schoenen vast te maken. Bij iedere beweging word ik verrast door een pijnscheut in een spiergroep waar ik tot dusver niet van het bestaan af wist. Zelfs mijn billen doen zeer.

Maar Marissa, wat is er in hemelsnaam gebeurd? Nou, dat zal ik je vertellen. Er is iets verschrikkelijks gebeurd. Iets dat ik niet had verwacht ooit mee te maken. Vraag me niet hoe, maar het is collegaatje A. gelukt om me over te halen. Waar ik begon met ‘Ja dahaaag!’, eindigde ik met ´Ik heb me opgegeven voor een proefles, hoor!’ Ik wist dat ze een goede verkoper was, maar als het je lukt om mij hiervan te overtuigen, dan kun je ook zand aan de Sahara slijten.
Dus daar stond ik, zaterdagochtend 8:50 uur in het Lingebos. In kort geel broekje, zwart hemdje en sportschoenen. Jawel sportschoenen. Hippe roze/witte gympen met bloemetjes, want het oog wil ook wat. Ik ben er klaar voor. De Bootcamp!

Bootcamp? Jij? Ja. Ik. Nouja, Bootcamp Light Voor Een Maatje Meer. Want je moet ergens beginnen als je enige vorm van lichaamsbeweging bestaat uit het loopje naar de printer en terug.
Ik verwachtte een trainer van het type gefrustreerde opgepompte ex-worstelaar met stierennek. En ondanks de ‘maatje-meer-versie’ verwachtte ik lange slanke gebruinde deelneemsters die fluitend zo’n light-bootcampje doen. Maar trainer E. is een vrolijke relaxte gast die je uitdaagt, maar ook je grenzen respecteert. En het waren potverdikkeme allemaal leuke meiden, in verschillende soorten en maten. Ja, er werd gezwoegd en gezweet, maar uiteindelijk was het ook gewoon een theekransje.
Ik heb oefeningen gedaan waar ik nog nooit van had gehoord. We hebben geburpeet, ge-jumping-jacket en gesquat. Ik heb me zelfs opgedrukt. Ik wist niet eens dat ik dat kon. Maar zet mij in een groepje en de tijgerin komt in me los. Nouja, het strebertje dan.

Een enkel oefeningetje heb ik overgeslagen, want soms moest ik even op adem komen. Met andere woorden: Ik zag sterretjes en ik heb de dood in de ogen gekeken. Ik weet zeker dat ik op een gegeven een moment een tunnel zag met licht aan het einde, maar dat kan ook gewoon het donkere bospad zijn geweest. In elk geval; ik heb doorgezet. Want als die andere meiden het konden, dan moest ik het toch ook kunnen. Het liefst nog beter! Ik laat me er niet onder krijgen door een stel maatjes meer en minder die dit toevallig al maanden doen! Dus ik trok nog een sprintje, pakte de kettlebell, deed nog een burpee, plankte nog een minuutje… Nouja, 45 seconden… En toen was het uur voorbij. Zo, ik voelde me trots en topfit. Gisteren.

Vandaag heb ik vooral pijn. Zeurende, irritante, maar o zo heerlijke spierpijn in iedere vezel van mijn lichaam. Elke beweging herinnert me aan de prestatie die ik geleverd heb. Iedere pijnscheut geeft een boost van voldoening, alsof mijn dijbeen bij elke traptrede aangeeft ‘goed bezig- Harmsen, goed bezig-Harmsen, goed bezig-Harmsen’. En ik kan misschien niet meer van de bank afkomen zonder op een oud wijf te lijken, uiteindelijk is dat wel het bewijs dat mijn spieren keihard hebben gewerkt. Leuk is misschien groot woord. Voldaan past zeker wel.

Dus volgende week sta ik er weer. Om 08:50 uur. Klaar voor opnieuw 3 dagen masochisme.

Scoop & Swoop.

3 augustus 2015
Zoals iedere vrouw, en haar man, ben ik dol op lingerie. Ieder vrouwelijk lichaam knapt toch op van mooie passende lingerie? Niemand die het verder ziet, maar alleen al de wetenschap dat je er onder je kleding hartstikke sexy uitziet, is genoeg om vol zelfvertrouwen de dag door te komen. Alsof je een stiekem geheimpje bewaart. Een geheimpje van alleen jou en misschien je partner. Het maakt je onaantastbaar. Ik draag dan ook altijd een matching setje. Doe ik dat niet, dan heb ik de hele dag het gevoel dat er iets niet klopt.

Het kopen ervan vind ik echter een drama. Daarom koop ik lingerie zoals een man kleding koopt. Één keer per jaar ga ik de strijd aan, zoek een berg ondergoed uit, trek m´n pinpas en dan kan ik er weer even tegenaan. Hema en H&M heb ik al lang opgegeven. Maar ook bij Hunkemöller kan ik met 25 BH’s het pashokje ingaan en ze alle 25 weer terughangen. Na een jaar lang slecht ondergoed passen heb ik me dus maar verenigd met het feit dat ik diep in de buidel moet tasten, nee dat ik mijn portemonnee grof moet aanranden, om goed passende lingerie te scoren. Dus: De Speciaalzaak it is!

Loop even met me mee: Je komt binnen, ziet al die oma-tenten hangen en je wilt direct weer weg. Maar je weet; Ik moet zo’n tent aanschaffen. Of in mijn geval meteen een hele camping. Ik negeer de verkoopsters en doe mijn ronde door de winkel. Iedere BH zonder brede oma-bandjes en met kittig kleurtje hang ik aan mijn linkerwijsvinger. Dat zijn er in mijn maat meestal zo’n 4. Je zou denken ‘Nou in een Speciaalzaak heb je het voor het uitkiezen!’ Dat klopt. Ik kan kiezen uit 4 leuke BH’s. In de hele Speciaalzaak. Op naar de paskamer ermee! Discreet achterin in de winkel. Lees: daar waar geen daglicht of frisse lucht ooit is doorgedrongen. Dus in die krappe plakkerige ruimte kleed ik me uit. In het TL-licht zie ik elke hobbel van mijn lichaam. Sterker nog, ik zie putten die ik nooit eerder zag en de littekens op mijn borst zijn zichtbaarder dan ooit. Met die fijne gedachte wurm ik in het eerste setje. Met een verhit hoofd, een bril die van mijn neus drijft en warrig haar open ik voorzichtig het gordijntje. Nù heb ik een verkoopster nodig. Nu dus.

Niet een minuut eerder ‘Oh, ik dacht je hem al aan had, dus ik trok het gordijn maar vast open!’(de overfanatiekeling), niet 3 minuten later ‘Hallo, o, o, o… Ik sta hier halfnaakt!’ (de snob-die-denkt-dat-ik-het-niet-kan-of-wil-betalen-maar-wie-ben-jij-om-dat-te-beoordelen-want-jij-werkt-ook-maar-gewoon-in-een-onderbroekenwinkel-verkoopster). Sommige verkoopsters komen zelfs doodleuk het pashokje binnengehuppeld om je de BH te hijsen (de bemoeial). Dankje, het lukt me al een jaar of 15 zelf. Maar oké, ze stelt de bandjes en dan volgt de ‘Scoop & Swoop’. De wat? De Scoop & Swoop. Oftewel, je tilt je borst iets op waardoor deze goed in de cup valt. Sommige verkoopsters (het bemoederende type) denken dat ook dat me niet lukt. Ze denken dat ik het fijn vind als zij het even voor me doen. Voor ik het weet zit er een vrouw van middelbare leeftijd met haar handen in mijn nieuwe BH te grabbelen om mijn borsten even te scoopen. Hallo zeg, zie ik eruit alsof ik door middelbare handen betast wil worden? Anders blijf je gewoon even van de kroonjuwelen af!

Maargoed, als ik na al die ontberingen de Speciaalzaak uitloop met een lege pinpas en een volle tas, dan voel ik me weer sexy en ‘on top of the world’. Enthousiast bel ik mijn lief: ‘Schat, ik heb weer 4 nieuwe geheimpjes! Modeshowtje?’